Λευχείμων και περίτεχνος

Διαβάτες στην πόλη: η παρουσίαση!

2012-01-08T18:33:00.002+02:00

Η Απόπειρα και το βιβλιοπωλείο Ιανός
σας προσκαλούν την Τρίτη 10 Ιανουαρίου 2012,στις 7 το απόγευμα, στην παρουσίαση του βιβλίουτου Ρωμανού Σκλαβενίτη-Πιστοφίδη
ΔΙΑΒΑΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ
Για το βιβλίο θα μιλήσουν
ο διευθυντής του περιοδικού SoulΣτέφανος Τσιτσόπουλος
και ο αναπληρωτής καθηγητής στο τμήμαΑρχιτεκτονικής του Α.Π.Θ. και συγγραφέαςΠέτρος Μαρτινίδης.

Από το akamas.wordpress.com

2011-12-24T10:57:00.003+02:00

''Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν ολοκληρώνω ένα πρωτόλειο ενός νέου συγγραφέα, ο οποίος κατορθώνει να δώσει ένα αξιόλογο αποτέλεσμα στη πρώτη του συγγραφική πρόσπάθεια. Το βιβλίο του Ρωμανού Σκλαβενίτη- Πιστοφίδη διαδραματίζεται σε μια μεγαλούπολη και κατορθώνει να μας μεταφέρει άψογα το κλίμα της, τις αναγνώσεις, τις μουσικές, τους ήχους, τη προσπάθεια των ανθρώπων για να ανέλθουν, τη τρομοκρατία και τις ουσίες. Πρόκειται για τη τοιχογραφία της παγκόσμιας πόλης, με εικόνες φιλίας, έρωτα, απώλειας και ενηλικίωσης, εικόνες που τα συναισθήματα είναι αρκετά έντονα και παρουσιάζονται αρκετά γλαφυρά και παραστατικά στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα. Ο συγγραφέας κατορθώνει να πετύχει τον σκοπό του και να μας παρουσιάσει τους νέους ανθρώπους στη μεγαλούπολη, τα όνειρά τους, τους αγώνες τους, τις ελπίδες τους. Πρόκειται για μια πολύ καλή πρώτη προσπάθεια που αξίζει τη προσοχή μας''.

Περιοδικό 'διαβάζω' για τους Διαβάτες

2011-12-20T12:32:00.001+02:00

Ο πολύ νεαρόςσυγγραφέας γεννήθηκε το 1991 στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζει. Τελείωσε το ΜουσικόΣχολείο της πόλης και τώρα σπουδάζει Ιατρική. Το μυθιστόρημα Διαβάτες στην πόλη, που είναι και τοπρώτο του βιβλίο, μπορεί να χαρακτηριστεί ως νουάρ. Σε μια πόλη με ουρανοξύστεςκαι ποτάμι που δεν κατονομάζεται, αλλά μπορεί να είναι η Νέα Υόρκη, έναςνεαρός, μέλος μιας τρομοκρατικής οργάνωσης, σκοτώνει με τσεκούρι μια υπουργό,ακριβώς όπως ο Ρασκόλνικοβ στο Έγκλημακαι Τιμωρία του Ντοστογιέφσκι. Ήταν εντολή των συντρόφων του, οι οποίοιθεωρούν πως έτσι χτυπούν την εξουσία. Άλλος ήρωας, ο αρχιτέκτονας, συνδιαλέγεται με τους φίλους του, οι οποίοιαναλώνονται σε ναρκωτικά, σεξ, μουσική και ατελείωτα κυνηγητά με τουςαστυνομικούς. Η λύση είναι δραματική, μαη ζωή, ως συνήθως, συνεχίζεται. Αν συνεχίσει έτσι, ο Ρωμανός Σκλαβενίτης-Πιστοφίδης θα επιτύχει πολλά στο χώρο της λογοτεχνίας.

Φίλιππος Φιλίππου

Ρωμανός Σκλαβενίτης-Πιστοφίδης • Διαβάτες στην πόλη

2011-10-15T17:13:00.001+03:00

Μυθιστόρημα
σσ. 140, σχήμα 13 × 20,5 εκ., έκδοση χαρτόδετη,
I S B N 978-960-537-142-5,
Απόπειρα, Οκτώβριος 2011

Μία τοιχογραφία της παγκόσμιας πόλης, όπου γεννιούνται τα μυθιστορήματα· μία ιστορία φιλίας, έρωτα, απώλειας και ενηλικίωσης στην πόλη, όπου ο Γουίλ, ο Νίλι, ο Αρχιτέκτονας και η Μέυ, οι τέσσερις διαβάτες, θα αγγίξουν για λίγο την ευτυχία που ξεγλιστρά.

Οι Διαβάτες στην πόλη είναι μια διαλογική γύρω από την τρομοκρατία, τις ουσίες, τη συνύπαρξη και συγχρόνως, ένας οδηγός ανάγνωσης, μία περιπέτεια ανάμεσα σε περίφημα μυθιστορήματα και τη ροκ μουσική. Μία κοπιώδης αναζήτηση για το βιβλίο που θα σώσει την ανθρώπινη ζωή.

(Κείμενο από το οπισθόφυλλο της έκδοσης.)

[…] υποστήριζε ότι η δολοφονία έπρεπε να γίνει με καθαρό και γρήγορο τρόπο, ιπποτικά. Οι υπόλοιποι πίστευαν ότι έπρεπε να στείλουν ένα μήνυμα στην εξουσία διαμέσου της ενέργειας. Λέγανε, δηλαδή, πως αφού η πρώην υπουργός εγκλημάτησε, έπρεπε να τιμωρηθεί. Όπως ακριβώς στο Έγκλημα και Τιμωρία· να δολοφονηθεί λοιπόν με το τσεκούρι.
________________________
Ρωμανός Σκλαβενίτης-Πιστοφίδης

Γεννήθηκε το 1991 στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζει. Τελείωσε το Μουσικό Σχολείο Θεσσαλονίκης και σπουδάζει Ιατρική. Οι Διαβάτες στην πόλη είναι το πρώτο του μυθιστόρημα.

Ένας Χωρισμός του Ασγκάρ Φαρχαντί

2011-10-11T17:38:00.001+03:00

Συνήθως, αποφεύγωτον αραβικό κινηματογράφο και τους συναφείς του συναδέλφους, όπως είναι οκινηματογράφος του Ιράν. Ο μοναδικός λόγος που είδα το ‘Ένας Χωρισμός’ τουΑσγκάρ Φαρχαντί ήταν η –ούτως ή άλλως εξασθενημένη- επιθυμία μου να επισκεφτώτο Ιράν και η Χρυσή Άρκτος του Βερολίνου, παρότι σπανίως συμφωνώ με τα βραβείατων φεστιβάλ. Δηλαδή, η πραγματικότητα προμήνυε εξαρχής την αποτυχία.

Το ‘Ένας Χωρισμός’ άξιζε να βραβευτεί, μεπροαπαιτούμενη την εξευτελιστική παραδοχή του Bon Pour L’Orient. Ο Ασγκάρ Φαρχαντί συνέγραψε ολομόναχος το σενάριο της μετριότητας· μίαιστορία αξιομνημόνευτα φλύαρη. Πράγματι, υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί νασχολιάσει κανείς για το σύγχρονο Ιράν. Και σχεδόν όλα βρίσκονται σε αυτή τη-σύντομη, για τη φιλοδοξία της- ταινία.

Ευτυχώς, ο Φαρχαντί είναι καλλιτέχνης. Τααποσπάσματα που θίγουν την τερατώδη γονεϊκή απρονοησία είναι η απόδειξη. Απόμόνα τους έφτιαχναν ένα απλό, ανθρώπινο αριστούργημα. Από μόνα τους, όμως, δενκαθιστούσαν τον δημιουργό επαρκώς ανήσυχο κοινωνικά, επαρκώς πατριώτη. ΟΦαρχαντί δεν τόλμησε να επιλέξει ανάμεσα στον Μπρεχτ και τον Μπούνιν. Δοκίμασετο συνδυασμό και η κρέμα λύθηκε.

Το καλό είναι ότι ο Φαρχαντί τόλμησε ναδείξει και ένα σύγχρονο, δυτικότερο Ιράν. Επίσης, καλό είναι ότι βρίσκεται σεθέση να παραδώσει το Ισλάμ στην παρανοϊκή του γελοιότητα. Ο Ασγκάρ Φαρχαντί δενέκανε ακόμη το αριστούργημά του. Και δεν γνωρίζω ποιο είναι το υπόβαθρό του,αλλά κάποια πράγματα δεν μπορούν να κρυφτούν. Φαίνεται ότι έχει τη δυνατότητανα γράψει και να γυρίσει αυτό το ανθρώπινο αριστούργημα.

Μεσάνυχτα στο Παρίσι/ Μεσάνυχτα και στην υπόλοιπη ανθρωπότητα

2011-10-08T19:26:00.000+03:00

Ο Γούντυ Άλενείναι αθεράπευτα ρομαντικός και εργασιομανής. Γι’ αυτό μου αρέσει. Μία ταινίαγια το Παρίσι πρέπει να ήταν ένα είδος ζωτικής ανάγκης για τον αστείο φαφλατά.Γι’ αυτό και την έκανε, λοιπόν.

Δεν μιλάει για κάποιο Παρίσι κρυμμένο κάπουστην εσώτερη πόλη. Ο Γούντυ Άλεν μιλάει σχεδόν για το τουριστικό Παρίσι καιανερυθρίαστα, όπως θα έπρεπε. Οι γραφικότατοι δρόμοι του λόφου, ο πύργος, οποταμός, το Μουλέν Ρουζ, το Λούβρο. Σε μια τέτοια ταινία, ένα ντροπαλό γράμμαστην ερωμένη πόλη, έπρεπε να παίζει ο ίδιος. Και παίζει ο ίδιος, μέσα από τον doppelganger του, τον Όουεν Γουίλσον. Η ομοιότητα είναι ιδιοφυής.

Όμως, ο Γούντυ Άλεν δεν μιλάει μόνο για τοΠαρίσι. Μιλάει επίσης και για αυτή την απερίγραπτη ανθρώπινη βλακεία τηςπαρελθοντολαγνείας· την πρωτοφανή αδυναμία του ανθρώπου να ζήσει το παρόν καινα κοιτάξει το μέλλον. Και καταδεικνύει το αδιέξοδο με την τρυφερότητα πουεπιδεικνύει σταθερά απέναντι στο ανθρώπινο είδος. Την τρυφερότητα της ψυχικήςευγένειας και της κοινωνικής συνείδησης.

Αυτή η ταινία, ένα καλά κρυμμένο homage στο ‘Κι ο ήλιος ανατέλλει’ τουειλικρινή(earnest) Ernest Hemingway, είναι το προϊόν της ανήσυχης κοινωνικής συνείδησης. Της συνείδησης πουαντιλαμβάνεται τον παρελκυστικό παράγοντα της παρελθοντολαγνείας, την ακύρωσητης προσαρμογής σε νέες συνθήκες, την αποτελμάτωση της μάζας και τηντραγελαφική αίσθηση της μοναδικότητας που τρέφει καθένας για τις εξαιρετικές(μετην έννοια της εξαίρεσης) σκέψεις του.

Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

2011-09-28T20:25:00.000+03:00

Η βλακεία σε χτυπάειεκεί που δεν την περιμένεις. Μία αγαπημένη μου φίλη αποφάσισε να ακούσει τηνυποκριτική της φλέβα και να δώσει τις διαβόητες εξετάσεις εισαγωγής στο ΚρατικόΘέατρο Βορείου Ελλάδος. Από εκείνη τη στιγμή, μαθαίνω ένα σωρό αηδίες.

Οι υποψήφιοι εξετάζονται σε ένα κλασικό, ένασύγχρονο έργο και ένα ποίημα το οποίο οφείλουν να απαγγείλουν. Μέχρι εδώ καλά.Μαθαίνω, όμως, ότι κλασικό για το Κρατικό Θέατρο σημαίνει αρχαίοι Έλληνες ή Σαίξπηρ.Τελεία. Τα υπόλοιπα είναι σύγχρονα. Το αποτέλεσμα: το σύγχρονο έργο στο οποίοεξετάστηκε η φίλη μου ήταν του Στρίντμπεργκ. Η συγχρονία με την παράτυπη σχέση της δεσποινίδαςκαι του ιπποκόμου είναι σαφώς σουρεαλιστική. Αν οι εξεταστές ήταν σοβαροί, θα έπρεπενα είχαν κόψει τη φίλη μου για αποτυχία αντίληψης βασικής ορολογίας. Όμως, ανοι εξεταστές ήταν σοβαροί, η φίλη μου δεν θα είχε διαλέξει ποτέ Στρίντμπεργκ.

Το Κρατικό Θέατρο είναι αληθινά διεστραμμένο.Όχι μόνον βρίσκεται σε σύγχυση σχετικά με το τι είναι σύγχρονο και τι όχι, αλλάεπιπλέον συγχίζει κι εμάς τους περιβάλλοντες. Παρά τον παραλογισμό, μοιάζειαναμενόμενο από έναν θίασο κακόγουστο όπως αυτός.

Η ημέρα των εξετάσεων, δε, υπήρξε αξέχαστηεμπειρία για τους αισθητικούς μου υποδοχείς. Ανόητες, αδιάβαστες κοπέλες μεσαγιονάρες διαμαρτύρονται για τηλεοπτικές σταρ που έγιναν ηθοποιοί εξαιτίας τηςερωτικής τους ζωής. Θα ήθελαν πολύ να είναι στη θέση τους. Αφελή κοριτσάκια(σαφώς λιγότερα αγόρια εξετάζονταν φέτος) που θεωρούν ότι μια σπαραχτική κραυγήθα είναι το εισιτήριό τους για το όνειρο. Μία αηδία.

Συμπεραίνω, λοιπόν, ότι δεν πρέπει ναδιαμαρτύρονται για τον περιορισμένο αριθμό εισαχθέντων στη σχολή. Αντ’ αυτού, τοΚρατικό Θέατρο θα έπρεπε να κλείσει, εξαιτίας έλλειψης αρκετών σοβαρών υποψηφίωνκαι μαθητών.

Λευχείμων my ass

2011-09-24T15:26:00.000+03:00

Ξεκίνησα αυτό το blog πριν 2,5 περίπου χρόνια· για το δικόμου ηλικιακό πεδίο, 2,5 χρόνια είναι μία αιωνιότητα. Μία αιωνιότητα μετά, λοιπόν, ο Σ.Π.Ρ. είναι κάποιος άλλος. Αν δεναπέφευγα συστηματικά να διαβάζω παλαιότερες αναρτήσεις, θα ήμουν φαλακρός: όποτε,για οποιοδήποτε λόγο, διαβάσω κάτι από το 2009, ας πούμε, τραβάω τα μαλλιά μου.Το blog αυτό κρατάει τοαρχείο της βλακείας μου.

Δεν ξέρω ποιος αφιερώνει τον χρόνο του στις σκέψεις μου,ωστόσο ξέρω ότι υπάρχει και τον ευχαριστώ πολύ. Με τις νέες δυνατότητες του Blogger, μπορώ να γνωρίζω μέχρικαι τι πληκτρολόγησε κάποιος στο Google για να οδηγηθεί εδώ. Προχθές, μεεπισκέφθηκε κάποιος που πληκτρολόγησε ‘οσανά’. Να, ένα γνήσιο αστείο. Κι ένα ακόμη: πριν κάποιους μήνες με μνημόνευσε έναακροδεξιό φασιστοειδές. Τα καλύτερα είχε να πει για μένα.

Το blog μπορεί να μην μου προσφέρει όσα τα έντυπα, ωστόσο είναι τομικρό μου κατοικίδιο. Μπορεί να το χτυπάω, να το εγκαταλείπω, να τουπερφορτώνω, όμως είναι πάντα εκεί. Και ξέρω ότι ακόμα κι αν κάποτε ξεμείνω απόέντυπα, αρχισυντάκτες και εκδότες, αυτό θα είναι εκεί. Είναι κι αυτή μια κάποιαανακούφιση.

Η ιδέα της συλλογικής παρουσίας των γραπτών μου κάπου στο Internet ήταν ανέκαθεντρομακτική. Γι’ αυτό, απέφυγα με ευλάβεια να έχω ισχυρή παρουσία στη σφαίρα τωνbloggers. Πάντοτε,επισκεπτόμουν το πολύ δέκα blogs και σχολίαζα το πολύ σε πέντε από αυτά. Στην πραγματικότητα,δεν έχω ιδέα γύρω από την ελληνική παρουσία στη blogoσφαιρα. Οι γνώσεις μου δενξεπερνούν τα δέκα blogs πουεπισκέπτομαι.

Φυσικά, έχω τσεκάρει αρκετά ιστολόγια. Τα περισσότερα, όμως,με κάνουν να πλήττω. Τρέφω προτίμηση για εκείνα που δεν είναι στεγνά, γι’ αυτάπου είναι όντως προσωπικά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μου αρέσουν ταημερολόγια. Αλήθεια, βαριέμαι τα ημερολόγια. Από την άλλη, είναι φορές πουλατρεύω τον συγγραφέα και μισώ το blog του. Η πόλωση είναι πραγματικάενοχλητική. Έχω καταλήξει, λοιπόν, σε κάποια όμορφα blogs καισκέφτηκα ότι θα ήταν καλό να ονομάσω τρία, σαν αντίτιμο για τη συντροφιά τους.

1) Don’t Ever Read Me: ασυζητητί, είναι από τα πιο καινούρια blogs πουγνωρίζω, όμως είναι ακαταμάχητο. Δεν αστειεύομαι. Σκεφτείτε ότι κάποια στιγμήμπερδεύτηκα και νόμισα ότι γνωρίζω τη συγγραφέα! Το όνομα αυτής: Αγιάτη Μπενάρδου. Δεν ξέρω ποια είναιτα σχέδιά της για το μέλλον, όμως της αξίζει οπωσδήποτε μια θέση στα πιο τρελά,ποπ έντυπα. Αυτό δε σημαίνει ότι της λείπει η σοβαρότητα, βέβαια. Αυτό που της λείπειείναι η σοβαροφάνεια. Το ‘Don’t Ever Read Me’ είναι η απόλυτη συντροφιά για τις μοναχικές ώρες.Μακάρι να δημοσίευε 4 φορές τη μέρα.

2) 2) Bookspotting: απόλαυση. Ο Γιώργος- Ίκαρος Μπαμπασάκης σκίζει με το καινούριο του blog. Συνήθιζα να τονπαρακολουθώ στο προσωπικό του ιστολόγιο, όμως αυτό πια έχει σχεδόν υποστρέψει.Ίσως είναι οι λέξεις του, ίσως είναι η νουάρ, badass ατμόσφαιραπου φτιάχνει: ο Μπαμπασάκης είναι ένακακό συνήθειο, όπως το τσιγάρο. Χαίρομαιπου μου δίνει χώρο να παίζω.

3) 3)Του Μahler το κάγκελο: ένοχηαπόλαυση. Ο Νίκος Παππάς είναι απλώςο Νίκος Παππάς. Τον γνωρίζεις, ακόμα κι αν δεν τον γνωρίζεις στ’ αλήθεια. Το blog τουείναι πολύ παλιό, από τα πρώτα και μία αδιαμφισβήτητη επιτυχία. Η παιχνιδιάρικη διάθεση είναι μολυσματική!

Έμφυτο Ελάττωμα και Αποχαιρετισμός

2011-09-21T16:11:00.001+03:00

Δεν μου συμβαίνει συχνά να διαβάζω ένα βιβλίο και έπειτα να θέλω να δοκιμάσω LSD. Αυτή ήταν η πρώτη και ίσως και η τελευταία φορά. Το Έμφυτο Ελάττωμα του Τόμας Πίντσον, από την πρώτη στιγμή που το άνοιξα δύο περίπου χρόνια πριν(ίσως λιγότερο, δε θυμάμαι), μου έχει προσάψει ένα σωρό Επίκτητα Ελαττώματα. Όπως την τάση για παρακινδυνευμένες δράσεις. Ή την επιθυμία για LSD και παραισθήσεις. Εκτός κι αν βρίσκονταν πάντα εκεί, κάπου βαθιά. Όχι και τόσο βαθιά, εδώ που τα λέμε.

