Συνέντευξη στο ΝΤΟΥέΝΤΕ

Με αφορμή το βιβλίο, μιλήσαμε με τη Στέργια Κάββαλου για πολλά πράγματα. Ανεβάζω εδώ το λινκ για τη συνέντευξη, γιατί ήταν η καλύτερη συζήτηση που έχω κάνει μέχρι στιγμής, έγινε με πρωτότυπο για εμένα τρόπο και τη χάρηκα πολύ.

ΝΤΟΥέΝΤΕ

Η φωτογραφία είναι της Ani Jo.

Απλή λογική

Μπορείς να χορεύεις μαζί με τους άλλους. Μέχρι ένα σημείο. Ένα σημείο που έχεις την τάση να φτάνεις νωρίς. Πολύ νωρίς. Ύστερα, χορεύεις για να ξεπεράσεις το ότι χορεύεις μόνος.

    Προσπαθείς να δώσεις απάντηση σε μία περίεργη ερώτηση: τι κάνεις όταν αγαπάς τη μελωδία, όμως μισείς τους στίχους ενός τραγουδιού;

    Εχθές, άκουσα ένα τραγούδι για τη λογική. Κατά της λογικής, δηλαδή. Μου κόπηκε ο χορός. Πώς να χορέψω ένα τραγούδι που βρίσκει τη λογική άσχημη; Τη στιγμή που όλη μου τη ζωή την υποστηρίζω με λύσσα. Είναι απλή λογική, λέω συχνά. Ξέρω ότι έχουν άδικο, αλλά δεν μετράει: το τραγούδι παίζει κι όλοι χορεύουν. Όλοι, εκτός από μένα. Ωστόσο, ξέρω ότι έχουν άδικο. Κι αυτοί, όπως κι η χώρα, που βρίσκει τη λογική φασιστική, περιοριστική.

   Τι κάνεις, λοιπόν, σε τέτοιες περιπτώσεις;

   Απάντηση: συνεχίζεις να χορεύεις. Αγνοείς τους στίχους, αυτό κάνεις. Δεν γίνεται να κρίνεις ένα τραγούδι από τις ιδέες του. Δεν γίνεται. Αποτελεί λογικό σφάλμα. Ακούς τη μελωδία, αυτό κάνεις. Και χορεύεις. Χορεύεις μέχρι το τέλος. Μόνος, ανάμεσα στους άλλους.

    Παρατηρώ την αναλογία. Ένα τραγούδι του οποίου οι στίχοι σε θλίβουν· ένας φίλος του οποίου οι ιδέες σε θλίβουν. Και στις δύο περιπτώσεις, κάνεις το ίδιο. Αγνοείς τους στίχους· αγνοείς τις ιδέες. Μέχρι ένα σημείο. Το οποίο ελπίζεις να μη φτάσεις σύντομα. Παρότι έχεις την τάση να το κάνεις. Αγνοείς και χορεύεις. Χορεύεις, μέχρι να σου κοπεί ο χορός. Τότε, κάνεις πως δένεις τα κορδόνια σου. Έτσι, για διάλειμμα. Μέχρι να ξαναχορέψεις. 

Λίγα πράγματα για το Facebook

Λίγα πράγματα για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Απέκτησα λογαριασμό στο  Facebook μόλις τον Νοέμβριο. Έχουν περάσει σχεδόν τέσσερεις μήνες, συνεπώς έχω την απαραίτητη εμπειρία για να το σχολιάσω.

    Το Facebook είναι χρήσιμο. Διαφορετικά, δεν θα είχε τέτοια απήχηση- διαφορετικά, δεν θα είχα λογαριασμό σ' αυτό. Είναι χρήσιμο, γιατί εξαιτίας της πολυχρησίας του, έχει υποκαταστήσει τα τηλεφωνήματα, μερικώς και την ίδια την ενημέρωση. Πια, όταν θέλω να <<μάθω τι συνέβη, τι συμβαίνει ή τι θα συμβεί>>, επισκέπτομαι τις Ενημερώσεις στο προφίλ μου ή κοιτώ το Ημερολόγιο.