Αν αγαπήσεις αυτό το βιβλίο, γεμίζεις ερωτηματικά και σχέδια. Αναρωτιέσαι πού μπορείς να βρεις την παραθαλάσσια πόλη Gordita. Στη μήτρα της, το Manhattan Beach. Όμως, δεν βρίσκεται εκεί. Εκεί, όπου γεννήθηκε το surf rock, σήμερα οι κιθάρες είναι μέρος του εσωτερικού design των παρατεταγμένων, ‘ανοιχτών’, επαύλεων. Μάλλον, η Gordita έχει μαζέψει τα κουβαδάκια της κι έχει μεταναστεύσει σε άλλη παραλία, σε μία θάλασσα του μυαλού. Η Gordita Beach είναι νεκρή.

Το παρελθόν, όμως, αγκιστρώνει το παρόν με τα απομεινάρια του. Τα απομεινάρια της Gordita: εξαθλιωμένα σώματα, λιγδιασμένα μαλλιά, μια σκηνή στην αμμουδιά, ένα φορτηγάκι σαν εκείνο των Χαρούμενων Ρεμαλιών και μια βρώμικη κιθάρα. Τα παιδιά της παραλίας έχουν γίνει τα ίδια μία παραισθησιογόνος ένεση, ένα χάπι ψυχεδέλειας. Ένα είδος μνημείου της φύσης, μια ακόμη παραξενιά, ένας λεκές που εξασθενεί απέναντι στα ισχυρότερα απορρυπαντικά.

Οι σέρφερς έχουν πάψει να είναι τα ηλιοκαμμένα κορμιά του καλοκαιριού με τα ξανθά μαλλιά· φοράνε κατάλληλα δυναμικές στολές και γυμνάζονται πυρετωδώς στα όργανα. Η Γκίτζετ εβδομηντάρησε και είναι χοντρή και σακουλιασμένη. Οι Beach Boys πλησιάζουν κι αυτοί τα 70 και ο Bruce Springsteen δεν είναι πια εικοσιπέντε, ούτε του πάνε άλλο τα στενά του τζιν.

Bye Bye Gordita Beach.

Για το Έμφυτο Ελάττωμα του Τόμας Πίντσον έχω γράψει στο Bookspotting.

Melancholia / Lars Von Trier

2011-09-19T04:32:00.001+03:00

Η απόκλιση της ατομικής εμπειρίας με εκπλήσσει ακόμα. Ποια είναι τα χαραχτηριστικά που καθορίζουν τη δική μου υποδοχή των ερεθισμάτων και γιατί αυτή παρεκκλίνει από εκείνη του διπλανού μου; Είναι κάτι μαγικό, νομίζω, αλλά μπορεί και όχι.

Μόλις το αεροπλάνο προσγειώθηκε και προτού ο ημερονύκτιος ρυθμός μου προσαρμοστεί στα καινούρια δεδομένα, έτρεξα στον κινηματογράφο: έπαιζε τo Melancholia. ‘Μελαγχολία’ μεταφράζουν άστοχα τον τίτλο. Στην πραγματικότητα, Melancholia: το όνομα ενός πλανήτη.

Η ταινία τελειώνει-ο κινηματογράφος κάποτε τελειώνει- και η ανησυχία της αμήχανης υποδοχής τους τρομοκρατεί. Αναρωτιούνται(χαριτωμένα, είναι η αλήθεια, μέσα στη βλακεία τους) ποιο ήταν το θέμα της ταινίας. Δεν αναρωτιούνται απλώς. Βασανίζονται! Η τελική σκηνή προσφέρεται για μια βεβιασμένη ανάγνωση: μα, η καταστροφή του κόσμου, βέβαια, αυτό είναι το θέμα.

Σιγά-σιγά, καταλαβαίνω· ο Λαρς φον Τρίερ δεν κάνει καταθλιπτικές ταινίες: κάνει ταινίες για καταθλιπτικούς. Για καταθλιπτικούς ήρωες και καταθλιπτικό κοινό. Κυρίως για καταθλιπτικό κοινό, δηλαδή. Όχι από κάποια διαστροφή, φυσικά, όμως εντέλει κάποια πράγματα πρέπει να είσαι καταθλιπτικός για να τα καταλάβεις. Ή να έχεις ζήσει με κάποιον καταθλιπτικό όλη σου τη ζωή.

Ο Λαρς φον Τρίερ έφτιαξε μια ταινία για το θάρρος, για την αντοχή: to be depressive, you gotta have the guts. Η ευκολία με την οποία αντιλαμβάνεται τη σημασία της φροντίδας, τη φευγαλέα αισιοδοξία, την τερατώδη αδυναμία που εναλλάσσεται με την θαρραλέα παρόρμηση, είναι καθησυχαστική. Η καθοριστική απαντοχή: δεν έχεις τίποτα να χάσεις.

Η φωτογραφημένη πόλη / Πέτρος Νικόλτσος

2011-08-26T21:12:00.000+03:00

Οι πόλεις έχουν φωτογραφηθεί επανειλημμένα· πρώτα, η Νέα Υόρκη, μετά το Λονδίνο, το Σαν Φρανσίσκο, το Παρίσι και το Λος Άντζελες. Η υπάρχουσα εικονογραφία κοιτάει από κάτω- σαν βάτραχος- τους πύργους που ξύνουν τον ουρανό. Ή χαζεύει τον εκθαμβωτικό αστερισμό τους, μια δροσερή βραδιά στους λόφους. Η φωτογραφημένη πόλη είναι συχνά μια πηγή κατάπληξης.

Για άλλους, η φαντασμαγορία της πόλης δεν είναι παρά η αλληγορία ενός φαντάσματος αποκρουστικού: αυτού του κοινωνικού χυμού που ωρίμασε ώσπου κάποτε σάπισε. Η πόλη γίνεται ένα λαμπερό ανακάτεμα αποτυχίας: ψηλά, μέσα στους φοίνικες κρύβονται αρουραίοι.

Η αποτυχία, η παρακμή της καταγράφεται. Η πόλη διαθέτει το δικό της Αρχείο: flyers, τσαλαπατημένα διαφημιστικά, ανορθόγραφα μηνύματα στους τοίχους, αφίσες, τσίχλες απορροφημένες στο κράσπεδο από την πολυκαιρία, ράγες σιδηροδρόμου σε αχρησία, φρεσκοβαμμένα όρια στο δρόμο. Αν ξεκολλήσεις την αφίσα πάνω-πάνω, θα ανακαλύψεις πίσω της μια παλιότερη και πιο πίσω μιαν άλλη, παλιότερη. Το Αρχείο γράφεται και ξαναγράφεται, επιγράφεται και υπογράφεται ασταμάτητα. Η πόλη είναι ένα παλίμψηστο καταγραφών και απεικονίσεων.

Ορισμένες από αυτές τις εικόνες χρωστούν και στον Πέτρο Νικόλτσο. Οι φωτογραφίες του είναι οι φωτογραφίες ενός αληθινού city aficionado. Όσα σκάλισε με τη μηχανή του στην εποποιία του Λος Άντζελες, της 5^ης πιο φωτογραφημένης πόλης στον κόσμο, το επιβεβαιώνουν. Σε μια προσπάθεια να φωτογραφήσει το αφανές Λος Άντζελες(αν υπάρχει τέτοιο πράγμα), γύρισε την πλάτη του στην παραλία και κοίταξε ανατολικά, την ταλαίπωρη inner-city. Την πόλη των ανθρώπων της. Άλλωστε, στο Λος Άντζελες δεν υπάρχουν μνημεία· μόνο άνθρωποι και πάθος.

Οι εικόνες του, όμως, που για το Λος Άντζελες είναι μια ακόμη αρχειακή προσθήκη, για τη Θεσσαλονίκη είναι μία από τις πρώτες στρώσεις του μητροπολιτικού παλίμψηστου. Ο Νικόλτσος δεν κοιτάει τη Θεσσαλονίκη· τη βλέπει. Επιτέλους, η πόλη μέσα στη Θεσσαλονίκη, η καλά κρυμμένη από τον επαρχιωτισμό, χαιρετάει μέσα από τις εικόνες του όχι σαν μία οντότητα κοσμογονικής σημασίας, αλλά σαν μία απλή πόλη δίπλα στη θάλασσα, ένα κέντρο στο νερό. Σαν μια απλή πόλη που φωτογραφείται επιτέλους για πρώτη φορά.

Η ιστορία των X-Men

2011-06-22T18:54:00.000+03:00

Oι Χ-Μen είναι ένα ορόσημο για τον κόσμο των κόμικς. Όχι μόνο για τη Marvel, την εταιρία που τους εκμεταλλεύεται, αλλά-θα το ξαναπώ- για ολόκληρο τον κόσμο των κόμικς. Πρωτοεμφανίστηκαν γύρω στο ’62 ή ’63 και πέτυχαν. Ωστόσο, η δημοτικότητά τους ήταν αφανής, εξαιτίας του αλλόκοτου τρόπου με τον οποίο ρυθμίζονταν τότε οι στατιστικές των πωλήσεων. Ο Σταν Λη, ο άνθρωπος πίσω από τους X-Men, ο άνθρωπος-κόμικ, πληροφορήθηκε την αναπάντεχη επιτυχία ένα χρόνο(!) αργότερα.

Οι X-Men είχαν ισχυρό αντίκτυπο στο αναγνωστικό κοινό, που στην περίπτωσή τους ξέφευγε από αυτό που καλούμε ‘geeks’ και συμπεριλάμβανε target groups εξωφρενικά ετερόκλιτα: από γριές με ρόλεξ στα μαλλιά και ροζ νυχτικιές μέχρι δεκαπεντάχρονα πανκιά. Οι X-Men πέτυχαν κατά βάση για τρεις λόγους. Κατ’ αρχάς, λόγω της παγκόσμιας αίσθησης που άφηναν σε έναν κόσμο ταραγμένο από τον Ψυχρό Πόλεμο, κατά δεύτερον λόγω της ανάδειξης της γυναίκας σε ισότιμο σούπερ ήρωα και στη συνέχεια σε ανώτερη δύναμη(μέχρι τότε οι γυναίκες περιορίζονταν σε ρόλους νοικοκυράς, γυναίκας σε απόγνωση κ.λπ.) και κατά τρίτον εξαιτίας της πολυπλοκότητας των χαραχτήρων, που κι αυτοί ξέφευγαν από το στείρο μανιχαϊσμό του Spider-Man. Oι X-Men ήταν ταυτόχρονα καλοί και κακοί· ήταν αληθινοί.

Ο κόσμος των X-Men ήταν ένας διακριτικός καθρέφτης, μέσα από τον οποίο οι αναγνώστες μπορούσαν να διαβάσουν για την ανθρώπινη κατάσταση ανώδυνα(αφού οι ήρωες δεν ήταν ακριβώς άνθρωποι) και ευχάριστα(αφού το χρώμα και το σχέδιο ήταν πρωτοφανώς ευφάνταστα). Επιπλέον, η ιστορία των μεταλλαγμένων-‘Οι Μεταλλαγμένοι’ ήταν και ο αρχικός τίτλος της ιστορίας του Σταν Λη- καταδείκνυε και μία σημαντικότατη πτυχή της ανθρώπινης βλακείας: την τάση για αυτοκαταστροφή. Ο φόβος για το άγνωστο οδήγησε τους ανθρώπους πολλάκις σε δολοφονίες μεταλλαγμένων, που στο κάτω-κάτω ήταν και η μοναδική δύναμη που θα μπορούσε να προστατέψει την ανθρωπότητα από τους εκάστοτε κακόβουλους δαίμονες. Αντιμάχονταν, δηλαδή, οι άνθρωποι τα μοναδικά όντα που τους υποστήριζαν. Η ανθρώπινη βλακεία είναι, νομίζω, πρωταγωνίστρια στις ιστορίες των X-Men, όπως και να το κάνουμε.

Ο ηθικοπλαστικός χαραχτήρας της σειράς είναι κάτι παραπάνω από οφθαλμοφανής, αφού σχεδόν σε κάθε καρέ ο Σταν Λη κατακρίνει τη στοχοποίηση της διαφορετικότητας, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε και την απαρχή των X-Men: όλα άρχισαν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης της Πολωνίας. Η άρρηκτη σύνδεση των X-Men με το ναζισμό στην Ευρώπη, αλλά και στις Ηνωμένες Πολιτείες, ήταν άλλο ένα χαρακτηριστικό που συνέβαλλε στην επιτυχία της σειράς. Ο Μαγκνίτο-ο διαχρονικός κακός των κόμικς- υπήρξε κρατούμενος ως παιδί σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης και υπέφερε από το ναζισμό. Γι’ αυτό και επιστρέφει ως σουπερ ήρωας, προκειμένου να εκδικηθεί συλλήβδην ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Ως επιλογή, η εκδίκηση που σχεδίαζε ο Μαγκνίτο δεν ενόχλησε ιδιαιτέρως το αναγνωστικό κοινό, που κι αυτό φαντασιωνόταν μία αιματοβαμμένη επανάσταση κατά των μοχθηρών και μισάνθρωπων υπαιτίων. Ωστόσο, η ιστορία των X-Men υποδεικνύει έναν άλλο δρόμο, το δρόμο της νηφαλιότητας, της ‘ειρήνης’, ας πούμε. Είναι σαφές ότι ο Σταν Λη καταλάβαινε τότε, τη δεκαετία του ’60, ότι ένας ακόμη πόλεμος θα ήταν μάταιος. Ως ηθική στάση, όμως, θα μπορούσε να αναχθεί και στην ανθρώπινη καθημερινότητα με τις συχνές συγκρούσεις και το εκδικητικό μένος, το οποίο παρότι δεν απευθύνεται σε έναν ολόκληρο λαό, παραμένει άσκημο, αχρείαστο, αδιέξοδο. Και όλα αυτά με μία γερή, αμετανόητη δόση συνωμοσιολογίας που κρατούσε, κρατάει και θα κρατάει στο χέρι της το ανθρώπινο μυαλό.

Τα ευφάνταστα ονόματα, το λεπτό χιούμορ, τα συναρπαστικά χρώματα και οι σουπερ δυνάμεις των X-Men θα συνεχίσουν να κρατούν παρέα στην, ομολογουμένως, πανηλίθια ανθρωπότητα για πολλά χρόνια ακόμη· ίσως και παντοτινά.

Για τον Flaneur του Στέφανου Τσιτσόπουλου

2011-06-18T14:09:00.000+03:00

Ο 'Flaneur' του Στέφανου Τσιτσόπουλου είναι ένα βιβλιαράκι που, νομίζω, πρέπει να διαβάζουν οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης κάθε φορά που κοιτούν γύρω τους και φρίττουν. Όμως, δεν θα επεκταθώ: ό,τι είχα να πω, το έγραψα στο Bookspotting του Γιώργου- Ίκαρου Μπαμπασάκη. Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

Θέλω, όμως, να κάνω από αυτό το blog και μία αναφορά στις φωτογραφίες του Πέτρου Νικόλτσου, ο οποίος κάθε φορά με εκπλήσσει ευχάριστα και υπόσχομαι ότι θα κάνω και ένα εκτενέστερο αφιέρωμα γι' αυτόν τον φωτογράφο, που μου θυμίζει τον Βιμ Βέντερς.

Coming into Los Angeles by Arlo Guthrie

2011-06-15T17:43:00.001+03:00

Αυτό το τραγούδι το αγαπώ. Άραγε, γνώριζε το '60 ο Άρλο Γκάθρι ότι τα μισά Μάστανγκ που θα έφταναν στην Καλιφόρνια των πορτοκαλιών και των σταφυλιών της οργής θα άκουγαν το τραγούδι του;
To κομμάτι εμπεριέχεται στο δίσκο του Άρλο Γκάθρι με τίτλο ''Running down the road''.
Είναι ο τρόπος που προφέρει το όνομα του Los Angeles, είναι τα απέριττα λόγια του: το Coming into Los Angeles είναι ο ύμνος του ανοιχτού δρόμου, του ανοιχτού ουρανού.

Coming Into Los Angeles
Words and Music by Arlo Guthrie

Coming in from London
From over the pole
Flying in a big airliner
Chickens flying everywhere around the plane
Could we ever feel much finer?

CHORUS:
Coming into Los Angeles
Bringing in a couple of keys
Don't touch my bags if you please
Mister Customs Man

There's a guy with a ticket to Mexico
No, he couldn't look much stranger
Walking in the hall with his things and all
Smiling, said he was the Lone Ranger

CHORUS

Hip woman walking on a moving floor
Tripping on the escalator
There's a man in the line
And she's blowing his mind
Thinking that he's already made her

CHORUS

Coming in from London
From over the pole
Flying in a big airliner
Chickens flying everywhere around the plane
Could we ever feel much finer?

CHORUS

©1969 Howard Beach Music Inc (ASCAP)

Το Δέντρο της Ζωής του Τέρενς Μάλικ

2011-06-14T17:08:00.000+03:00

Ο Τέρενς Μάλικ έφτιαξε μια μεγαλόπνοη ταινία: με τα καλά και τα κακά που ενέχει αυτό. Η ιστορία της ταινίας είναι η ίδια η ιστορία του ανθρώπου· το σενάριο είναι ότι δεν υπάρχει σενάριο. Υπάρχει μόνο η φύση.

Υπάρχουν και τρία αγοράκια, μία μητέρα κι ένας πατέρας. Ένας πατέρας που προσπαθεί να διδάξει την πειθαρχία, αυστηρός και άτεγκτος. Όσοι από εμάς είχαν τέτοιο πατέρα μπορούν εύκολα να καταλάβουν τον μικρό Τζακ που παρακαλάει: Παρ’ τον, σε παρακαλώ. Κάνε να πεθάνει. Να πεθάνει.

Μαμα, πού είναι ο μπαμπάς; Θα λείψει κάποιες μέρες. Επιτέλους!

Τι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Πώς μπορούν να φέρονται έτσι σε ένα παιδί; Είναι τέρατα; Όχι. Δεν είναι τέρατα. Μας αγαπάνε κατά βάθος. Ναι. Είναι τέρατα. Η μαμά μου ποτέ δεν θα το έκανε αυτό. Πέθανε, κάνε να πεθάνει, παρακαλώ.

Μπαμπά, με πονάς. Μαμά, γιατί δεν κάνεις κάτι; Σε παρακαλώ, μαμά, μην το πεις στον μπαμπά.

Του το είπες. Το ήξερα ότι θα το έλεγες, μαμά.

Γιατί, μπαμπά; Μαμά, θα ήθελα να ζούμε μόνοι μας. Τον μισώ. Θέλω να πεθάνει.

‘Εσύ φταις! Έστρεψες το παιδί εναντίον μου!’. Βοήθεια, μαμά. Παρ’ τον μακρυά.

Το ‘Δέντρο της ζωής’ είναι μία αδιάκριτη, αλλά τρυφερή, ματιά στα άδυτα της οικογένειας, στη γέννηση και την ανατροφή, στο αναπόφευκτο, στο ελικοειδές. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να αγαπάει με τέτοια διαστροφή; Πώς μπορεί να ζηλεύει το παιδί του; Πώς να αντιμετωπίσει την απώλεια του παιδιού του; Ο μεγάλος δεινόσαυρος τιμωρεί σκληρά τον μικρό, αλλά τον αφήνει να ζήσει. Του πατάει το κεφάλι στο χώμα και τον κρατάει κατάχαμα, ταπεινωμένο, καθημαγμένο· του χαρίζει, όμως, τη ζωή. Πώς, όμως, να ζήσει με το αποτύπωμα των γαμψών νυχιών του βαθιά χαραγμένο στο πρόσωπό του; Πώς να συγχωρέσει; Πέθανε, κάνε να πεθάνει, παρακαλώ. Μη με συνθλίβεις, σε παρακαλώ.

Η ανθρωπότητα: lacrimosa.

Για Μια Χούφτα Βινύλια / Χίλντα Παπαδημητρίου

2011-06-12T19:43:00.004+03:00

Όσοι γεννήθηκαν γύρω στη δεκαετία του ’60 και μεγάλωσαν κάπου ανάμεσα στη ροκ, το ραδιόφωνο, τη Σούπερ Κατερίνα, τις τσίχλες Μπαζούκα και το Ταμ-Ταμ είναι αδιαμφισβήτητα τυχεροί. Έζησαν σε μία Ελλάδα σε κίνηση, σε αδιάλειπτο αναβρασμό. Τα πρωινά της Παρασκευής έγραφαν επιμελώς τις εκπομπές του Πετρίδη, τις οποίες αδυνατούσαν να παρακολουθήσουν λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων (καταραμένο σχολείο! καταραμένο πανεπιστήμιο!) και τα Σαββατόβραδα έτρεχαν σε συναυλίες σε γήπεδα, σε καταγώγια. Κι αν τους ρωτούσες για τη μέρα που συντάραξε τον κόσμο, θα υποδείκνυαν δίχως περιστροφές την 24^η Μαϊου του 1941: τη μέρα που γεννήθηκε ο Bob Dylan.

Την εποχή που τα κοσμοϊστορικά γεγονότα συνέβαιναν στις δισκογραφικές εταιρίες και τα στούντιο του Abbey Road, μεγάλωσαν κι οι ήρωες του ‘Για μια χούφτα βινύλια’. Η ροκ μπορεί να άντεξε στο χρόνο(έστω συναντώντας το punk, το new age, το indie), όμως τα βινύλια κατάντησαν: πολλοί λίγοι τα χρησιμοποιούν πια, εκτός και αν είναι παλαιοπώλες, αρχαιολόγοι ή 70άρηδες με καραμπινάτο Alzheimer και ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή της προσωπικότητας στον άξονα 2. Ωστόσο, τα βινύλια διατηρούν μία μουσικοφιλική αίγλη που μπορεί να τη συναγωνιστεί μονάχα η αθανασία: για τον παθολογικό συλλέκτη βινυλίων, τα ακυκλοφόρητα σινγκλάκια και τα παχιά εξώφυλλα ισοδυναμούν με την εκστατική ευτυχία.

Όπως, όμως, συμβαίνει με καθετί που μας κάνει ευτυχισμένους, καραδοκεί πάντοτε εκείνος που θα μας το κλέψει. Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι οι συλλογές βινυλίων και σπάνιων δίσκων κοστίζουν ακριβά. Κι αν δοκιμάσει κανείς να πληκτρολογήσει στο Google αυτές τις δύο λεξούλες, ‘Vinyls stolen’, θα δοκιμάσει ένα συνταρακτικό αριθμό σελίδων: περίπου 8.940.000 αποτελέσματα (0,17 δευτερόλεπτα)! Συμπεραίνει, λοιπόν, κανείς ότι όχι μία, αλλά πολλές χούφτες από βινύλια ανταλλάσσουν χέρια παρανόμως σε μία ετήσια βάση. Θα μπορούσε, όμως, να σκοτώσει κανείς για μια χούφτα βινύλια; Θα μπορούσε να πλιατσικολογήσει μιαν αποθήκη με δίσκους μουσικής; Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτόν τον κόσμο της παθολογικής παράνοιας: madness!

Η Χίλντα Παπαδημητρίου έχει γράψει ένα βιβλίο σαν το όνομά της: μισό αγγλικό και μισό ελληνικό. Αδειάζει τα πάλαι ποτέ φρικιά(που σήμερα δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα με δουλειές στο πόδι και μία ανίκητη αβελτηρία), όπως ο Φίλιπ Ροθ τον αλλοπρόσαλλο ριζοσπαστισμό των Ηνωμένων Πολιτειών. Ξεμπροστιάζει την ευτράπελη ελληνικότητα, όπως ο Τζόναθαν Κόου τη βρετανικότητα: βαρυσήμαντοι ντετέκτιβ αποδεικνύονται μαμόθρεφτα και ευσεβείς γείτονες κάνουν πιάτσα στο Ζάππειο τις νύχτες. Την ίδια στιγμή, διατηρεί μία τρυφερότητα αφοπλιστική, μία δεκτικότητα· κατανοεί τη ζοφερή πραγματικότητα της αποτυχίας. Ω, τι ωραίο πλιάτσικο!

Εδώ, βρίσκεται η συγκεντρωτική λίστα με τη μουσική του βιβλίου. Το soundtrack! Για μια χούφτα βινύλια, λοιπόν, της Χίλντας Παπαδημητρίου.

Εγκέφαλος φτιαγμένος από λέξεις

2011-06-09T20:38:00.002+03:00

Η διάνοια είναι συνάρτηση της γλώσσας. Αν δεν γνωρίζεις τη λέξη ‘ευνοϊκός’, η εύνοια διαφεύγει της αντίληψής σου, εννοιολογικά. Ο μοναδικός τρόπος που διαθέτει ο ανθρώπινος εγκέφαλος να αντιληφθεί την οντότητα μιας μπανάνας είναι να μάθει τη λέξη που επινοήθηκε για να την περιγράψει· αυτή τη λέξη που μοιάζει με ανανά. Αν, πάλι, δεν καταφέρει να αρθρώσει τα επτά γράμματα, μπορεί να την αγγίξει, όπως έκανε ο άνθρωπος των σπηλαίων, να την πιέσει μέχρι να λιώσει, να καταπιεί το πολτοποιημένο φρούτο ή απλώς να τη δαγκώσει, αποκεφαλίζοντάς την.

Με κάποιον τρόπο, δηλαδή, πρέπει να φέρει σε επαφή τη μυστήρια οντότητα με το νευρικό του σύστημα. Παλαιότερα, η αφή, η πίεση, η όραση αρκούσαν. Δείτε τι συνέβη με το αρχέγονο πιθηκοειδές στην Οδύσσεια του Διαστήματος. Ο Στάνλεϋ Κιούμπρικ αποτύπωσε τη στιγμή μηδέν της ανθρώπινης εξέλιξης σε λίγα δευτερόλεπτα ενός κοινού φιλμ: τη στιγμή, δηλαδή, που το κόκκαλο έπαψε να είναι απλό κόκκαλο και μεταμορφώθηκε σε εργαλείο. Η ανακάλυψη της εργαλειακής χρήσης των αντικειμένων έσωσε τον αρχέγονο άνθρωπο από την καταστροφή και αύξησε τον όγκο και την περιπλοκότητα του εγκεφάλου του. Και όλη αυτή η μαγεία εκλύθηκε από μία αυθόρμητη κίνηση, από ένα ασήμαντο άγγιγμα. Εκείνη τη στιγμή, όμως, δεν εγκαταλείφθηκε μονάχα ο πρωτογονισμός. Μαζί του, ξεχάστηκε και ο κόσμος της αφής, τουλάχιστον για όσους είχαν(και έχουν) φυσιολογική όραση και ακοή.

Από την επινόηση της γλώσσας και έπειτα, αυτή έγινε το κύριο μέσο με το οποίο ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Κάθε οντότητα υπάρχει στην ανθρώπινη πραγματικότητα, γιατί υπάρχει η λέξη που την περιγράφει και με βάση αυτήν ακριβώς τη λέξη, το πώς ηχεί, το ρυθμό της, κρίνεται πολλές φορές και η χρηστικότητα ή η δημοτικότητα της οντότητας που περιγράφεται. Για παράδειγμα, πολύ λίγοι θα λάτρευαν τα πουφ, εάν αντί για ‘πουφ’ ονομάζονταν ‘αερόσακοι από φελιζόλ’.

Όταν, επομένως, δεν γνωρίζεις καλά κάποια γλώσσα(τη γνωρίζεις λίγο ή μιλάς κάποια περίεργη διάλεκτο), ο εγκέφαλός σου συρρικνώνεται. Στην πραγματικότητα, βέβαια, η ανατομική δομή που αποκαλείται ‘εγκέφαλος’ είναι απτή και δεν μπορεί να συρρικνωθεί από την αχρησία. Σίγουρα, όμως, υπολειτουργεί. Εν ολίγοις, ο άνθρωπος είναι τόσο έξυπνος όσες είναι οι λέξεις που χρησιμοποιεί. Και όσο λιγότερες λέξεις χρησιμοποιεί τόσο πλησιέστερα βρίσκεται στον πρωτόγονο άνθρωπο των σπηλαίων.

Kι αν δεν υπήρχαν οι λέξεις, ένα δέντρο δεν θα μεγάλωνε στο Μπρούκλυν· δεν θα μεγάλωνε καν στον εγκέφαλο της Μπέτυ Σμιθ.

Τα Στρουμφάκια τριγυρίζουν στο ανθρώπινο κεφάλι

2011-06-06T20:49:00.001+03:00

Οι άνθρωποι δεν ακούνε ο ένας τον άλλο. Ό,τι κι αν λέει κανείς, είναι σχεδόν σίγουρο ότι ο συνομιλητής του δεν καταβάλλει την απαραίτητη προσπάθεια για να αντιληφθεί, αλλά κρέμεται από λέξεις-κλειδιά και διατυπώνει κάποιο νόθο συμπέρασμα. Όση ώρα παραμένει σιωπηλός, δεν ακούει , αλλά προετοιμάζει την απάντησή του. Αυτό, φυσικά, δεν αφορά μόνο τις συνομιλίες, αλλά και την ανάγνωση. Και κάπως έτσι δημιουργούνται οι παρεξηγήσεις.

Πριν λίγη ώρα, διάβασα στον Guardian για ένα Γάλλο συγγραφέα που συνέταξε την πρώτη επίσημη έρευνα για τα Στρουμφάκια. Στο βιβλίο του- το ‘Μικρό Μπλε Βιβλίο’(Le Petit Livre Bleu)- παρατηρεί ότι τα Στρουμφάκια ζουν σε μία κλειστή κοινότητα, από την οποία σπανίως απομακρύνονται και όταν τολμήσουν να το κάνουν(ομαδικά πάντοτε, ποτέ ατομικά) τιμωρούνται, ενώ έχουν ένα και μοναδικό ηγέτη, τον Μπαρμπα-Στρουμφ, ο οποίος, σημειωτέον, είναι ντυμμένος στα κόκκινα. Ακόμα, ο Δρακουμέλ μοιάζει με αντισημιτική καρικατούρα Εβραίου με αυτή τη μύτη και τα τεράστια αυτιά. Ο Antoine Bueno βλέπει συγκλίσεις με τον ολοκληρωτισμό, τον σταλινισμό(θυμήσου την κόκκινη φόρμα του Μπαρμπα-Στρουμφ) και πάει λέγοντας.

Όταν το βιβλίο κυκλοφόρησε και τα νέα μαθεύτηκαν, οι αντιδράσεις υπήρξαν ακραίες. Κάποιοι είπαν ότι ο Antoine Bueno ‘συνέθλιψε τα παιδικά μας όνειρα’. Άλλοι είπαν ότι πρόκειται για τις ‘παρανοϊκές ψευδαισθήσεις ενός γεροξούρα’. Στην πραγματικότητα, βέβαια, ο Antoine Bueno πρέπει να είναι φανατικός θαυμαστής των μπλε ανθρωπαρίων με τα λευκά σκουφάκια: επιχείρησε να προσεγγίσει τα Στρουμφάκια κοινωνιολογικά, για όνομα του Θεού!

Ο ίδιος δήλωσε έκπληκτος με την αναταραχή που προκάλεσε το βιβλίο του και τόνισε πως μόνο αστεία μπορεί να είναι μια τέτοια προσέγγιση. Άλλωστε, πόση σχέση μπορεί να έχουν εντέλει τα Στρουμφάκια με το στυγνό και αμείλικτο φασισμό;

Βρίσκω ότι το πρόβλημα δεν έγκειται τόσο στην ανθρώπινη βλακεία που οδήγησε κάποιους ανθρώπους να χαρακτηρίσουν τον Antoine Bueno ‘γεροξούρα’-ο συγγραφέας γεννήθηκε μόλις το 1981!- όσο στη συνταρακτική πραγματικότητα: πόσοι απ’ όλους αυτούς τους εξοργισμένους διάβασαν αλήθεια το ‘Μικρό Μπλε Βιβλίο’; Πάντως, αποκλείεται να το διάβασαν όλοι. Αυτό, όμως, δεν τους εμπόδισε από το να το απορρίψουν, σίγουροι ότι ο συγγραφέας βάλθηκε να διασύρει τα παιδικά τους παιχνίδια· σίγουροι ότι αυτός ο άνθρωπος έχει κακό χιούμορ, στην καλύτερη περίπτωση.

‘Μα, είναι τόσο προφανές που δεν σκέφτηκα ότι θα έπρεπε να το φωνάξω!’ αγανάκτησε ο Antoine Bueno. Όταν, όμως, δεν ξοδεύεται η απαραίτητη φαιά ουσία, ακόμα και τα προφανή πρέπει να τα θυμίζουμε. Ιδίως τα προφανή, δηλαδή.

Σκέφτομαι τώρα μήπως τελικά οι άνθρωποι δεν έχουν φαιά ουσία στο κεφάλι τους. Μήπως, αντί για αυτή την καστανέρυθρη μάζα, έχουν ένα μπλε ανθρωπάριο με άσπρο σκούφο, εξίσου μικρό με το ‘Μικρό Μπλε Βιβλίο’; Σήμερα, μου φαίνεται πολύ πιθανό.

Ο Moby Dick στο προσκέφαλό μου

2011-06-05T21:05:00.000+03:00

'Λέγε με Ισμαήλ. Χρόνια πριν-δεν έχει σημασία πόσα ακριβώς-, έχοντας λίγα, μπορεί και καθόλου χρήματα στην τσέπη και τίποτα ιδιαίτερο που να με ενδιαφέρει στη στεριά, σκέφτηκα να μπαρκάρω και να δω λίγο το υγρό μέρος του κόσμου. Αυτός είναι ο τρόπος μου να διώχνω τη μελαγχολία και να ρυθμίζω την κυκλοφορία μου. Όποτε το στόμα μου στεγνώνει από σάλιο, όποτε μέσα στη ψυχή μου έχω ένα μουντό, υγρό Νοέμβρη, όποτε άθελά μου ελκύομαι από τα φέρετρα και συνοδεύω όποια νεκρώσιμη ακολουθία τύχει να συναντήσω και κυρίως όταν έχω τέτοια χάλια που μόνον οι ηθικοί φραγμοί με συγκρατούν απ’ το να πεταχτώ στο δρόμο και να τρομάξω τους περαστικούς- τότε, καταλαβαίνω ότι έχει έρθει από καιρό η ώρα να επιστρέψω στη θάλασσα το συντομότερο.'

Κάπως έτσι νιώθω κι εγώ τελευταία.

Αγανακτήστε! του Stephane Hessel

2011-06-04T20:44:00.002+03:00

Διάβασα το βιβλιαράκι που ενέπνευσε, ας πούμε, το κίνημα των Αγανακτισμένων: το ''Αγανακτήστε!'' του Stephane Hessel(Στεφάν Εσσέλ). Δεν είναι κάποιο σπουδαίο εγχειρίδιο, όπως πολλοί μπορεί να νομίζουν. Στην πραγματικότητα, διαβάζεται σε λιγότερο από μισή ώρα.

Ο Stephane Hessel(Στεφάν Εσσέλ), ένα είδος ήρωα στη Γαλλία, συμμετείχε στο συμβούλιο που έχτισε την Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων και, γενικότερα, είναι μια αντιστασιακή φιγούρα. Αυτή η φιγούρα, όμως, έχει άσπρα μαλλιά: έχει ζήσει 93 ολόκληρα χρόνια.

Εκτός από την σχετικά άστοχη γλώσσα σε κάποια σημεία και τις σταθερές παραινέσεις του προς τους νέους-οι οποίοι μοιάζουν με ένα είδος κοιμώμενου γίγαντα-, η ουσία του σύντομου γραπτού του είναι η ανθρωπιστική του πρόταση για ειρηνική, μη βίαιη, αντίσταση.

Η συγκέντρωση των Αγανακτισμένων στις πλατείες, όπου η οδική κυκλοφορία δεν θα παρακωλυόταν και τα κόμματα θα ήταν κρύο ανέκδοτο, φαινόταν καλή ιδέα: μια ιδέα που είχε αργήσει, μάλιστα, να έρθει. Στην πορεία, όμως, φάνηκε ότι οι Αγανακτισμένοι δεν ήταν παρά μία συγκέντρωση κομμάτων(και όχι μια υπερκομματική συγκέντρωση), άναρθρη και καταδικασμένη να ακολουθήσει δύο δρόμους: είτε να φθαρεί και να σβήσει είτε να οδηγήσει σε αιματοχυσία.

Αν συμβεί το δεύτερο(βρίσκω τα δύο ισοπίθανα σε σχέση με τη συγκυρία), τότε το μεγαλύτερο μέρος ευθύνης για την αιματοχυσία θα το φέρει, καλώς ή κακώς, η Αριστερά. Αδιαμφισβήτητα, η Αριστερά ονειρεύεται τέτοιου είδους επαναστάσεις, ωριμάζει με τον τρόπο της τις συνθήκες και πυροδοτεί. Η θρυαλλίδα θα είναι μία τυχαία δολοφονία και ο ατμός της πυροκρότησης η δυσωδία των πτωμάτων. Η κατάσταση είναι σκοτεινή.

Πολύτιμα Βιβλία και Καταναγκασμός

2011-06-04T13:56:00.000+03:00

Για έναν καταναγκαστικό, όπως εγώ, η συλλογή ιδιαίτερων, αξιοπερίεργων και μεγάλων βιβλίων είναι τόσο αναγκαία, με όρους επιβίωσης, όσο η τροφή και το νερό. Τα μεγάλα βιβλιοπωλεία μέσα στις στοές και τα παλαιοπωλεία μονόχνωτων γερόντων είναι ένα είδος μανάβικου και κρεοπωλείου, αντιστοίχως.

Η εξονυχιστική έρευνα μέσα στη σκόνη και τα ατάκτως, δίχως ίχνος ταξινόμησης, τοποθετημένα καλούδια είναι, οπωσδήποτε, το πρώτο βήμα και σε αυτή διατίθεται χρονικό διάστημα αντίστοιχο εκείνου που περνάει[ ο καταναγκαστικός] κάτω από το τηλέφωνο του ντουζ σε μία εβδομαδιαία βάση. Επομένως, αν υποτεθεί ότι ο μέσος άνθρωπος πλένεται μία φορά ημερησίως και κάθε ντουζ διαρκεί περίπου 30 λεπτά, τότε ξοδεύει συνολικά 7x30=210 λεπτά ή, αλλιώς, 3 ώρες και 30 λεπτά. 3 ώρες και 30 λεπτά μέσα στη σκόνη μού φαίνονται επαρκής αφοσίωση.

Μέσα σε αυτές τις 3 ώρες[και τα 30 λεπτά], ο καταναγκαστικός ανακαλύπτει γύρω στα 3 ή 4 εξέχοντα βιβλία και άλλα 10 που δεν είναι ξεχωριστά, εξακολουθεί όμως να τα θέλει. Οι τίτλοι των 10 συνηθισμένων βιβλίων θα σημειωθούν προσεχτικά στα Πρόχειρα του κινητού τηλεφώνου, την ώρα που η συνοδεία είτε θα φωνασκεί είτε θα ξιφασκεί: από την εμπειρία, είναι και τα δύο ισοπίθανα. Υπό τον ήχο των κραυγών ή των κλαγγών, λοιπόν, ο καταναγκαστικός περνάει στο επόμενο στάδιο, αυτό των 3 ή 4 εξεχόντων βιβλίων.

Φυσικά, οφείλει να αποκτήσει και τα 4[δεν είναι πια 3 ή 4, αλλά 4]. Συμβουλεύεται τα τρισάθλια λευκά καρτελάκια με τις τιμές και προσθέτει νοερά τους αριθμούς, ενώ αναζητά τον καταλληλότερο τρόπο για να ξεφορτωθεί την κόλλα από τα αυτοκόλλητα. Όμως, οι αριθμοί δεν είναι με το μέρος του: διαθέτει χρήματα αρκετά για τα 3 μόνο από τα 4 βιβλία. Μήπως, λοιπόν, τα εξέχοντα βιβλία είναι εντέλει 3 ή 4; Ποιο από τα 4 είναι το λιγότερο πρωτότυπο, το λιγότερο μοναδικό; Όχι, όχι, όχι: και τα 4 είναι ξεχωριστά.

Ενόσω συλλογίζεται τι θα μπορούσε να ανταλλάξει για το κόστος του 4^ου βιβλίου και καταλήγει ότι το μοναδικό πράγμα που του έχει απομείνει είναι το κορμί του[πόσες φορές λούστηκα σήμερα; Κι αν μυρίζω άσχημα; Καταραμένε ιδρώτα!], αποφασίζει να διαχειριστεί αυτή την καταστροφή με γούστο και στυλ. Ποιες είναι οι τιμές τους, παρακαλώ; Ναι, ενδιαφέρομαι και για τα 4. Πόσο;! Μάλιστα… Επιτρέψτε μου, σε αυτή την περίπτωση, να κάνω ένα τηλεφώνημα. Με συγχωρείτε, δέχεστε μόνο μετρητά; Ούτως εχόντων των πραγμάτων, το καλύτερο που μπορώ να κάνω για εσάς είναι αυτό το ποσό. Όχι, όχι, δεν χρειάζεται να τα τυλίξετε! Ευχαριστώ, εις το επανιδείν.