     Η κοινωνική δικτύωση, ωστόσο, είναι ένα ριψοκίνδυνο βήμα. Η αίσθηση της ιδιωτικότητας που έχει κανείς όταν πληκτρολογεί στον προσωπικό του υπολογιστή είναι ψευδαίσθηση. Το Facebook έχει μετατραπεί πρακτικά σε ένα δημόσιο βήμα. Οι προχειρογραμμένες ενημερώσεις κατάστασης συχνά καταλήγουν σε εξευτελιστικές παρεξηγήσεις. Τα προφορικά σχόλια το ίδιο. Αυτό συμβαίνει, μερικώς γιατί συχνά γράφουμε χωρίς λόγο και μερικώς γιατί ό, τι γράφουμε απασχολεί εκατοντάδες ανθρώπων, παρότι δυσπιστούμε: πόσοι ασχολούνται μαζί μου;  Δυνητικώς, όλοι.

     Το πλήθος είναι τρομακτικό. Δικαίως. Μέσα σε λίγα λεπτά, η αξιοπρέπειά σου μπορεί να τσαλαπατηθεί, λόγω των απανωτών κοινοποιήσεων. Δεν υπάρχει λύπηση. Η κοινοποίηση κοστίζει μόνο το πάτημα ενός πλήκτρου. Σύντομα, ο αριθμός εκείνων που έχουν γνώση των λεγομένων σου αυξάνεται γεωμετρικά. Συνεπώς, ό, τι αποκλίνει θα θαφτεί βαθιά μέσα στη λάσπη. Τα προσβλητικά, παρεμβατικά σχόλια κοστίζουν επίσης το πάτημα λίγων πλήκτρων.

     Το σφάλμα σου μπορεί να είναι μία σύντομη πολιτική ανάλυση, ένα σχόλιο. Χειρότερα, μπορεί να είναι ακόμη και μια παράλειψη. Αρκεί να μη σχολιάζεις εκείνο που σχολιάζει το πλήθος και τότε θα βρεθεί κάποιος να σε επιπλήξει για την αμέτοχη στάση ή την αδιαφορία σου: η 'επανάσταση' κι ο 'όχλος' έχουν αλώσει και το Facebook.

     Όπως είναι φυσικό, υπάρχει τρόπος να περιηγείται κανείς με ασφάλεια. Ο τρόπος είναι η αμυντική παρουσία. Καμία φωτογραφία σου στο λογαριασμό σου, αυστηρές ρυθμίσεις απορρήτου, λιγοστά πολιτικά σχόλια, αλλά και σχόλια γενικότερα, μικρή και περιοδική παρουσία στις συζητήσεις, λογική χρήση του μέσου.  

     

Το Τρίτο Στεφάνι

Είναι θλιβερό να μένει ανενημέρωτο ένα blog για τόσο καιρό. Αλλά το έχω ξανακάνει. Και, αυτή τη φορά, μπορεί να κρατήσει και για πάντα. Μπορεί όμως και όχι. Δεν ξέρω αν χρωστάω μία εξήγηση. Θα τη δώσω σε κάθε περίπτωση.
  Έφτιαξα το blog για λόγους που δεν αφορούν παρά εμένα. Όπως είναι φυσικό, είχα και συγκεκριμένους στόχους. Και, εξαιρώντας δυο-τρεις κακεντρεχείς αναρτήσεις(συμπτωματικά, είναι και οι πιο πολυδιαβασμένες), τήρησα τον κανόνα ευγενείας και μίλησα για ό, τι μου άρεσε. Ή για ό, τι μου άρεσε μερικώς. Όπως έχουν τα πράγματα, οι εμπειρίες μου τείνουν να είναι λιγότερο ευχάριστες απ' ό, τι στο παρελθόν. Γι' αυτό, λιγόστευσαν και οι αναρτήσεις. Επιπλέον, δεν είμαι σίγουρος πως τα πράγματα για το οποία μιλάω αφορούν κανέναν. Αφορούν σίγουρα εμένα.
   