Η επιχείρηση στέφθηκε με θρίαμβο. Ακολουθεί το στήσιμο και η παρουσίαση. Ποια βιβλιοθήκη θα το αφομοιώσει καλύτερα, η εντοιχισμένη από γυψοσανίδα ή μήπως η δρύινη στο υπόγειο; Ποιο σημείο της βιβλιοθήκης είναι το καταλληλότερο; Δίπλα στο λεύκωμα για το Λος Άντζελες με τον παμπάλαιο χάρτη της πόλης, δίπλα στο Φλωρεντινό αρχείο καλλιτεχνών της Αναγέννησης ή μήπως δίπλα στα γνήσια αντίτυπα από τις μεταξοτυπίες του Σίλε; Νομίζω ότι η πιο ταιριαστή θέση είναι να το τοποθετήσω οριζόντια πάνω από τον τόμο με τα έργα του Σουτίν. Ναι, ναι, αυτό είναι.

V. S. Naipaul, Phillip Roth και μισογυνισμός/ Can you tell an author's sex?

2011-06-02T18:50:00.003+03:00

Πριν λίγες μέρες, ο V. S. Naipaul προκάλεσε μία σχετική αναμπουμπούλα, δηλώνοντας σε συνέντευξή του ότι μπορεί να ξεχωρίσει τις γυναίκες συγγραφείς από τις πρώτες μόλις παραγράφους, καθώς είναι εμφανώς συναισθηματικές και άνισες. Μάλιστα, αυτή η δήλωση βρίσκει τον κόσμο της ανάγνωσης σε ένα καθεστώς εδραιωμένης σύγχισης, εφόσον δεν έχει περάσει ούτε μήνας από τότε που μέλος της τριμελούς επιτροπής του βραβείου Booker δήλωσε ότι το βραβείο θα έπρεπε να αφαιρεθεί από τον Phillip Roth, λόγω του μισογυνισμού του. Το μέλος της επιτροπής ήταν γυναίκα.

Τόσο οι άρρενες συγγραφείς όσο και οι θήλεις, έχουν επανειλημμένα ανταλλάξει πυρά, χαρακτηρίζοντας τη γραφή και το ύφος ανεπαρκή, άνισα και τυποποιημένα: μία τυποποίηση νοούμενη με φυλετικούς όρους. Υπόνοιες για προώθηση των ανδρών εις βάρος των γυναικών δεν έχουν λείψει από το προσκήνιο. Το τελευταίο επεισόδιο με τον V. S. Naipaul όχι μόνο ενέτεινε τον φεμινιστικό αγώνα εναντίον ενός φασματικά ανδροκρατούμενου κόσμου, αλλά επέσυρε και σειρά από ειρωνικά σχόλια και άρθρα.

Ο Guardian μόλις σήμερα το μεσημέρι ανέρτησε στην ιστοσελίδα του μία σχετική έρευνα, όπου οι συμμετέχοντες καλούνται να υποθέσουν αν ο συγγραφέας 10 αποσπασμάτων είναι άνδρας ή γυναίκα. Δοκίμασα την παρατηρητικότητά μου και κατάφερα να αποσπάσω ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα: 9/10( “Not bad. But you’re not Sir Vidia.” ήταν το μήνυμα επιβράβευσης που έλαβα). Το μοναδικό απόσπασμα που απέτυχα να ταυτοποιήσω ως προς τη φυλετική του προέλευση ήταν το πρώτο· υπέθεσα ότι ανήκε σε γυναίκα συγγραφέα, ενώ στην πραγματικότητα ήταν το πόνημα ενός άνδρα: του ίδιου του V. S. Naipaul. Βρήκα ότι το απόσπασμα ήταν επιτηδευμένα αρσενικό και σκέφτηκα ότι, αν ο συγγραφέας ήταν άνδρας, δεν θα κατέβαλλε προσπάθεια για να το αρρενοποιήσει. Έκανα λάθος.

Ο V. S. Naipaul έχει ως ένα βαθμό δίκιο: η γυναικεία γραφή μπορεί να γίνει περισσότερο συναισθηματική από την ανδρική. Επιπλέον, είναι σωστό ότι το φύλο είναι καθοριστικό για το ύφος και τη δομή των χαρακτήρων. Όλα αυτά, όμως, αφορούν τους κακούς, τους μέτριους συγγραφείς. Το γραπτό ενός καλού συγγραφέα δεν έχει φύλο, μπορεί να προκαλέσει σύγχιση, είναι ένα ατελείωτο παιχνίδι νεύρων.

Ο V. S. Naipaul και ο Phillip Roth είναι και οι δύο μεγάλοι συγγραφείς. Μπορούν, ανά πάσα στιγμή, να υποκριθούν το μισογυνισμό και ύστερα να μεταστραφούν σε μίσανδρους. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία· δεν πρέπει να έχει, δηλαδή.

Εδώ, μπορείτε να πάρετε κι εσείς το τεστ από τον Guardian.

Σινεγραφίες, οι πρώτες κινούμενες φωτογραφίες! Cinemagraphs!

2011-05-31T21:09:00.002+03:00

Το περίμενα ότι κάποια στιγμή θα συνέβαινε. Η αλήθεια είναι ότι το είχα ονειρευτεί πολλές φορές. Με συνάρπαζε η ιδέα της κίνησης μέσα σε ένα στατικό πλαίσιο όσο με συναρπάζουν τα διαστημόπλοια και η επιστήμη της ύλης· όλα εξίσου ακατανόητα και εξίσου μαγικά.

Οι πρώτες κινούμενες φωτογραφίες είναι επιτέλους γεγονός. Οι “σινεγραφίες”(cinemagraphs), όπως τις αποκαλούν, είναι η πρώτη απόπειρα του ανθρώπου να δημιουργήσει την κινούμενη φωτογραφία. Πολλοί συγγραφείς τις έχουν φανταστεί, πολλοί κινηματογραφιστές τις έχουν απεικονίσει, μα μόνο δύο φωτογράφοι κατάφεραν να δημιουργήσουν αυτή τη μικρή φουρνιά από σινεγραφίες(cinemagraphs), όπου στοιχεία της φωτογραφίας είναι κινούμενα.

Παρόλο που οι άνθρωποι είναι πια προετοιμασμένοι ακόμα και για τα πιο παρανοϊκά, τα πιο αδιανόητα πειράματα(η προσελήνωση, τα διώροφα αεροπλάνα, το iPod είναι μερικά από αυτά), έχουν σαστίσει μπροστά στο πείραμα της σινεγραφίας(cinemagraphs). Άλλωστε, μπορεί να ονειρεύονταν κινούμενες φωτογραφίες, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι τις χρειάζονταν ή ότι θα βελτίωναν με κάποιον τρόπο την ποιότητα της ζωής τους. Οι κινούμενες φωτογραφίες ήταν ένα από αυτά τα μικρά δώρα που απολάμβαναν οι μάγισσες, μαζί με τις μαγεμένες σκούπες και τα πλυντήρια που καθάριζαν το σπίτι με την κίνηση ενός ραβδιού.

Ίσως, λοιπόν, είναι αυτή η άρρηκτη σύνδεση με τη μαγεία ή ίσως φταίει ότι είναι κάτι τόσο μικρό μπροστά στα διαστημικά ταξίδια(η Μαντόνα και ο Μπραντ Πιτ έχουν ήδη εξασφαλίσει από μία θέση στο περίφημο πρώτο “ταξίδι στο διάστημα”) που κανείς δεν σπατάλησε ποτέ χρόνο για να το οραματιστεί σαν κομμάτι του μέλλοντος. Παρότι αναπάντεχο, όμως, οι σινεγραφίες(cinemagraphs) είναι εδώ και ανυπομονώ για να τις αγγίξω.

Πατήστε πάνω στη φωτογραφία για να τη δείτε κινούμενη!
Σε αυτό το blog μπορείτε να δείτε ένα μεγαλύτερο δείγμα.

Άνθρωποι(των Σπηλαίων)

2011-05-29T19:15:00.000+03:00

Αν είχατε στη διάθεσή σας μία μηχανή του χρόνου, ποια χρονική στιγμή θα διαλέγατε για να εμφανιστείτε; Κάθε φορά που κάποιος θέτει αυτή τη συνηθισμένη ερώτηση, οι μισοί απαντούν με εξυπνάδες κι οι άλλοι μισοί αναζητούν ιστορικές περιόδους μίσους, βαρβαρότητας και επανάστασης: μία πρόσφατη συζήτηση ανέδειξε την Παρισινή Κομμούνα, το Μάη του ’68 στο Παρίσι, τη Ρωσία του ’17 και την επανάσταση της Κούβας τους top προορισμούς-the place to be- για έναν επίδοξο ταξιδιώτη του χρόνου.

Το Λονδίνο του Swing, το Λος Άντζελες του ροκ, το Παρίσι της Μπελ Επόκ δεν ενδιαφέρουν τον περιηγητή του χρόνου. Και κανείς δεν σκέφτεται σοβαρά να ταξιδέψει μπροστά στο χρόνο, να ζήσει έστω και για λίγο μια περισσότερο εξελιγμένη εποχή, όπου το Big Bang θα θεωρείται παιδικό ανέκδοτο και τα αεροπλάνα θα έχουν αντικαταστήσει τα λεωφορεία. Το μέλλον απευθύνεται στο φαντασιακό, ενώ η ιστορία στη ματαιοδοξία. Η δόξα είναι περισσότερο σαγηνευτική.

Οι άνθρωποι δεν θέλουν απλώς να διαβάζουν την ιστορία· θέλουν να τη ζουν, θέλουν να τη γράφουν. Σαφώς, όταν κάποιος επιλέγει να εμφανιστεί στο Παρίσι του Μάη, δεν το επιλέγει για το δημοκρατικό απόηχο των κερδισμένων δικαιωμάτων, αλλά για τα οδοφράγματα των φοιτητών, τον κοινωνικό αναβρασμό· για τη μεγαλειώδη επανάσταση. Βαθιά μέσα του -ίσως όχι τόσο βαθιά όσο νομίζουμε- θαυμάζει την αιματοχυσία, την ιδεολογικά ενδεδυμένη. Ο κοινωνικός αγώνας μέχρι θανάτου είναι εκθαμβωτικός και οι άνθρωποι διψούν για αίμα.

H επανάσταση είναι κι αυτή μία ιερή αγελάδα. Εννοιολογικά, η επανάσταση υπερβαίνει τον άνθρωπο: η ανθρώπινη ζωή σε περιόδους επαναστάσεων κοστίζει λιγότερο και από ένα ποτήρι παγωμένης μπύρας. Αυτή η υπερβατικότητα- η αναγωγή στην ανώτερη δύναμη, στο σκοπό- είναι συναρπαστική. Ίσως, διότι προϋποθέτει την αυτοθυσία· μία αξία που η ανθρώπινη κοινότητα κοίταζε πάντοτε με δέος. Η παραλληλία με τη θρησκεία είναι οφθαλμοφανής: οι επαναστάτες είναι οι νέοι προσήλυτοι.

Η επανάσταση είναι κάτι που οι άνθρωποι θα έπρεπε να κοιτάζουν με φρίκη· όχι με δέος. Παρόλ’ αυτά, την επιζητούν ακόμα και στις πιο σαχλές εκφάνσεις της καθημερινότητάς τους, όπως είναι οι ερωτήσεις με τη μηχανή του χρόνου. Φαίνεται να είναι ένα παράτολμο παιχνίδι σαγήνης. Παρόλη την εξέλιξη, οι άνθρωποι κουβαλούν μέσα τους ένα παντοτινό παράσιτο: τον άνθρωπο των σπηλαίων.

Good stories only happen to those who can tell them

2011-05-27T20:15:00.000+03:00

Είναι κάποια βιβλία που σε ξεμπροστιάζουν. Και όταν τα ξεφυλλίζεις, τα μάγουλά σου γίνονται ντομάτες και ένα αποκαρδιωτικό χαμόγελο ενοχής παραμορφώνει τα χείλη σου. “Η τέχνη του να γίνεσαι βαρετός με τις ταξιδιωτικές σου αφηγήσεις” είναι ένα τέτοιο βιβλίο: ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που ο Matthias Debureaux χτύπησε το πρώτο του γράμμα στο πληκτρολόγιο!

Στις πρώτες μόνο παραγράφους, αποκαθηλώνει τις ταξιδιωτικές αφηγήσεις με τον πιο δηκτικό τρόπο. Περιγράφει σαρκαστικά όλες εκείνες τις στιγμές που περνάει ο ταξιδιώτης, καθώς επιστρέφει και ανακεφαλαιώνει τις εμπειρίες του, τις πικάντικες ιστορίες, καθώς επιμηκύνει το ταξίδι του δια της αφήγησης και πλάθει σκανδαλιστικές λεπτομέρειες που μπορεί και να υπήρξαν, αλλά πιθανώς δεν υπήρξαν ποτέ. “Αυτή είναι η ευκαιρία να λάμψετε και να κερδίσετε οπωσδήποτε το θαυμασμό όλων”.

Είναι γεγονός ότι οι ταξιδιωτικές αφηγήσεις είναι η μισή απόλαυση. Παρόλο που η διαδικασία του ταξιδιού έχει μεταμορφωθεί μέσα στην ιστορία, η ανάγκη για την εξιστόρηση της περιπέτειας παραμένει απαράλλαχτη, ακόμα και αν δεν υπήρξε ποτέ αληθινή περιπέτεια· ακόμα και αν οι μαϊμούδες απλώς κοιτούσαν αδιάφορα από κάποιο κλαδί, ενώ η φωτογραφική σου μηχανή ήταν ασφαλής στη θήκη της.

Όσοι ταξίδεψαν ποτέ, ένιωσαν τον ίδιο πειρασμό. Ο Όμηρος, ο Μέλβιλ, ο Κέρουακ, ο Κόνραντ, όλοι υπερέβαλλαν στις ιστορίες τους.

“Heureux qui comme Ulysse a fait un beau voyage” έγραψε ο Ζοακίμ Ντι Μπελέ και ο Debureaux έσπευσε να τον κατακεραυνώσει: “Chiant qui, comme Ulysse…”. Πληκτικός, μονότονος, σπαστικός και μυθομανής, όπως συμπληρώνει σε άλλο σημείο. Κυρίως μυθομανής, δηλαδή.

Άραγε, πόσο αληθινό ήταν το ταξίδι του Οδυσσέα; Ελάχιστα, υποθέτω. Άλλωστε, αν ήταν αληθινό, σίγουρα δεν θα ήταν η Οδύσσεια! Θα ήταν ένα πληκτικό, μονότονο, σπαστικό, πραγματικό ταξίδι. Η πραγματικότητα δεν είναι αρκετή: the world is not enough. Ο Όμηρος το γνώριζε καλά αυτό, ευτυχώς.

Χωρίς τη μυθομανία, ο κόσμος θα ήταν λιγότερο όμορφος. Άλλωστε, οι όμορφες ιστορίες συμβαίνουν σε όσους μπορούν να τις πουν. Good stories only happen to those who can tell them.

The European Dream

2011-05-22T14:24:00.001+03:00

Το Ευρωπαϊκό όνειρο στοιχειώνει τη διανόηση των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως ακριβώς το Αμερικανικό όνειρο στοιχειώνει τη λαϊκή μάζα της Ευρώπης. Εδώ και λίγο καιρό, παρακολουθώ ατελείωτες συζητήσεις στο διαδίκτυο γύρω από το Ευρωπαϊκό όνειρο, όπου Αμερικανοί εγκωμιάζουν την Ευρώπη-τη χώρα της διανόησης, όπως λένε- και Αμερικανοί την αποκαθηλώνουν.

Στην πραγματικότητα, είμαι ηδονοβλεψίας. Απολαμβάνω να διαβάζω τα όνειρα των Αμερικανών για την Ευρώπη όσο απολαμβάνω να βλέπω και τις ταινίες του Γούντυ Άλλεν. Στις ταινίες του, βλέπω την Ευρώπη ζωγραφισμένη από τον πιο φανατικό της θαυμαστή: αρρενωπή, θηλυπρεπής, σέξυ, αρτιστίκ, αρ νουβώ, γαστρονομική, παραδείσια όσο και αβυσσαλέα. Στην Ευρώπη του Γούντυ Άλλεν και των άλλων ερωτοχτυπημένων, οι Αμερικανοί γίνονται κινηματογραφιστές, συγγραφείς, ζωγράφοι, χορευτές και φωτογράφοι: δείτε πόσα έμαθε η Σκάρλετ Τζοχάνσον στη Βαρκελώνη! Αντίστροφα, στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι Ευρωπαίοι γίνονται εργάτες και ύστερα διευθυντές και ύστερα επιχειρηματίες. Ανάμεσα στα δύο όνειρα, υπάρχει σαφής διαφορά ποιότητας, στυλ και γούστου.

Η κουλτούρα ήταν ανέκαθεν ευρωπαϊκό πεδίο. Και η αλήθεια είναι ότι, ως ένα βαθμό, παραμένει τέτοιο. Σε ποια άλλη ήπειρο βρίσκεσαι σε απόσταση λίγων μόνο χιλιομέτρων από τόσους διαφορετικούς πολιτισμούς; Σε ποιά άλλη ήπειρο υπάρχουν τόσα σπουδαία φεστιβάλ κινηματογράφου;

Οι Κάννες έχουν ένα από τα σημαντικότερα φεστιβάλ κινηματογράφου στον κόσμου. Για τους κινηματογραφιστές και τους ηθοποιούς, στις Κάννες υπάρχει ένα ιδιότυπο καθεστώς: if you make it here, you can make it anywhere. Η Τζέιν Κάμπιον, για παράδειγμα, ξεκίνησε με ένα φιλμ μικρού μήκους στις Κάννες.

Εκτός, όμως, από τα enfants gâtés του κινηματογράφου, στις Κάννες αναδεικνύονται πια και οι ανεπιθύμητες προσωπικότητες. Πριν από λίγες μέρες, η επιτροπή του Φεστιβάλ των Καννών ανακήρυξε τον Λαρς φον Τρίερ persona non grata, σε μία θύελλα πουριτανισμού, σεμνοτυφίας, υποκρισίας, διαστρέβλωσης και ανθρώπινης βλακείας.

Κάποτε, οι Αμερικανοί φοβούνταν το ελευθέριο Παρίσι και τις δαιμονικές του νέες τάσεις: το Gay Paree δεν ήταν παρά μία τρομακτική αλήθεια. Ο Όσκαρ Γουάιλντ, μάλιστα, έλεγε: “When good Americans die, they go to Paris”. I wouldn’t bet on it, anymore.

Ballad of the Salt Sea

2011-05-22T13:01:00.000+03:00

Ο Hugo Pratt, o Κόρτο Μαλτέζε και η Αποικιοκρατία.

2011-05-20T22:49:00.000+03:00

Ο Κόρτο Μαλτέζε είναι κάτι σαν τον Χριστό. Ο αιλουροειδής ναυτικός που τρύπωσε στον εγκέφαλο του Hugo Pratt μέσα στο τρένο της διαδρομής Γένοβα-Παρίσι διαχώρισε τα καρτούν σε π.Κ. και μ.Κ. : προ Κόρτο και μετά Κόρτο.

Η ιδιοφυία του Hugo Pratt δεν ήταν μόνο ζωγραφική, αλλά και λογοτεχνική. Οι ιστορίες του Κόρτο Μαλτέζε είναι ίσως τα πρώτα κόμικς που ξεφεύγουν από τον μανιχαϊστικό κόσμο του καρτούν. Δεν υπάρχει Πίτερ-Παν και Κάπταιν-Χουκ· ο Κόρτο Μαλτέζε είναι και ο Πίτερ-Παν και ο Κάπταιν-Χουκ μαζί. Μοιάζει λίγο με τον Σάμιουελ Σπέιντ του Ντάσιελ Χάμετ.

Ο Κόρτο Μαλτέζε εμφανίζεται για πρώτη φορά στη ‘Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας’, μέσα σε ένα σύμπαν φτιαγμένο από τη Βίβλο, τους Αγρίους των νησιών του Ειρηνικού, τους Βρετανούς αποίκους, τους Αυστραλούς ναυαγούς, τον πόλεμο και τον ωκεανό· τον ωκεανό, που δεν είναι πάντοτε ειρηνικός.

Τα νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού φαίνονται σαν μια ιδρωμένη, υγρή ουτοπία. Οι Πολυνήσιοι, οι Μελανήσιοι, οι Βρετανοί, οι Γερμανοί, οι Πορτογάλοι, οι Ινδονήσιοι, οι Γάλλοι πλέουν γύρω από τα Φίτζι, τη Γουϊνέα και την Ταϊτή. Τρώνε μαζί, μιλάνε στην ίδια γλώσσα, καπνίζουν μαζί, συνωμοτούν παρέα. Οι ξυπόλητοι μαυριδεροί ντόπιοι με τα ακόντια και τις φούστες από φύλλα μπανανιάς συνδιαλέγονται με τους λευκοντυμένους Βρετανούς ναύτες με τα γυαλιστερά λουστρίνια. Η αποικιοκρατία δεν ήταν μόνο η απομύζηση του φυσικού τους πλούτου κι ο Hugo Pratt το γνωρίζει πολύ καλά: το γνωρίζει από μέσα.

Ο Hugo Pratt γεννήθηκε ένα καλοκαιρινό πρωινό του 1927 στο Ρίμινι της Ιταλίας, μέσα σε ένα σπίτι ιταλικό και άλλο τόσο αγγλικό, τουρκικό και εβραϊκό. Λίγο πριν κλείσει τα 9 του χρόνια μετακόμισε με τον πατέρα του στην ιταλική αποικία της Αβησσυνίας, όπου 5 χρόνια αργότερα συμμετείχε στα στρατιωτικά σώματα της Αβησσυνίας, της Ιταλίας, της Βρετανίας, της Σενεγάλης, της Γαλλίας. Η ζωή ενός 14χρονου αγοριού στο στρατό πρέπει να ήταν επεισοδιακή. Παρόλ’ αυτά, η ηλικία του τού έδωσε τη δυνατότητα να αναμειχθεί με τον ντόπιο πληθυσμό, να κάνει φίλους και να μάθει τη γλώσσα· ευκαιρία που οι γηραιότεροι αποικιοκράτες συνήθως δεν είχαν. Άλλωστε, η αποικιοκρατία σπάνια βιώθηκε ομαλά· συχνότερα την έβλεπαν σαν εισβολή.

Τα κόμικς του Hugo Pratt είναι γεμάτα από την κοσμοπολίτικη ζωή της αποικιοκρατίας. Ο Κόρτο Μαλτέζε έχει περιπέτειες στην Πολυνησία, στην Αφρική, στη Βενετία, στο Μπουένος Άιρες, στη Σιβηρία, στην Καραϊβική, στη Σαμαρκάνδη του Ουζμπεκιστάν. Ο ίδιος ο Hugo Pratt έζησε στην Αφρική, έπειτα στο Παρίσι, στην Αργεντινή, στη Βραζιλία, ύστερα στο Λονδίνο, ξανά στην Ιταλία, για να καταλήξει στην Ελβετία, γύρω από τη λίμνη της Γενεύης. Οι αναλογίες είναι οφθαλμοφανείς: ο Κόρτο Μαλτέζε ήταν ο Hugo Pratt. Ή μήπως ο Hugo Pratt ήταν ο Κόρτο Μαλτέζε;

Ο Hugo Pratt τράβηξε το μοχλό και εκτροχίασε την τέχνη του καρτούν. Είναι, όμως, σπουδαίος και για κάτι ακόμα: για την πρωτοφανή του νηφαλιότητα απέναντι στον αποικισμό, για τον λιτό ανθρωπισμό του. Δεν ήταν, απλώς, ένας πολίτης του κόσμου· ο Hugo Pratt, o Κόρτο Μαλτέζε ήταν παγκόσμιος πολίτης.

The Children's Hour/ Keira Knightley και μαύρη ζήλια

2011-05-19T20:38:00.001+03:00

Είναι κάποιες παραστάσεις που είναι καταραμένες, θαρρείς. Το The Children’s Hour της Lillian Hellman που ανέβασε το Comedy Theatre είναι, νομίζω, μία από αυτές. Άλλωστε, από τη στιγμή που αποφασίζει μια παραγωγή να συμπεριλάβει την Keira Knightley ή κάποιο άλλο χαρισματικό πλάσμα στο καστ, μία κόκκινη βούλα κολλάει σαν βδέλλα πάνω στην παράσταση και κάποια στιγμή έρχονται οι ταύροι.

Σαφώς, είναι μία ευκαιρία πρώτης τάξεως για τους ζηλόφθονες παρίες της σκηνής να αποκαθηλώσουν τον αστέρα και να τον φτύσουν κατάμουτρα: πότε άλλοτε θα τον βρουν τόσο ευάλωτο; Το Χόλλυγουντ είναι φθηνό, θα γράφουν κάθε φορά. Αφήστε το θέατρο στους ηθοποιούς, θα συμπληρώνουν. Ο Μουνχ τους έχει απεικονίσει υπέροχα στη φιγούρα αυτού του κουρασμένου γέρου.

Η Keira Knightley δεν είναι κακή. Ούτε και στην πρώτη της θεατρική απόπειρα με τον Μισάνθρωπο ήταν κακή. Ήταν λαμπερή, ήταν σέξυ, ήταν σταρ. Το έργο, όμως, είναι κακό.

Ένα κορίτσι που λέει ψέμματα, που νιώθει διωκόμενο, που δημιουργεί παρεξηγήσεις και προβλήματα, που φοβάται, που είναι υστερικό, φέρνει τα πάνω-κάτω στο σχολείο θηλέων, όπου είναι οικότροφος. Κάποια στιγμή, διαδίδει πως οι δύο καθηγήτριες του σχολείου διατηρούν ερωτική σχέση. Μέχρι εδώ καλά.

Στη συνέχεια, όμως, η μία από τις δύο δασκάλες θα ανακαλύψει μέσα από αυτό το ψέμμα της μικρής ότι όντως είναι ερωτευμένη με τη συνάδελφό της. Στο τέλος, αυτοκτονεί. Πόσο αδιάφορο, πόσο κλισέ, πόσο απαρχαιωμένο, πληκτικό και αχρείαστο.

Το ανέβασμα ήταν όσο καλό μπορεί να είναι το ανέβασμα ενός μέτριου έργου: αυτό είναι όλο.

Ministry of Stories / Harry Potter

2011-02-16T20:39:00.001+02:00

It was many years ago when I first met with Harry Potter. He was this slightly wretched adolescent with an ugly scar in the shape of a thunder. And then came the movies and everything changed. All of a sudden, everyone knew Harry Potter; everyone loved Harry Potter. For a careful admirer who had persistently not let it slip about him, the glamorous globalization was a complete disaster. Moreover, it wrecked havoc on my animal instincts, thus forcing me to abhor each and every Harry Potter post-fan( a technical term describing people who became fans after watching the movies).

For years I couldn’t stand the reek of those people who, big readers as they were, used to deprecate Harry Potter as ‘a guilty pleasure’. Yes, that’s right: the reek. There was a fair time when only faithful readers used to read Harry Potter. And it was a good time. Movie-goers were just filthy little cockroaches. But that was years ago.

Today I feel differently. I have even found a name to describe the pitiful state I was in during those years and it is CLS: the Cheated Lover Syndrome. But even if my Harry Potter mania eventually subsided, I still shudder with emotional pleasure. It is funny to think of how many things Harry Potter has offered me until now and I believe that if it weren’t for him, I would have been a different person for reasons that I am not going to relate to you.

What I particularly liked most about Harry Potter was his magnificent school. And it is not just another Oxfordian college, trust me. Obviously, they look alike, but schools in Oxford lack this magic touch; this everyday brightness. It was some weeks ago when I finally discovered a school like that.

It is none other than the Ministry of Stories in East London. MoS is a project aiming to help young people improve their writing skills, which is partly run by Nick Hornby and many many volunteer writers. A brief look at the MoS site was what it took to sway me off my feet. It looks just as wonderful, just as colourful, just as magic. I do not know whether the project has succeeded to its goals but what I do know is that it definitely levels up to my expectations. Ministry of Stories: a triumph!

Céline's exclusion

2011-02-06T21:18:00.001+02:00

For the third time during the past week and for what could well be the nth time during my whole life, I am catching myself being busy with human idiocy. At first, it was the BWISPs’ demand of Ian McEwan to reject the Jerusalem Prize and then it was my disturbing discovery that books still get banned. This time, it is Louis-Ferdinand Céline being excluded from France’s list of National Celebrations for 2011.

If not to anybody else, then at least to me this is an utterly unacceptable defamation of one of the globe’s most skilled novelists. The reason why Céline was dropped in the end, although at first he was to be commemorated in 2011, is this hypocritical disgust politically-correct people usually express against Céline’s so-called ‘antisemitic rants’ and support of the Vichy regime. And although Celine did write libels against Jewish people, he also wrote ‘Journey to the End of the Night’ and happens to be renowned for his work as a novelist. And if that is not enough, it is with ineffable pleasure that I confirm that his anti-Semitism was not at all the core of his work.

Conspicuous though it may be, this is another man-or-artist issue and most of the times it is inhumane to take sides. It does not have to do with remorse and redemption necessarily and in Céline’s case I do not believe we have proof of any repentance. But it is important that Céline’s acclaimed novels rarely bear a resemblance to libels and the small parts that do can easily be ignored, as the rest remains undeniably unexcelled.

The same applies to Günter Grass, who was recently-in 2006- self-defamed, by admitting through his autobiography his Nazi employment. I do not think anyone will ever reward Grass for his humanity, which nevertheless could be real, but he should definitely be rewarded for his literary work, which is remarkable in the extreme.

After all, commemorating such great and controversial artists could help people shed light upon their unexpectedly lived lives and, as Bernard-Henry Lévy put it while talking on Céline, help us understand how these truly great authors can also be absolute bastards.

Google Art Project

2011-02-04T21:26:00.001+02:00

Έχει περάσει περίπου μία εβδομάδα από τότε που άκουσα για πρώτη φορά για το GoogleArtProject και τώρα φαίνεται σαν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Με τη δύναμη της Google, έχουμε πια τη δυνατότητα να περιηγηθούμε σε ορισμένα από τα σημαντικότερα μουσεία του κόσμου και να περιεργαστούμε εξονυχιστικά έργα τέχνης.

Ύστερα από δύο μέρες χρήσης και συνεχών περιηγήσεων, πιστεύω ότι δεν μπορώ να θεωρούμαι νέος χρήστης του Google Art Project. Όπως ήταν αναμενόμενο, η πρώτη μου ενστικτώδης κίνηση ήταν το Rijksmuseum και οι νεκρές φύσεις του Willem Kalf και του Willem Claesz Heda. Ο ενθουσιασμός μου μπροστά στις υψηλής ανάλυσης εικόνες κατάφερε να υπερνικήσει την απογοήτευσή μου, η οποία εκπορεύεται από τη γιγάντια-και, τελικώς, αχρείαστη- προσπάθεια που έκανα για να βρω ένα βιβλίο για τον Willem Claesz. Για όσους ενδιαφέρονται, το βιβλίο βρέθηκε σε εκείνο το καταπληκτικό βιβλιοπωλείο τέχνης του Βερολίνου που βρίσκεται πίσω από το Hackeschen Hofen.

Ο ενθουσιασμός μου, όμως, δεν οφείλεται ακριβώς στο Google Art Project, αυτό καθ’ εαυτό και θα εξηγήσω ευθύς αμέσως τι εννοώ. Αν το 2011 καταφέραμε να περιηγηθούμε ψηφιακά σε ένα μουσείο, τότε μέχρι το 2014 θα μπορούμε να περιηγηθούμε ψηφιακά σε ολόκληρες πόλεις! Αυτό για έναν ταξιδιώτη είναι πολύ σημαντικό. Δεν θα χρειαζόμαστε πλέον αεροπλάνα για να φτάσουμε στη Βιρμανία ή τη Νότιο Αφρική· θα είμαστε ένα κλικ μακριά.

Είμαι απολύτως σίγουρος ότι οι άνθρωποι θα ξεσηκωθούν: ‘τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη ζωντανή εμπειρία’. Φυσικά, δεν έχουν άδικο. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί ότι εγώ που αυτή τη στιγμή δεν έχω τα χρήματα για να επισκεφθώ την Ταϊτή, θα μπορώ ανά πάσα στιγμή να το κάνω με την υπηρεσία Google The World Around (υποθέτω ότι θα ήταν ταιριαστό) και στη συνέχεια να επισκεφτώ το μουσείο του Γκωγκέν με την υπηρεσία Google Art Project.

Με λίγα λόγια, τα ταξίδια δεν θα είναι πλέον απαραίτητα για να γνωρίσεις τον κόσμο και αυτό είναι σπουδαίο. Απαραίτητη διευκρίνιση για τους challenge-happy αναγνώστες: τα ταξίδια δεν θα σταματήσουν· απλώς, δεν θα είναι απαραίτητα πια.

Για το Google Art Project έχει γράψει και η blogger donteverreadme εδώ.

It's a parochial world / Banning Books

2011-02-03T22:31:00.000+02:00

I was peacefully browsing the Internet, when it happened. It struck me just as when a lightning strikes wet flesh. Apparently, I wasn’t fully aware that books still get banned. In fact, I had never been concerned with finding out which classics had been banned in the past. Nevertheless, I couldn’t keep a smile off my face, when I saw that ‘Alice in Wonderland’ had been banned in China in 1865, due to the fact that Lewis Caroll had made his anthropomorphized animals act like human beings. And then I wondered: what if books still got banned?

Surprise, naïve little fellow: books still get banned. Usually, I don’t get so excited about censorship facts, but this time it was just inevitable; I had to discover which recent books had been challenged and I was enthusiastic about it. It now appears that what I was enthusiastic about was not exactly a list of damned books but a list of human idiocy.

Soon I found out that books like ‘Of Mice and Men’ and ‘Huckleberry Finn’ had repeatedly been challenged, due to ‘racism’ and ‘sexually explicit material’. Of course, that is absolutely nothing, compared to ‘Catcher in the Rye’ which, after thousands of challenges, deserves the first place in every banned-books list to be made from now on. ‘Catcher in the Rye’ seems to have been causing an uproar since the very moment of its primary publication and it now ranks 6^th on the top 10 most frequently challenged books of 2009, for being ‘unsuited to age group’, ‘sexually explicit’ and for using ‘offensive language’. Funnily enough, a ‘Catcher in the Rye’ classic word, ‘phoney’, perfectly describes the people behind those challenges.

I looked especially for it and, as I had suspected, it was right there on the list of top 10 most frequently banned books of 2003. The Harry Potter Series were posing on rank 2, laughing at the faces of all those politically correct ‘intellectuals’, who could also be referred to as challenge-happy.

It was light to me when I noticed that ‘My sister’s keeper’ by Jodi Picoult was on the latest list aswell. I could do nothing less than safely conclude that these people must have suffered serious brain damage, given that they had voted against a Jodi Picoult book. Yes, Jodi Picoult IS the one who writes female novels, in which people get sick with rare syndromes and in the end, true love gets challenged. And, no, you do not have to worry: in her books, true love always wins.

I used to think that challenge-happy people were, among others, a symptom of provinciality and lack of a secular society. Maybe, in the end, I will find out that the whole world is parochial.

Ian McEwan and the Jerusalem Prize Saga

2011-01-29T20:48:00.001+02:00

I am keeping pace with the news considering the Jerusalem Prize, which is to be awarded to Ian McEwan in one month’s time. The BWISPs’ (British Writers in Support of Palestine) letters remind me of the methods and comportment (mostly the comportment) of the Greek Communist Party. The parallel is eye-catching: the BWISPs are dying to pass their immaculate ethics and penetrating sight to an unskilled and far-asleep Ian McEwan. In a few words, they demand (they do not just ask for, they insist upon it) of McEwan to abstain from the literary award, claiming that his participation in the institution will provide the Israeli state with an intellectual basis, upon which it will keep on breaching human rights. I believe that their ethics is so blinding spotless that it blinds them, too.

Both, the Israeli state and Hamas, have persistently infringed human rights, breaching a number of international treaties. Obviously, it is beyond dispute that the Israeli state got settled in the Palestinian area. Nevertheless, that is no excuse for the Palestinian aggression. I insist that Palestinians are no victim. They used to be the victim of a British foreign policy trick and then they just ceased being it. Besides, no victim is absolutely innocent.

Contemporary politics demand adjustments: Jerusalem must belong to both of them.

The BWISPs seem to confuse their political views with moral value itself. As Ian McEwan wonderfully put it-really, why did he have to give an answer in the first place?- it is a literary award. Literature and Politics must not be related in any way, otherwise literature loses. Why don't you take Brecht, for example? On the other hand, Literature and Thinking(thus, political thinking, too) are inextricably bound to each other and should remain so. Accepting the Jerusalem Prize and having Ian McEwan in discussion with local intellectuals over individual freedom in a state(this is, after all, the point of the Jerusalem Prize itself) will probably achieve much more than the slightly syndicalist, martyred repudiation suggested.

Παρακολουθώ στενά τις εξελίξεις σχετικά με το Jerusalem Prize που θα απονεμηθεί στον Ian McEwan σε διάστημα περίπου ενός μήνα. Οι επιστολές της ομάδας των BWISPs (British Writers in Support of Palestine) μου θυμίζουν αρκετά την τακτική και την πολιτεία(κυρίως την πολιτεία) του ΚΚΕ. Η αναλογία είναι οφθαλμοφανής: οι Βρετανοί συγγραφείς μάχονται να μεταδώσουν την άμεμπτο ηθική και την διεισδυτική τους ματιά στον άπειρο και κοιμώμενο Ian McEwan. Με λίγα λόγια, απαιτούν (δηλαδή ζητούν και επιμένουν) την παραίτηση του McEwan από το λογοτεχνικό βραβείο, επικαλούμενοι ότι η συμμετοχή του στο θεσμό θα προσφέρει πνευματικό έρεισμα στο κράτος του Ισραήλ προκειμένου να συνεχίσει την παραβίαση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών. Θεωρώ ότι η ηθική τους ματιά είναι τόσο εκτυφλωτική που τύφλωσε ακόμα και τους ίδιους.

Τόσο το κράτος του Ισραήλ όσο και η Χαμάς έχει κατ’εξακολούθηση καταστρατηγήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα, παραβιάζοντας αριθμό διεθνών συνθηκών. Σαφώς, δεν αμφισβητεί κανείς ότι το κράτος του Ισραήλ βρέθηκε εγκάθετο στην περιοχή της Παλαιστίνης. Αυτό, όμως, δεν δικαιολογεί την επιθετικότητα των Παλαιστινίων σε καμία περίπτωση. Επιμένω ότι οι Παλαιστίνιοι δεν είναι θύματα. Ήταν τα θύματα της εξωτερικής πολιτικής της Βρετανίας κάποτε και ύστερα έπαψαν να είναι. Άλλωστε, κανένα θύμα δεν είναι απόλυτα αθώο.

Η σύγχρονη πολιτική κατάσταση απαιτεί προσαρμοστικότητα: η Ιερουσαλήμ πρέπει να ανήκει και στους δύο.

Ο σύνδεσμος των BWISPs φαίνεται να συγχέει τη δική του πολιτική θεώρηση με την ηθική αξία καθ’εαυτή. Όπως πολύ σωστά απάντησε ο Ian McEwan-γιατί, αλήθεια, μπήκε στον κόπο να απαντήσει;- το βραβείο είναι λογοτεχνικό. Η λογοτεχνία και η πολιτική δεν πρέπει να σχετίζονται με κανέναν τρόπο. Διαφορετικά, η λογοτεχνία χάνει. Πάρτε για παράδειγμα τον Μπρεχτ. Από την άλλη, η λογοτεχνία και η σκέψη(άρα και η πολιτική σκέψη) είναι στενά συνδεδεμένες και πρέπει να παραμείνουν έτσι. Η αποδοχή του Jerusalem Prize και η συζήτηση του Ian McEwan με τους ντόπιους διανοούμενους γύρω από το ζήτημα της προσωπικής ελευθερίας μέσα σε ένα κράτος(αυτό είναι και το θέμα του ίδιου του βραβείου) θα καταφέρει σίγουρα πολλά περισσότερα από την ελαφρώς συνδικαλιστική, μαρτυρική απάρνηση που του προτείνουν.

Michael Gambon in Krapp's Last Tape

2011-01-26T20:07:00.001+02:00

I never really got to talk about Michael Gambon in Krapp’s Last Tape. Partly because I had run out of words and partly because I had engaged in a sort of solipsism, where no one was worth much of attention except for myself. Under the very same state it is that I have finally reached a turning point where I can share some of my experience, without regretting it two seconds later.

I am being extremely sharp when I say that Michael Gambon was luxurious; an epoch-making act. From the infinitesimal details to the very essence of Beckett’s play, I could see Gambon strutting, yet with self-restrain, deeply submerged into an unprecedented grandeur, which was not only his; it was Beckett’s aswell. And from the charming grumpiness of a sullen old man to the longing of a sexual motivation, which was simultaneously yearned for and despised, I could feel Gambon darting from one place to another, as if he was trying to stomp an iron brick against my heart and mind, both throbbing with tension.