Είδα το Τρίτο Στεφάνι του Σταμάτη Φασουλή και δεν μου άρεσε. Δεν σκοπεύω να πω τίποτα για την παράσταση. Έγραψα, όμως, κάτι για το μυθιστόρημα του Ταχτσή που είναι ένα καλό ελληνικό μυθιστόρημα.

Το Τρίτο Στεφάνι
 

Διαβάτες στην πόλη: η παρουσίαση!

Η Απόπειρα και το βιβλιοπωλείο Ιανός
σας προσκαλούν την Τρίτη 10 Ιανουαρίου 2012, στις 7 το απόγευμα, στην παρουσίαση του βιβλίου του Ρωμανού Σκλαβενίτη-Πιστοφίδη
ΔΙΑΒΑΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ
Για το βιβλίο θα μιλήσουν
ο διευθυντής του περιοδικού Soul Στέφανος Τσιτσόπουλος
και ο αναπληρωτής καθηγητής στο τμήμα Αρχιτεκτονικής του Α.Π.Θ. και συγγραφέας Πέτρος Μαρτινίδης. 

Από το akamas.wordpress.com

''Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν ολοκληρώνω ένα πρωτόλειο ενός νέου συγγραφέα, ο οποίος κατορθώνει να δώσει ένα αξιόλογο αποτέλεσμα στη πρώτη του συγγραφική πρόσπάθεια. Το βιβλίο του Ρωμανού Σκλαβενίτη- Πιστοφίδη διαδραματίζεται σε μια μεγαλούπολη και κατορθώνει να μας μεταφέρει άψογα το κλίμα της, τις αναγνώσεις, τις μουσικές, τους ήχους, τη προσπάθεια των ανθρώπων για να ανέλθουν, τη τρομοκρατία και τις ουσίες. Πρόκειται για τη τοιχογραφία της παγκόσμιας πόλης, με εικόνες φιλίας, έρωτα, απώλειας και ενηλικίωσης, εικόνες που τα συναισθήματα είναι αρκετά έντονα και παρουσιάζονται αρκετά γλαφυρά και παραστατικά  στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα. Ο συγγραφέας κατορθώνει να πετύχει τον σκοπό του και να μας παρουσιάσει τους νέους ανθρώπους στη μεγαλούπολη, τα όνειρά τους, τους αγώνες τους, τις ελπίδες τους. Πρόκειται για μια πολύ καλή πρώτη προσπάθεια που αξίζει τη προσοχή μας''.

Περιοδικό 'διαβάζω' για τους Διαβάτες

Ο πολύ νεαρός συγγραφέας γεννήθηκε το 1991 στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζει. Τελείωσε το Μουσικό Σχολείο της πόλης και τώρα σπουδάζει Ιατρική. Το μυθιστόρημα Διαβάτες στην πόλη, που είναι και το πρώτο του βιβλίο, μπορεί να χαρακτηριστεί ως νουάρ. Σε μια πόλη με ουρανοξύστες και ποτάμι που δεν κατονομάζεται, αλλά μπορεί να είναι η Νέα Υόρκη, ένας νεαρός, μέλος μιας τρομοκρατικής οργάνωσης, σκοτώνει με τσεκούρι μια υπουργό, ακριβώς όπως ο Ρασκόλνικοβ στο Έγκλημα και Τιμωρία του Ντοστογιέφσκι. Ήταν εντολή των συντρόφων του, οι οποίοι θεωρούν πως έτσι χτυπούν την εξουσία.  Άλλος ήρωας, ο αρχιτέκτονας, συνδιαλέγεται με τους φίλους του, οι οποίοι αναλώνονται σε ναρκωτικά, σεξ, μουσική και ατελείωτα κυνηγητά με τους αστυνομικούς.  Η λύση είναι δραματική, μα η ζωή, ως συνήθως, συνεχίζεται. Αν συνεχίσει έτσι, ο Ρωμανός Σκλαβενίτης- Πιστοφίδης θα επιτύχει πολλά στο χώρο της λογοτεχνίας.

Φίλιππος Φιλίππου