Probably, I will never forget the image of an old man desperately trying to fit in his own life, a life which was supposed to be recorded into those few tapes. And maybe, I won’t forget the old man triggering, through those tapes, his attenuation’s cascade either. But what I would fight about not forgetting is that extraordinary internal glow Gambon filled me with, that urged me to wait outside the venue for him to come out. I was so madly enthralled that I can clearly remember pondering about stalking the actor back to his home. And although a long time has already passed since that evening, I still bemoan the fact that I didn’t.

Sweet Alchemy / Γλυκιά Αλχημεία

2011-01-21T21:23:00.001+02:00

While reading biochemistry, one discovers scary things of the world. From transvestite molecules that trick the security system to- my favourite-poisonous mushrooms in the shape of a penis that confirm my belief that mushrooms are bad.

Sure, none of these could as much as be compared to the most shocking discovery of mine for the whole year: the three witches of Macbeth have beards! But, it is just so obvious for the one who looks a bit closer. ‘You should be women, and yet your beards(!) forbid me to interpret that you are so’ says Banquo, surreptitiously taunting all those productions that have ignored this clue so far. Driven by enthusiasm, I closed the Collins Classics in a hurry and saw (not for the first time, indeed) this hideous cover that reminds of an orientalistic painting rather than Elisabethan Theatre. At that moment, though, I wasn’t aware that I was going to bump into another, much worse book cover.

I had never imagined that a book like Wuthering Heights would have gotten a book cover inspired by The Twilight Saga. And yet, alas poor Yorrick, that book is standing right now on the bookshops’ shelves and has already made the classics bestsellers. Of course, I feel obliged to admit that the ‘Love never dies’ subtitle on the front page of the book made my day. I hadn’t laughed so much since when I read that interview of Carolyn Cassady, wife of Neal Cassady, the notorious.

As the interviewer reasonably points out, the story bears a resemblance to an Aga Saga rather than the crazy Acid Tests of Kesey and his men. Politically correct rather than a WASP Bitch, as Burroughs used to call her, Carolyn came face to face with the paranoid and sometimes homosexual love among Cassady, Ginsberg and Kerouac who spread the frenziness the whole world around. Carolyn talks with an air of a brittle housewife dropped into a world of men; the same air with which Lionel Shriver realizes that female novelists are not as highly praised as men.

Shriver seems to be living a life of labour that is not rewarded, because male novelists carve up the literary world’s interest. What a carve-up! as Jonathan Coe says. Talking on Jonathan Franzen, she warns that ‘saliva stains’. Along with Jodi Picoult, they seem to be attributing Franzen’s critical acclaim to his sex, not realizing that there is a humongous difference between demanding the floor and being a Soufragette nostalgic. Any way, Jonathan Franzen remains Jonathan Franzen and the Soufragettes remain a thing of the past; thank god for that.

Διαβάζοντας βιοχημεία, ανακαλύπτει κανείς τρομερά πράγματα για τον κόσμο. Από παρενδυή μόρια που ξεγελούν το σύστημα ασφαλείας μέχρι-το αγαπημένο μου- δηλητηριώδη μανιτάρια σε σχήμα φαλλού που επιβεβαιώνουν την πεποίθησή μου ότι τα μανιτάρια είναι κακά.

Φυσικά, όλα αυτά δεν μπορούν να συγκριθούν με την πιο συγκλονιστική ανακάλυψή μου όλου του έτους: οι τρεις μάγισσες απ’ τον Μακμπέθ έχουν μούσια! Μα, είναι τόσο προφανές για όποιον κοιτάξει προσεχτικά. ‘You should be women, and yet your beards(!) forbid me to interpret that you are so’ λέει ο Μπάνκο, χλευάζοντας υποχθόνια όλες αυτές τις παραγωγές που αγνόησαν το στοιχείο ετούτο.

Μέσα στον ενθουσιασμό μου, έκλεισα γρήγορα το βιβλιαράκι των Collins Classics και πρόσεξα(όχι, πάντως, για πρώτη φορά) το απαράδεκτο εξώφυλλο που θυμίζει περισσότερο οριενταλιστική ζωγραφική πάρα ελισαβετιανό θέατρο. Εκείνη τη στιγμή, όμως, δεν γνώριζα ότι επρόκειτο να πέσω πάνω σε ένα άλλο, τρεις φορές χειρότερο εξώφυλλο.

Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι ένα βιβλίο όπως τα Ανεμοδαρμένα Ύψη θα είχαν ένα εξώφυλλο εμπνευσμένο από το The Twilight Saga. Και όμως, αλίμονο καημένε Γιόρικ, το βιβλίο αυτό στέκεται αυτή τη στιγμή στα ράφια των βιβλιοπωλείων και μάλιστα ανήκει στα ευπώλητα κλασικά μυθιστορήματα! Οφείλω βέβαια να παραδεχτώ πως ο υπότιτλος ‘Love never dies’ μου έφτιαξε το κέφι. Είχα να γελάσω τόσο πολύ από τότε που διάβασα εκείνη τη συνέντευξη της Κάρολαϊν Κάσσιντι, συζύγου του Νήλ Κάσσιντι, του διαβόητου.

Όπως σωστά παρατηρούσε η δημοσιογράφος, η ιστορία παρέπεμπε περισσότερο σε Aga Saga παρά στα ξέφρενα Όξινα Τεστ του Κίζι και της παρέας του. Πολιτικώς ορθή μάλλον παρά Συντηρητική Σκύλα, όπως την αποκαλούσε ο Μπάροουζ, ήρθε αντιμέτωπη με τον παρανοϊκό και ενίοτε ομοφυλοφιλικό έρωτα του Κάσιντι, του Γκίνσμπεργκ και του Κέρουακ που διέδωσαν την τρέλα σε όλο τον κόσμο. Η Κάρολαϊν συζητά με έναν αέρα εύθραυστης νοικοκυράς μέσα σε έναν κόσμο ανδρών· με τον ίδιο αέρα με τον οποίο η Lionel Shriver συνειδητοποιεί ότι οι γυναίκες συγγραφείς δεν επαινούνται ποτέ όσο οι άνδρες.

Η Shriver, δηλαδή, φαίνεται να ζει μία εργατική ζωή που όμως δεν ανταμείβεται καθώς οι άνδρες συγγραφείς πλιατσικολογούν το λογοτεχνικό ενδιαφέρον. Τι ωραίο πλιάτσικο! όπως λέει κι ο Jonathan Coe. Αναφερόμενη στο φαινόμενο του Jonathan Franzen, λέει χαρακτηριστικά ότι το σάλιο λερώνει. Μαζί με τη Jodi Picoult, φαίνονται να αποδίδουν την αναγνώριση του Franzen στο φύλο του, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να τραβάς την προσοχή και να νοσταλγείς τις Σουφραζέτες. Σε κάθε περίπτωση, ο Jonathan Franzen παραμένει ο Jonathan Franzen και οι Σουφραζέτες παραμένουν κομμάτι του παρελθόντος· ευτυχώς.

NY Times, TIME, Jonathan Franzen and Thessaloniki

2011-01-12T14:51:00.000+02:00

Τα περιοδικά και οι εφημερίδες της εβδομάδας με έχουν συγκλονίσει. Διαβάζω ειδήσεις απειροστές, που με επηρεάζουν όμως ως μεγαθήρια. Με ειδοποιούν ότι κάτι τρέχει με τους ΝΥ Τimes κι εγώ τσακίζομαι να τους ανοίξω. Διαβάζω εκεί ότι η Θεσσαλονίκη συμπεριλήφθηκε στη λίστα με τις ταξιδιωτικές προτάσεις για το 2011. Είναι στον αριθμό 38, με ενημερώνουν.

38. Salonika, Greece
Out of the country’s economic woes, a new wave of artists.
It may come as cold comfort to the Greeks, but the country’s financial woes have made it prime territory for bargain-hunting tourists. The coastal city of Salonika, often overlooked by tourists in favor of Athens, has been gaining momentum for the last several years with its prolific cultural scene. Now, with British Airways adding a direct route from London and a new mayor pushing forward a spate of major cultural and tourism initiatives, Salonika is hotter than ever.
The newest wave of culture makers in the laid-back city include the nonprofit Dynamo Project Space, which gives a platform to up-and-coming local artists, architects and designers, and Sfina, a self-appointed “urban prankster network” that instigates flash mob-style events in public spaces. Since it opened last summer, the eco-conscious design firm 157173 has garnered attention for its offbeat minimalist lamps, mobiles and other design objects that are equal parts Bauhaus and Joan Miró.
— CHARLY WILDER

Μου φαίνεται τόσο παράξενο να αντιλαμβάνομαι το μέρος όπου ζω ως τουριστικό προορισμό. Επιπλέον, φοβάμαι ότι έχω μουχλιάσει: δεν γνωρίζω απολύτως τίποτα για τους 157173, τίποτα για τη Sfina, τίποτα για το Dynamo Project Space. Ακόμα αναρωτιέμαι πού ακριβώς βρίσκεται αυτό το ‘prolific cultural scene’, όμως χαίρομαι που κάποιοι άλλοι το έχουν ανακαλύψει. Σκέφτομαι, τώρα, να το αναζητήσω μέσω του Google Earth.
Ύστερα, διαβάζω στο TIME κάτι που μου φτιάχνει τη διάθεση περισσότερο και από μία παραγωγική καλλιτεχνική σκηνή στην πόλη μου. Διαβάζω ότι ένας συγγραφέας που δεν έχω ακόμα διαβάσει κερδίζει μία τιμητική φωτογράφιση. Αυτή για το εξώφυλλο του TIME.

‘Ιn advance of his novel Freedom, Franzen makes the cover of TIME, the first living novelist in a decade to do so.’
Ενθουσιάστηκα και άνοιξα το κουτί όπου φυλάσσω τα περιοδικά μου. Όντως, το εν λόγω τεύχος βρισκόταν εκεί και ο Jonathan Franzen δεν έδειχνε ιδιαίτερα ευχαριστημένος που είχε περάσει απαρατήρητος. Όσο κι αν τον διαβεβαίωσα ότι δεν έφταιγε αυτός που προσπέρασα το τεύχος, αλλά η απογοήτευσή μου από το σύνολο του περιοδικού, στάθηκε ανένδοτος.
Επισκέφθηκα γρήγορα, λοιπόν, το ηλεκτρονικό κατάστημα του Waterstone’s που αγαπώ(δεν ξέρω γιατί, αλήθεια…)και παρήγγειλα δύο βιβλία του Jonathan Franzen. To ‘The Corrections’ και το ‘Freedom’. Μαζί με αυτά όμως(δεν άντεξα, φυσικά) παρήγγειλα και άλλα δύο: το Room at the top του John Braine που το συζητάμε τόσο καιρό με μία φίλη και δεν μπόρεσα να το βρω ούτε καν στο Quinto, που έχει τα πάντα, και μία συλλογή με θεατρικά έργα του Sam Shepard.
Σε 2 ώρες από τώρα θα τα έχω παραλάβει από το ταχυδρομείο και είμαι ενθουσιασμένος.

Hilda got me thinking

2011-01-03T19:56:00.005+02:00

Yesterday was a fine day. And that is, because Hilda got me thinking. She made me think of books that I’ve seen people read on the tube. I thought there’s no tube where I live. I might as well give it a try with buses, I thought next. But I hadn’t used one since forever and so I thought I could rack my brains throughout and look up experiences from the past. Funnily enough, I bumped into nothingness and I attributed the disturbing fact to my not using public transport much anymore.

Where I live, people don't read on the bus. Well… except for that Asian lady who reads about Christ. That reminds me of a story I read on a book about a ‘spaz’ and a dog. The name ‘Christopher’, it says in the book, comes from the greek words ‘Χριστός’(Christ) and ‘φέρειν’(the action of moving something from a place to another place’ and it was given to Saint Christopher, because he was the one who carried Christ all the way through some old river. And that, it says in the book, makes you wonder what the name of Saint Christopher was before he carried Christ. And this is the story that Asian lady reminds me of. But, apart from her, people here hardly ever read on the bus. Instead, they keep yelling and yelling and pushing and pulling and yelling again. They seem quite stupid to me and I get scared of stupid people and this is why I can’t get on a bus anymore.

So I thought I could look up those images elsewhere. Tadam: I’ve seen many people read on the plane! But what were they reading, now… Yes, there was this slightly aged guy with that book of Stieg Larsomething, the one with that wildly tattooed girl on the front page. Yeah… and he certainly kept glaring at my Kindle all the way to Stockholm. Obviously, he wasn’t very nice, so I’m not going to include him and his book on my list of books-I-have-seen-people-read-on-the-plane.

There was also this weirdo crying over his copy of ‘Extremely Loud & Incredibly Close’. No way, I thought, because I had finished reading the same book two days ago! During the flight, I never took my eyes off of him. Not even when that kind flight attendant offered me those little chocolate bars. I still had my eyes on him, when the first few tears dropped on his paperback. I wished his tears had been made of some unknown substance, able to melt those little words on the page. Quite unfortunately though, the words remained untouched. I remember asking myself why(WHY GOD, WHY!) I had even been so much as interested in reading that particular book, in the first place. I guess it must have been the story having to do with Ground Zero tales. As I come to think of it, I would recommend that book only if hell froze over. I believe Ground Zero tales would have done great in Sub-Zero conditions. It is highly unlikely that this weirdo would ever make my list of books-blah-blah-blah.

But I shouldn’t forget that guy sitting next to me on the flight to London. He was reading an OSHO book. But then he wasn’t reading it to himself exactly; it felt more like he was reading the book to me. He kept explaining to me the ‘greatness and prolific simplicity’ of Osho’s lessons. At some point of his monologue, he tried to show me some magnificent part of the book about the male and the female. I asked him to read the writer’s name backwards and when he finally got to something that sounded like ‘Oh...so?’ I told him ‘Exactly!’ and concentrated on my copy of ‘What a carve-up!’. Apparently, he doesn’t make the list either.

Perhaps, I should postpone making my list for some time later…After all, I was never good at making lists.

Funny Little World

2010-12-17T21:21:00.003+02:00

Αυτές τις μέρες κάνω αλλόκοτες σκέψεις. Λόγου χάρη, βρίσκω ότι οι άνθρωποι είμαστε πολύ χαριτωμένα όντα. Funny little things. Δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς ιστορίες. Χτίζουμε μαθηματικά θεωρήματα, προσεληνώνουμε ένα σκύλο και πληκτρολογούμε σε δυαδικούς κώδικες· όμως δεν κάνουμε δίχως παραμύθια.

Ακούω όλα αυτά τα χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια και χαμογελάω, στολίζω πολύχρωμα λαμπάκια. O Έντισον δεν τα έφτιαξε αυτά; Έτσι νομίζω. Κι ύστερα, χαζεύω αυτούς τους χοντρούς τύπους με τα κόκκινα που κυκλοφορούν γύρω-γύρω(όπως οι τρελοί!) και φτύνουν ευχές. Κι αυτούς, άραγε, ποιος τους επινόησε; Οπωσδήποτε κάποιος Δυτικός: εκείνοι έχουν παράδοση στα παραμύθια· στις ιστορίες.

Ανέκαθεν, έβρισκα ότι αυτή η ιστορία, ο Santa Claus(ο ‘Αη-Βασίλης’ μου φαίνεται αφόρητα βαλκανικός) ήταν μια ιστορία τρέλας. A far too funny story: μα, είναι δυνατόν να γεμίζεις τα όνειρα των ανθρώπων με την εικόνα αυτού του πλάσματος; Ο Santa Claus είναι χοντρός, άσχημος, τριχωτός και, πάνω απ’ όλα, κιτς. Ας το παραδεχτούμε, όποιος τον επινόησε δεν είχε γούστο. Funny little man.

Έχουμε ανατραφεί με αυτή την ιστορία· έχουμε ανατραφεί και με πολλές άλλες. Ζούμε στον κόσμο όπου ο Santa Claus μοιράζει δώρα, ο Μικρός Πρίγκηπας συνομιλεί με λουλούδια, το κοριτσάκι πουλάει σπίρτα, ο Ρόμπινσον Κρούσο εξερευνεί τα λημέρια των ανθρωποφάγων της Αφρικής, ο Άρτφουλ Ντότζερ καταληστεύει τους αστούς, ο Χάρυ Πότερ καβαλάει τα σκουπόξυλα, ο Γαργαντούας τρώει, ο Τομ κι ο Χακ κάνουν σκανταλιές, τα ψάρια ψάχνουν για τον Νίμο, η Φράνσυ και το δέντρο της μεγαλώνουν στο Μπρούκλυν. Τα παραμύθια είναι ο τρόπος που βρήκαμε για να είμαστε καλοί. Funny little world.

ΚουρελοΜπρεχτ

2010-12-13T18:04:00.003+02:00

Δυο μέρες πριν παρέβησα μία από τις πιο σημαντικές υποσχέσεις που είχα δώσει ποτέ στον εαυτό μου: να μην ξαναδιαβάσω ποτέ Μπρεχτ. Τελικά, δεν τον διάβασα, αλλά τον είδα. Ο καλύτερος μου φίλος, ο Ευγένιος, θα έπαιζε φαγκότο στην παράσταση του Κυρίου Πούντιλα. Όφειλα να πάω.

Από την πρώτη κιόλας σκηνή, έκανα σκέψεις γύρω από το Κομμουνιστικό Κόμμα και την Οκτωβριανή επανάσταση. Αυτό για όσους αμφισβητούν τη στράτευση του συγγραφέα. Μαζί με την κορύφωση της υπόθεσης, κορυφωνόταν και η δυσαρέσκειά μου για τις ατάκες/bumper-sticker που προπαγάνδιζαν τη θέση ‘eat the rich!’. Και εκεί που είχα συνηθίσει σε αυτό το παραλήρημα των φτωχών κατά των πλουσίων, η διασκευή του έργου ξεπετούσε και κάποιες ατάκες για να χαϊδέψει τα αυτιά του Έλληνα σε κρίση. Σύμφωνα με τον συγγραφέα και τον μεταφραστή(από τη σύγχισή μου αρνούμαι να ανοίξω το πρόγραμμα της παράστασης και να μάθω ποιος είναι αυτός), ο λαός δεν έφταιξε πουθενά. Αντιθέτως, κάποιοι λίγοι πλούσιοι(και, άρα, δόλιοι, ύπουλοι εκμεταλλευτές) από το πουθενά βρέθηκαν να διοικούν μια χώρα και φόρτωσαν χρέη στην εργατική πλάτη του άμοιρου λαού. Τραγωδία.

Η ακόμα μεγαλύτερη τραγωδία, όμως, είναι πως υπάρχουν άνθρωποι που θαυμάζουν αυτό το έργο. Μαθαίνω ότι ο Μπρεχτ δεν ήταν απλώς στρατευμένος· ήταν χαφιές. Επιπλέον, το συγγραφικό του έργο είναι μάλλον φούσκα: μετά το ’89, αποκαλύφθηκε ότι η συγγραφική φλέβα ανήκε σε δύο άγνωστες γυναίκες τις οποίες ο Μπρεχτ εκμεταλλευόταν. Δεν μου προκαλεί καμία εντύπωση· δεν με ενδιαφέρει αν είναι αλήθεια ή όχι.

Η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτομαι τον Μπρεχτ: λαϊκάντζα. Άσχημη λέξη. Η επόμενη σκέψη που κάνω: φτωχοί που απεργάζονται την καταστροφή των πλουσίων. Άσχημη σκέψη. Όμως, είναι αλήθεια.

Την ώρα που ο εξαιρετικά εργάτης(όπως φροντίζει να μας πληροφορήσει στο βιογραφικό του) Κος Καζάκος παλεύει με τον ρόλο του, εγώ ανοίγω το κινητό μου.

Μενού> Εφαρμογές > Σημειώσεις> Υπενθύμιση: Να θυμηθώ να μην ξαναδώ ποτέ Μπρεχτ μέχρι να παγώσει η κόλαση.
Ordinarily people live and learn· some just live.

Στην Καρόλου Ντηλ

2010-11-08T19:43:00.001+02:00

Από εχθές βρίσκομαι σε μία κατάσταση συνεχούς εκνευρισμού και ένας φριχτός κόμπος αρνείται πεισματικά να απελευθερώσει τον οισοφάγο μου. Κυριεύομαι από διαθέσεις φυγής. Μισώ.

Εχθές ήμουν εκλογικός αντιπρόσωπος στο κέντρο της πόλης. Εκεί, στο σχολείο της Καρόλου Ντηλ.

Σηκώθηκα νωρίς το πρωί, ψήφισα και παρουσιάστηκα στο σχολείο έτοιμος για… Δεν ξέρω, αλήθεια, γιατί πράγμα ακριβώς είχα προετοιμασθεί. Τι ήταν αυτό που περίμενα να συμβεί. Πάντως, είχα διαρκώς την αίσθηση ότι όλα ήταν όμορφα.

Στην αρχή του πρωινού η συμμετοχή ήταν ακόμη μικρή. Ύστερα, όμως, κάτι συνέβη και ολόκληρες ουρές γεννήθηκαν έξω από τα εκλογικά μας τμήματα. Κάτι τρομερό: ολοκληρώθηκε η λειτουργία στη γειτονική εκκλησία. Αυτό θα έπρεπε να μου είχε δημιουργήσει υποψίες, αλλά όχι. Το μόνο που άλλαξε μέσα μου ήταν η ένταση που προκλήθηκε από την ανάγκη εξυπηρέτησης όλων αυτών των πολιτών.

‘Ο μέσος όρος ηλικίας των ψηφοφόρων: μπετατζήδες στον Παρθενώνα!’ έστελνα, χαριτολογώντας, μήνυμα σε μία φίλη μου, που κι αυτή εργαζόταν σε εκλογικό κέντρο. Όσοι λίγοι προσήλθαν- 180:430- ήταν μάλλον γκριζομάλληδες. Εκεί, στη μικρή αίθουσα του Καρόλου Ντηλ, ο όρος ‘γκρίζα ζώνη’ απέκτησε την ολοκαίνουρια σημασία του. Ήταν όλοι τους καλοντυμένοι, ευγενείς και συμπαθητικοί. Ίσως, μάλιστα, εξεζητημένα ευγενείς και καλοσυνάτοι.

Καταμέτρηση ψήφων: Κος Ψωμιάδης(Περιφέρεια)- 80 ψήφοι, Κος Γκιουλέκας(Δήμος)-68 ψήφοι.

Ήθελα να πεθάνω. Ένιωθα ότι κάποιος είχε παίξει ένα βρώμικο παιχνίδι σε βάρος μου. Κοιτούσα γύρω μου με απορία, αλλά κανείς άλλος δεν απορούσε. Κάθε φάκελος που άνοιγα αποκάλυπτε άλλη μία ψήφο για τον Κο Ψωμιάδη. Οι ίδιοι οι φάκελοι ήταν μπλε!

Ήθελα να πεθάνω. Δεν είχα συναντήσει ποτέ μου κάποιον ψηφοφόρο του Κου Ψωμιάδη. Τόσα χρόνια τριγυρνούσα σαν την άδικη κατάρα, ρωτώντας όποιον γνώριζα αν τον είχε ψηφίσει. Ήθελα να μάθω. Απορούσα μαζί τους. Ήθελα να ξέρω τι είναι αυτό που τους κάνει να τον ψηφίζουν έτσι κάθε φορά. Δεν έβρισκα, όμως, κανέναν από δαύτους. Μα, επιτέλους, ποιοι είναι αυτοί οι ψηφοφόροι του; ρωτούσα γεμάτος αγανάκτηση. Μήπως δεν ζουν ανάμεσά μας; Μήπως ζουν κάπου αλλού; Συνήθιζα να έχω φαντασιώσεις γύρω από αυτούς τους συγκεκριμένους ψηφοφόρους. Τους φανταζόμουν, λοιπόν, με μουστάκι στριφτό, άγριες φάτσες και βλέμμα αγελάδας, ντυμένους άλλοτε με D&G και άλλοτε με προβιές, να περιφέρονται μέσα σε ακριβά αυτοκίνητα φθηνής αισθητικής, ακούγοντας στο φουλ σκυλάδικα. Ναι, έτσι τους φανταζόμουν. Πόσο αφελής ήμουν… Πόσο τραγικά αφελής. Όλοι αυτοί οι γλυκείς υπερήλικες με τις ευχάριστες φυσιογνωμίες και το καλόβολο χαμόγελο ήταν οι ψηφοφόροι του. Ήθελα να πεθάνω.

Από εχθές, σκέφτομαι πόσο τρομερά απαραίτητο είναι να εκλεγούν οι εναλλακτικές λύσεις στις επαναληπτικές εκλογές της ερχόμενης Κυριακής. Ή- έστω!- ο Κος Μπουτάρης. Οπωσδήποτε, δηλαδή, ο Κος Μπουτάρης. Ξέρω, όμως, ότι η αριστερά προετοιμάζεται να επιδείξει για άλλη μία φορά πόσο στενόμυαλη και αναχρονιστική μπορεί να γίνει. Δεν θα τον στηρίξουν και δεν θα εκλεγεί: δεν είναι αρκετά αριστερός για τα γούστα τους. Θέλω να κλάψω. Να κλάψω και να πεθάνω, κλαίγοντας. Ή να φύγω και να πάω κάπου αλλού. Κάπου όμορφα.

Επιστρέφοντας από το σχολείο στην Καρόλου Ντηλ αργά το βράδυ, ήμουν φοβερά περίεργος να μάθω τι ήταν αυτός ο Κάρολος Ντηλ. Τόσα χρόνια συχνάζω στα καφέ της οδού, αλλά πρώτη φορά με απασχόλησε ο άνθρωπος που είχε δώσει το όνομά του στο μικρό δρομάκι της πόλης. Ήθελα, αλήθεια, να μάθω. Διαβάζω τώρα πως ήταν διάσημος βυζαντινολόγος. It makes sense, σκέφτομαι και κουνάω το κεφάλι μου. Ένας βυζαντινολόγος σε μια βυζαντινή πόλη. Σε μια πόλη που ποτέ δεν κατάφερε να αποτινάξει από πάνω της το ισχυρά ριζωμένο σκοτάδι του Βυζαντίου. Σε μια πόλη βαθιά βυζαντινή· σε μια πόλη βαθιά οπισθοδρομική.

Αυτοδιοικητικές εκλογές ή Τα νεύρα μου

2010-11-06T21:19:00.002+02:00

Σε λίγες ώρες από αυτή τη στιγμή θα διεξάγονται οι πολυαναμενόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές।Παραθέτω, λοιπόν, κάποιες σκέψεις γύρω από την πολυπλοκότητα των δημοτικών εκλογών και τη σημασία τους για τις εθνικές εκλογές.

Οι δημοτικές εκλογές,όπως νομίζουν όλοι, αποτελούν ένα είδος πρώτου γύρου για τη μάχη των κομμάτων. Βάσει των αποτελεσμάτων τους, κρίνεται η απήχηση του κάθε κόμματος και δίνεται η ευκαιρία να δοκιμάσουν τον πολιτικό τους σχεδιασμό. Τα αποτελέσματα αυτά, λοιπόν, δεν εξασφαλίζουν τη νίκη του επικρατούντος κόμματος και σε εθνικό επίπεδο, αλλά προλειαίνουν το έδαφος για αυτή την πιθανότητα.
Έτσι, οι δημοτικές εκλογές αποκτούν ειδική σημασία για τις εθνικές εκλογές και ''την κατάσταση του έθνους''.Υπάρχει η άποψη ότι αυτός που θα τα καταφέρει στις τοπικές εκλογές, θα τα καταφέρει και στις επόμενες, τις μεγάλες εκλογές. If I can make it there, I can make it anywhere. Και ως ένα βαθμό, έχουν δίκιο. Εξαιρέσεις υπάρχουν. Σε γενικές γραμμές, πάντως, οι δημοτικές εκλογές εξυπηρετούν σαν πεδίο για την ανάδειξη της φιλόδοξης ελληνικής μετριότητας. Η ελληνική εκδοχή του Τέξας, φαντάζομαι.

Η περίοδος των δημοτικών εκλογών είναι περίοδος αναταραχών για τις τοπικές κοινωνίες।Οι κάτοικοι διαχωρίζονται σε στρατόπεδα και εξαπολύουν τα βέλη τους.Οι υποψήφιοι περιφερειάρχες, δήμαρχοι, σύμβουλοι και πάει λέγοντας σουλατσάρουν στις περιφέρειές τους, συνοδευόμενοι από γκρουπ κολάκων και αυτοσχέδιων μάνατζερς, επιδεικνύοντας την ανωτερότητά τους. Προσπαθώντας να πείσουν για την αξιοπιστία τους. Η επιχείρηση, όμως, δεν περιορίζεται στους δρόμους των δήμων, αλλά εισέρχεται και στα μπαρ, τα καφενεία, τις ταβέρνες, τα μαγαζιά. Εκεί, διεξάγονται undercover συναντήσεις και μαγειρέματα.Εκεί, λαμβάνονται αποφάσεις de nobis, sine nobis. Εκεί, πάνω από τους ξηρούς καρπούς και το ουίσκι, ανταλλάσσονται βρισιές και προφορικές εκτελέσεις ενόχων. Έχει γίνει παρεξήγηση. Οι δημοτικές εκλογές δεν είναι η ελληνική διασκευή του Φαρ Ουεστ.

Όσο διαρκούν οι δημοτικές εκλογές, οι διαμελισμένες μικρές κοινότητες μετατρέπονται σε κολάσεις. Small town, big hell. Μικρή πόλη, μεγάλη κόλαση. Τεράστια κόλαση. Όλα γίνονται με κακία. Όλα γίνονται με εγωισμό. Όλα γίνονται με φιλοδοξία. Τίποτα δε γίνεται με ευγένεια. Και πάλι, τραβεστί μονάδες που πηγαίνουν όπου τις πάει ο άνεμος, κάπου αριστερά-κάπου δεξιά, είναι πολύ επικίνδυνες. Προπαντός, η πολιτική ορθότητα. You don't need a weatherman to tell you which way the wind blows.

Οι δημοτικές εκλογές εμφανίζουν και μικρότερο ποσοστό αποχής από τις άλλες, τις μεγάλες εκλογές. Αναμενόμενο είναι κι αυτό. ''Να στηρίξουμε το μπαμπά, το θείο, τη θεία, το παιδί''. Η ανάσταση του επαρχιωτισμού, όπου όλα τα απομεινάρια του αγροτικού παρελθόντος, οι αμερικανοί rednecks, βρίσκουν τη θέση τους. Η παρέλαση της ελληνικής γραφικότητας.

Well, tie a yellow ribbon round the old oak tree, if you still want me.

Σκέψεις για τη ''Χώρα Προέλευσης''

2010-10-31T18:21:00.002+02:00

Μία οικογένεια, μία χώρα। Μία ψυχοπαθής γυναίκα, μία ψυχοπαθής χώρα।
Οι ήρωες μιας συνηθισμένης ελληνικής οικογένειας; Όχι! Όχι, όχι, όχι।
Ε, λοιπόν, ναι! Ναι, ναι, ναι. Δεν είναι ''υπερβολές''. Τους ξέρω αυτούς τους ανθρώπους, τους αναγνωρίζω.
Αγκυλώσεις, παράλογη ανυπακοή, εθνικοπατριωτικές παρελάσεις με μπλε και άσπρο, θρησκευτικές παρεμβάσεις, πείνα για σεξ(με τα αδέρφια, τα ξαδέρφια, τον κουνιάδο, την κουνιάδα, τους καθηγητές, τον μπαμπά, τη μαμά), εμβριθής βλακεία, reality shows, σκυλάδικα, φθηνά γλεντοκόπια, φθηνή αισθητική, διαλυμένο πανεπιστήμιο. Και στο σχολείο τα παιδιά μαθαίνουν τον εθνικό ύμνο: ένα μακροσκελές ποίημα, στο άκουσμα του οποίου ανατράφηκαν να αναριγούν και να συγκινούνται. Το ίδιο θα μάθουν να κάνουν και με εκείνο το γαλανόλευκο πανί, τη σημαία. Το ίδιο και με τις εθνικές εορτές: γιορτές κοινωνικού και ιστορικού μίσους.
Πόσο άσκημος είναι ο ελληνικός λαός και πόσο άσκημες είναι οι πόλεις του. Πόσο άσκημος νιώθω...

Ελλάδα: κράτος θρησκευτικό

2010-10-27T21:48:00.001+03:00

Ο Κος Ρούσσας(για τους φίλους Άνθιμος) σε όλο του το μεγαλείο.

Κοσμικό κράτος τώρα!

Σκέψεις για την ηλεκτρονική ανάγνωση

2010-10-24T20:38:00.002+03:00

Μέσα στον τελευταίο μήνα έχω μαλώσει αρκετές φορές γύρω από την ηλεκτρονική ανάγνωση. Και δεν ήταν λίγες οι φορές που ήθελα να τραβήξω τα μαλλιά μου. Θεωρώ, λοιπόν, απαραίτητο να ξεκαθαρίσω τη θέση μου.

Η ηλεκτρονική ανάγνωση είναι και πρέπει να θεωρείται πρόοδος: όλος ο Σέξπηρ, ο Ντοστογιέφσκι και πολλοί άλλοι μεγάλοι διατίθενται δωρεάν στις διάφορες σελίδες για τα ηλεκτρονικά βιβλία. Και στις διακοπές και τα ταξίδια έχει κανείς τη δυνατότητα να πάρει μαζί του μια ολόκληρα βιβλιοθήκη. Ακόμα, όσοι έχουν μεγάλες βιβλιοθήκες στα σπίτια τους μπορούν να αξιολογήσουν και το πλεονέκτημα του ηλεκτρονικού βιβλίου, από την άποψη της κατάληψης του χώρου και του μόχθου της συντήρησης.

Προφανώς, η προσαρμογή θα είναι δύσκολη. Διαφορετικά, η ηλεκτρονική ανάγνωση δε θα ήταν το μέλλον· θα ήταν το παρελθόν.

Η βιβλιοφιλία δεν κινδυνεύει. Διαφορετικά, η δισκοφιλία θα είχε ήδη πάψει να υπάρχει. Και όμως: κατεβάζουμε τη μουσική μας από το ίντερνετ, την ακούμε στο iPod, αλλά οι δισκόφιλοι εξακολουθούμε να αγοράζουμε τους αγαπημένους μας δίσκους.

Επιχειρήματα του τύπου: “Είναι άλλο πράγμα να αγγίζεις το βιβλίο, να γυρίζεις τις σελίδες, να το μυρίζεις, να το κρατάς” είναι ρομαντικά και δεν οδηγούν πουθενά. Και επίσης, λέω εγώ, είναι εντελώς άλλο πράγμα να παίρνεις το τρένο, να διασχίζεις την Ευρώπη και στο Καλαί να παίρνεις το πλοίο για Λονδίνο. Για κάποιο λόγο, όμως, χρησιμοποιούμε το αεροπλάνο. Για τον ίδιο λόγο που χρησιμοποιούμε κινητά τηλέφωνα και e-mail, αντί του παραδοσιακού ταχυδρομείου και της επιστολογραφίας. Φυσικά, ταξίδια με τρένο και γραπτή αλληλογραφία δεν αποκλείονται.

Αναμενόμενη ήταν η κατακραυγή. Και επιμένω: αν ήταν εύκολο να αποδεχτούμε την ηλεκτρονική ανάγνωση, δε θα ήταν το μέλλον, αλλά το παρελθόν. Αναμενόμενες ήταν και οι δυσοίωνες προβλέψεις. Καλό θα ήταν, όμως, να μην πιστεύουμε στις προβλέψεις: δείτε τι έπαθε ο δύσμοιρος ο Μακμπέθ.
Μπρος για την ηλεκτρονική ανάγνωση: βουρ!

Father & Daughter

2010-09-10T08:39:00.001+03:00

Αυτοί οι Ασιάτες με ανατριχιάζουν

2010-07-30T00:41:00.002+03:00

Οι βοτανικοί κήποι εδώ με σαγηνεύουν. Οι πολύχρωμες ορχιδέες και τα αξιαγάπητα ελικόνια μου προκαλούν ρίγη ευχαρίστησης. Την απεραντοσύνη της αίσθησης μοχθούν να εγκλωβίσουν σε αναμνηστικές εικόνες οι ορδές των Ιαπώνων και των Κινέζων, με ολίγη από Κορεάτες· όσους από δαύτους μπορούν να εξέλθουν της ‘οικίας’. Η ανάμνηση οφείλει να είναι ζουμερή σαν τροπικό φρούτο. Ένας ουλαμός τριπόδων έχει στηθεί γι’αυτόν ακριβώς το λόγο. Η αποτύπωση οφείλει να είναι η καλύτερη δυνατή. Οι ρυθμίσεις στις λαμπερές Nikon και Canon αναπροσαρμόζονται αναφορικά με τις συνθήκες. Snap!
Σκύβουν, μυρίζουν και αναφωνούν με ικανοποίηση, συζητώντας εν συνεχεία για την ιδιαιτερότητα του αρώματος ενός είδους ανθέων που διακρίνεται για την ουδέτερη οσμή του.
Αυτοί οι Ασιάτες με ανατριχιάζουν. Η ευχέρεια και η αδιαφορία με την οποία επιτυγχάνονται καθεστώτα όπως αυτό της Σιγκαπούρης είναι τρομακτικά. Εκεί, στη Σιγκαπούρη, μπορεί κανείς να δει το πρελούδιο της Ασιατικής επέλασης να ωριμάζει δυσοίωνα.
Ασφαλώς, δεν είναι καλύτεροι από τους παρελθόντες κοσμοκράτορες. Πιθανώς, είναι χειρότεροι.
Φαίνεται σαν η σκέψη να απουσιάζει από τη φυσιογνωμία τους. Και όμως η τεχνολογία, η εξέλιξη και τα μέσα κατοικούν εκεί. Κινούνται σε ομάδες, αισθάνονται σε ομάδες, υπάρχουν σε ομάδες. Θαρρεί κανείς πως η ατομική οντότητα, στην οποία τόσο πιστεύω, συνιστά αλλόκοτη παραξενιά γι’αυτούς. Θέλουν να ‘γνωρίσουν τον κόσμο’· το διεθνικό πρότυπο του Γιαπωνέζου τουρίστα. Πύργος του Άιφελ, Μπιγκ Μπεν, Πύλη του Βραδεμβούργου, Κολοσσαίο και επιστροφή. Μα, πώς το κάνουν;
Γιατί το πλήθος τους μου θυμίζει lego; Ίσως για όλα ευθύνεται η δύναμη της συνήθειας. Σε κάθε περίπτωση, νιώθω περισσότερη ασφάλεια με έναν παντελώς ανόητο, φασίστα και εθνικιστή Μακεδόνα, παρά με μία ομάδα τέτοιων Ασιατών. Τέτοιων. Υπάρχουν κι οι άλλοι. Όμως, όσο πιο μεγάλη η ομάδα-η χώρα, εν προκειμένω- τόσο πιο μικρό δείχνει το ποσοστό αυτών των ‘άλλων’. Λοιπόν, οι Κινέζοι· ακόμα ένα τρανό παράδειγμα που επιβεβαιώνει την αντιπάθειά μου για τα πλήθη.
Γιατί οι απόλυτα συνηθισμένοι άνθρωποι που βλέπω στον Όζου να υποφέρουν και να αγαπούν εξανεμίζονται όταν τους βλέπω δίπλα μου να στέκονται και να κινούνται; Οι ίδιοι άνθρωποι! Άραγε, μέχρι πού εκτείνεται η αναπηρία μου και από πού αρχίζει η δική τους; Αν, δηλαδή, υπάρχει καν η τελευταία. Στην περίπτωση, όμως, που δεν υπάρχει, τότε η δική μου αναπηρία καθίσταται τέλεια. Δυστυχής συγκυρία για εμένα, ευτυχής για τον υπόλοιπο κόσμο (τουλάχιστον, δε θα είναι χειρότεροι). Σε αυτό το σημείο θυμάμαι ότι υπάρχουν ακόμα Μαοϊκοί, γελάω μέχρι δακρύων και η αναζήτηση αναβάλλεται προσωρινά. Μεγάλη η δύναμη του συνειρμού.
Κάπου διάβασα ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ηλίθιοι. Μου άρεσε πολύ.

Tale of Peter Bell

2010-05-29T21:01:00.001+03:00

Ανεβαίνω γρήγορα τις σκάλες για τον 5ο όροφο. Μόλις φτάνω, αντιλαμβάνομαι ότι η πόρτα δεν έχει ανοίξει ακόμα. Είναι μάλλον νωρίς. Παίζω με τα πόδια μου, μεταβιβάζοντας το βάρος πότε στο ένα πότε στο άλλο, πότε στα δάχτυλα πότε στην πτέρνα. Κάνω μια στροφή πάνω στο αριστερό μου πόδι. Έπειτα, προσπαθώ να τυλίξω το ένα γύρω από το άλλο με μια εξωφρενική αποτυχία που με αποσυντονίζει. Στηρίζω τη ράχη μου στον τοίχο δεξιά και διαβάζω στη λευκή σελίδα το μήνυμα με τα κόκκινα γράμματα και τις ορθογραφικές αξιώσεις του Νγκούμπα από το Βόρειο Σουδάν. ‘Μι μας χτυπάτε μηλίστε μας’. Αυτό το τόσο απέριττο μηνυματάκι αποκτάει ξεχωριστή οντότητα, χάρη στον ανορθόγραφο συντάκτη του. ‘μηλίστε μας’. Κάθε γράμμα της λεξούλας είναι μια γουλιά από μηλίτη. Ή μάλλον είναι μία γενναία δαγκωνιά σε ένα φρεσκοπλυμμένο κατακόκκινο μήλο που γυαλίζει προκλητικά. Και κάθε φορά που το δαγκώνω γεμίζω ολοένα και περισσότερο από αυτή τη χαρακτηριστική μυρωδιά του μήλου, που δροσίζει όπως το ποτάμι. Δεν είναι, όμως, ένα απλό μήλο. Είναι το μήλο της Χιονάτης.
Ανοίγω το πλάνο και συνειδητοποιώ πως γύρω-γύρω από αυτό το γραμματάκι υπάρχουν δεκάδες άλλα. Όλα γραμμένα από μαθητές δημοτικού για τη μέρα κατά της γονεϊκής βίας και υπέρ της παιδικής αξιοπρέπειας. Όλα γραμμένα από παιδιά που έχουν υποστεί λιγότερο ή περισσότερο τη γονεϊκή βία. Και δεν κρύβεται ο Νγκούμπα πίσω από τις κόκκινες κηλίδες στη λευκή σελίδα, αλλά κάποιος Παπαχρήστου Δημήτριος, ετών 7.
Το θέμα με ελκύει και ορμάω να διαβάσω και τα υπόλοιπα. Έχω διαβάσει όλη τη σειρά δύο φορές, όταν για τρίτη τώρα φορά συναντάω το πρώτο εκείνο γραμματάκι. Νιώθω, όμως, ότι οι λυγμοί μου θα με προδώσουν και έτσι αποστρέφω το βλέμμα και στρέφω την πλάτη μου στην έκθεση. Δε θέλω, φυσικά, να καταλάβουν οι άλλοι πόσο ευαίσθητος είμαι στο ζήτημα. Δε θέλω να ξέρουν. Δε θέλω να μάθουν. Δεν τους ενδιαφέρει. Δε θέλω. Πέρασα την υπόλοιπη μέρα μου μέσα σε μια παιδική παραζάλη. Μου αγόρασα καραμελωμένο μήλο, φλερτάρησα για ώρα με ένα γλυπτό ιπποπόταμο και όταν έφτασα επιτέλους στο σπίτι, ξεφύλλισα ξανά την ιστορία του Ρόμπινσον Κρούσο. Μετά αποφάσισα ότι το δωμάτιό μου χρειάζεται επειγόντως μία αλλαγή. Άρπαξα τη μαριονέτα που μου είχα κάνει δώρο στην Πράγα και την τοποθέτησα προσεχτικά στην απέναντι βιβλιοθήκη. Όση ώρα εγώ χάζευα την κούκλα μου, ο πορτοκαλί μου καναπές με κοιτούσε παρακλητικά. Ήταν, φυσικά, χρέος μου να τον ανατοποθετήσω. Τον πιάνω από το αριστερό μπράτσο και τον τραβάω τρυφερά. Είναι, όμως, πολύ βαρύς. Τον αφήνω στη μέση του δωματίου με ένα πολλά υποσχόμενο βλέμμα και κάθομαι. Θυμάμαι τότε ξαφνικά και τρέχω προς τη βιβλιοθήκη που καμαρώνει με την καινούρια της κούκλα. Η ράχη πίσω από το πορσελάνινο παιχνίδι γράφει αυτό ακριβώς που αναζητώ. Την τραβάω άτσαλα και τρέχω στον πορτοκαλί καναπέ στο κέντρο του δωματίου. Ανοίγω.
There’s something in a flying horse,
There’s something in a huge balloon,
But through the clouds I’ll never float
Until I have a little boat
In shape just like the crescent moon.

And now I have a little boat
In shape just like the crescent moon. Διαβάζω.

Oh shame upon you! Cruel shame!
Was ever such a heartless loon,
In such a lovely boat to sit,
And make no better use of it;
A boat that’s like the crescent moon!
Η πόρτα δεν έχει ανοίξει ακόμα. Είναι μάλλον νωρίς. Παίζω με τα πόδια μου, τυλίγοντας το ένα γύρω από το άλλο, γέρνοντας πότε μπρος πότε πίσω. Παίζω, για να περάσω την ώρα μου μέχρι την προβολή. Στηρίζω την πλάτη μου στον τοίχο και σύντομα συνειδητοποιώ ότι έξω από την κλειστή ακόμα αίθουσα τρέχει μία έκθεση. Σε ένα ταμπλό από φελλό δεκάδες άσπρα χαρτάκια φιλοξενούν σκέψεις παιδιών. Το βλέμμα μου τραβάει μία λευκή σελίδα με κόκκινα παιδικά γράμματα. ‘Το έκανα γιατί ήμαστε πάρα πολί’. Ανεβάζω γρήγορα τα μάτια μου από το τραγικό άσπρο χαρτάκι και βλέπω μπροστά μου το σώμα του παιδιού, του μικρού Τζουντ, να αιωρείται κρεμασμένο από ένα σχοινί. Ανοίγω τα μάτια μου έντρομος και κοιτάζω κάτω κάθιδρος. Στα χέρια μου κρατάω ακόμη τον Peter Bell. Ο Τζουντ ο Αφανής βρίσκεται ακόμη στριμωγμένος ανάμεσα σε δύο Ναμπόκοφ. Ανοιγοκλείνω για λίγο τα μάτια μου, ανασαίνοντας βαθιά. Βολεύομαι καλύτερα στον πορτοκαλί καναπέ, ρίχνω μια καθησυχαστική ματιά στην κούκλα και ανοίγω ξανά.
‘To them I must relate the tale
Of Peter Bell the Potter.’

Swan Lake/ Matthew Bourne/ Clap Clap Clap

2010-04-18T19:20:00.006+03:00

Κοίταξα το ρολόι μου. Η ώρα ήταν 4. Ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που το κοίταξα κατά τη διάρκεια της παράστασης. Το Swan Lake του Matthew Bourne είναι από εκείνες τις παραστάσεις που τις βλέπεις και τις ξαναβλέπεις απτόητα και με την ίδια πάντα ευχαρίστηση.
Κι αν έχω γράψει για αυτή την παράσταση! Και πόσα ακόμη θα μπορούσα να γράψω...
Τώρα, μάλιστα, που έχουν εξελίξει και το θέαμα ακόμη περισσότερο!
Για άλλη μία φορά συναντάω το πρόσωπο μίας από τις χορεύτριες. Αυτή τη χορεύτρια τη γνωρίζω πολύ καλά. Την έχω δει ξανά σε άλλες 3 παραστάσεις. Και άλλη μία φορά στους δρόμους του Soho. Σκέφτομαι ότι πρέπει να ψάξω στο πρόγραμμα της παράστασης και να μάθω επιτέλους το όνομά της.
Οι κύκνοι ορμούν στον Κύκνο, για να τον κατασπαράξουν. Ο πρίγκηπας παρακολουθεί ανήμπορος κι εγώ βουλιάζω στη θέση μου, για να μην αντιληφθεί η κυρία με τα ροζ στη διπλανή θέση ότι δάκρυσα και επέρχεται κατακλυσμός. Χαίρομαι που είμαι μόνος εδώ, σκέφτομαι. Ο πρίγκηπας πεθαίνει και ο Κύκνος του τον παίρνει αγκαλιά μακρυά από όλους κι όλα. Αρχίζω να κλαίω. Ανασκουμπώνομαι γρήγορα, όμως, γιατί η ροζ κυρία μου ρίχνει αποδοκιμαστικές ματιές.
Οι χορευτές υποκλίνονται και γω πετάγομαι από τη θέση μου, για να εκφράσω επιτέλους με ειλικρίνια την ευγνωμοσύνη μου. Και πάλι, όμως, ενοχλώ τους γύρω μου, οι οποίοι καθιστοί καθώς είναι χάνουν εξαιτίας μου τη θέα της σκηνής. Δεν κάθομαι, όμως, αυτή τη φορά. Υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι θα παραμείνω όρθιος παρόλη τη γκρίνια. Η αυλαία κλείνει οριστικά και συνειδητοποιώ πόσο λίγο έχει γίνει ξαφνικά το ελληνικό κοινό. Αν κάτι αντιπαθούσα ανέκαθεν στην παράδοση του αγγλικού θεάτρου, αυτό ήταν η λογική του για το χειροκρότημα, που θυμίζει αγκαρία. ''Πολύ ωραίοι, εξαιρετικοί, αλλά έχω και δουλειές.''
Clap clap clap και γρήγορα προς την έξοδο! Τα πολλαπλά encore σπανίζουν τόσο που η κόκκινη κουρτίνα σκεπάζει το πρόσωπο της σκηνής με την ίδια ταχύτητα που ζουν και τη ζωή τους. Εδώ, όμως, ήταν διαφορετικά, θυμάμαι. Τα πολλαπλά encore ήταν ένας συγκινητικός τρόπος του κοινού να ανταποδώσει την αναψυχή στους δημιουργούς. Χάθηκαν, όμως, μάλλον κι αυτά. Έχει ένα-δύο χρόνια που χάθηκαν, για την ακρίβεια. Που τα έχασα. Ανέμενα, όμως, ότι σε αυτή την παράσταση θα δωρίζαμε επιτέλους στους χορευτές την αυτοσχέδια μουσική του εξακολουθητικού χειροκροτήματος. Τους το χρωστούσαμε, άλλωστε. Clap clap clap.
Η αυλαία δίνει το σήμα και ο κόσμος διαγκωνίζεται. Να προλάβει να φύγει, να το σκάσει, προτού το μπουλούκι προκαλέσει συμφόρηση. Εγώ ακολουθώ, χάνω δυο-τρεις φορές το δρόμο μου, άλλη μία βρίσκω αδιέξοδο, τραβάω προς το δρόμο που ορίζουν τα αυτοκίνητα, σιγοτραγουδάω τον Τσαϊκόφσκυ και χειροκροτάω. Ενδόμυχα, όμως. Ο κόσμος δεν είναι ακόμη έτοιμος για να αποδεχτεί το χειροκρότημα έξω από τη σκηνή. Ένας τρελός τραγουδάει και χτυπάει παλαμάκια, θα πουν. Μήπως, όμως, είμαι γω έτοιμος; Μπα...

Aναγνωστικές διαδρομές ή Μία Ημέρα

2010-03-19T21:00:00.003+02:00

Αγαπώ όλα τα βιβλία. Τα περισσότερα, τουλάχιστον. Ανέκαθεν, όμως, αγαπούσα παραπάνω αυτά που είχαν αναφορές σε άλλους συγγραφείς, σε μουσικά κομμάτια, σε ταινίες. Όπως ακριβώς στο ΄΄Ο Χρόνος Πάλι'' της Σώτης Τριανταφύλλου. Έτσι, τα βιβλία με κάποιον τρόπο σε οδηγούν σε άλλα βιβλία κι αυτά σε άλλα κι αυτά σε άλλα κι αυτά... Ορισμένα, πάλι, είναι κανονικός κόμβος τέτοιων αναγνωστικών διαδρομών. ''Ο Χρόνος Πάλι'' είναι ένας τέτοιος κόμβος. Μία διαδρομή του, λοιπόν, με οδήγησε και στον Μπιόι Κασάρες. (Ολόκληρο κεφάλαιο έχει δικό του στο βιβλίο της Σώτης!)
Σηκώθηκα, λοιπόν, από το κρεβάτι σήμερα το πρωί, περιεργάστηκα τους αδιάβαστους τίτλους που μου δώρισα για τα γενέθλιά μου την περασμένη Τρίτη και αποφάσισα υπέρ του ''Σχεδίου Διαφυγής'' του Κασάρες. Σε μετάφραση Παύλου Μάτεσι από τις εκδόσεις Πατάκη. Δε μου αρέσουν πολύ οι εκδόσεις Πατάκη. Τις βρίσκω λίγο αντιπνευματικές, όπως ο Ρούντολφ τη βαλίτσα με τα ρούχα στο ''Μπετόν'' του Τόμας Μπέρνχαρντ.
Το ''Σχέδιο Διαφυγής'' είναι από τα βιβλία που τα διαβάζεις μεμιάς, χωρίς διαλείμματα. Σιγά-σιγά, όσο προχωράει η ανάγνωση, ξεδιπλώνεται ένας επιστημονικός εφιάλτης. Σκέφτομαι ότι ο εφιάλτης είναι καφκικός. Ναι. Είναι σαφής αναφορά στη Δίκη.
Προχωράω κι άλλο στην ανάγνωση και λίγες σελίδες με χωρίζουν από το τέλος. Είμαι πια απόλυτα σίγουρος. Η Δίκη έχει εμποτίσει το ''Σχέδιο Διαφυγής''.
Όχι. Έκανα λάθος. Στη Δίκη ο Γιόζεφ Κ. έχει εμπλακεί σε μια παγίδα ανώνυμη, δίχως θύτη και κυνηγό. Είναι το λογοτεχνικό συνώνυμο της ασφυξίας και της ανημπόριας. Στον Κασάρες οι ήρωες έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν και ο εχθρός έχει συγκεκριμένη, απτή υπόσταση. Είναι ο ''τρελός επιστήμονας''. Ή ίσως πάλι είναι ο ίδιος ο ανθρώπινος νους που μας εγκλωβίζει σε περίτεχνα κελιά. Έχει κι αυτός περιορισμένες δυνατότητες, βλέπεις...
Οι άνθρωποι μου θυμίζουμε λίγο το δεσμώτη της Άιχινγκερ. Μαθαίνουμε να κινούμαστε μέσα στα δεσμά μας, συνηθίζουμε, αποκτούμε αξία μέσα σε αυτά και τα αποζητούμε.
Λίγο πριν κοιμηθώ, αναρωτιέμαι αν ο Michael K. είναι καλά, αν η κόρη του καθηγητή Λόουρι αυτο-υποβιβάστηκε ή ήταν απλώς πιο ώριμη από αυτόν. Τείνω να πιστέψω το δεύτερο. Πρέπει να ρωτήσω τον Κούτσι! Πρέπει να τον πάρω τηλέφωνο!
Αυτό που μου τη δίνει στ' αλήθεια είναι ένα βιβλίο που, άμα τελειώσεις να το διαβάζεις, θα 'θελες να 'χεις φιλαράκο σου το συγγραφέα που το 'γραψε, και να μπορείς να τον παίρνεις τηλέφωνο όποτε σου κάνει όρεξη.
Ξαναθυμάμαι το Χόντεν Κώλφηλντ και κοιμάμαι.
''Hey sugar, take a walk on the wild side... Doo do doo do doo do do doo...''

Le Misanthrope, An Inspector Calls, Cat on a Hot Tin Roof/West End

2010-03-03T19:23:00.005+02:00

Μερικές εντυπώσεις σε αδρές γραμμές

Le Misanthrope: Καλή παράσταση, βασισμένη σε διασκευασμένο κείμενο. Το κείμενο, αν και έβγαζε πολύ γέλιο, είχε τέτοιο περιεχόμενο, που μαρτυρούσε ότι πίσω από τη διασκευή βρισκόταν μάλλον η ιδέα πως ο Μολιέρος δεν είναι αρκετά διαχρονικός, πως δεν προκαλεί αρκετό γέλιο. Αυτό με ξένισε κάπως, καθώς σκέφτομαι ότι όταν επιθυμεί κάποιος να ανεβάσει ένα θεατρικό έργο, συνήθως αυτό σημαίνει ότι εκτιμάει το πρωτότυπο κείμενο. Το τελευταίο δε φάνηκε να συμβαίνει ιδιαίτερα σε αυτήν την απόδοση. Φυσικά, ίσως η εκτίμηση αυτή να μην είναι πάντοτε θεμιτή, καθώς πιθανώς και να παρακωλύει την πιο σύγχρονη προσέγγιση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Σε κάθε περίπτωση, μου φαίνεται ότι η παράσταση αυτή ήταν περισσότερο ένα έργο με παρόμοιο θέμα με το Μισάνθρωπο, παρά ο Μισάνθρωπος του Μολιέρου.
Τα σκηνικά ήταν, βέβαια, πολύ ωραία και ακολουθούσαν στη χλιδή τη glamorous παρουσία πρώτα της Keira Knightley και ύστερα του Damian Lewis. Πάντως, ίσως και λόγω της σκηνοθεσίας, η Keira Knightley-αν και εκθαμβωτική- δεν ήταν ιδιαίτερα καλή-μάλλον, απλώς συμβατική-, ενώ ο μισάνθρωπος Damian Lewis ήταν κάπως καλύτερος, ίσως λόγω και της πείρας του στη θεατρική σκηνή.

An Inspector Calls: Δεν είναι άλλο από την παράσταση που έκανε διάσημο τον πολυβραβευμένο σκηνοθέτη Stephen Daldry (Billy Elliot, Hours, The Reader). Και δικαιολογημένα, βέβαια. Η σκηνοθεσία ήταν εξαιρετική, όπως επίσης και κάθε άλλη παράμετρος της παράστασης. Νομίζω ότι αν εξαιρέσουμε το κείμενο, για το οποίο είχα τις ενστάσεις μου, ήταν άψογη.

Cat on a Hot Tin Roof: Το γνωστό έργο του Williams ανεβασμένο από ένα all-black cast, απ'ευθείας από το Broadway. H προσέγγιση επέτρεπε τη συνύπαρξη του τραγικού και του κωμικού στοιχείου, δίνοντας έτσι έναν πιο ευχάριστο τόνο στη δραματική υπόσταση του έργου. Η παράσταση ήταν πολύ καλή, αν και κάπως υπερβολικά ευχάριστη. Νομίζω ότι αυτού του τύπου η προσέγγιση- η οποία πέτυχε και με το παραπάνω στο καλοκαιρινό A Streetcar named Desire με τη Rachel Weisz στο ρόλο της Dubois- εδώ μάλλον απέτυχε, ίσως γιατί χάθηκε κατά κάποιον τρόπο ο δραματικός χαρακτήρας του έργου.
Σε αυτή την παράσταση, όμως, ήταν κάτι άλλο που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση. Το all-black cast, που άλλωστε αποτελεί και το ελκυστικό στοιχείο της παράστασης που την καθιστά συγχρόνως και μοναδική, ήταν τελικά κάτι σαν μια επιλογή συντεχνειακής λογικής, στην οποία υπάκουαν και οι μαύροι κάτοικοι του Λονδίνου που συνέρρεαν στο θέατρο, ''για να στηρίξουν τους δικούς τους''. Έτσι, τουλάχιστον, μου φάνηκε. Ομολογώ ότι αυτή η εθελούσια γκετοποίηση φαντάζει αρκετά σοκαριστική στο Λονδίνο, που -στη θεωρία τουλάχιστον- είναι μια πολυεθνική κοινωνία, απαλλαγμένη από το βάρος του υφέρποντα ρατσισμού που σκιάζει άλλες γωνιές του κόσμου.

Ute Lemper

2010-02-19T20:54:00.004+02:00

Εχθές το βράδυ επισκέφθηκα το Μέγαρο Μουσικής, για να παρακολουθήσω μία μουσική παράσταση αφιερωμένη στο tango. Αντ'αυτού, παρακολούθησα με χάσκουσα κάτω γνάθο μία από τις τελευταίες ντίβες. Η Ute Lemper...

H Ute Lemper τραγούδησε με τη μοναδική της φωνή- άλλο να την ακούς στους επίσης εξαιρετικούς της δίσκους και άλλο να τη βλέπεις να ερμηνεύει-, χόρεψε με σαγήνη, αφηγήθηκε με πάθος και όλα αυτά επενδεδυμένα με έναν έντονο χρωματισμό, όπου τα χρώματα εναλλάσσονταν κινούμενα σε μία πολύχρωμη παλέτα, που περιελάμβανε από έντονο κόκκινο μέχρι μπλε ιλεκτρίκ και φωτεινό πορτοκαλί.

Το αποτέλεσμα ήταν ανεπανάληπτης αισθητικής και αισθαντικότητας. Η Lemper, όπως κάθε ερμηνευτής που σέβεται τον εαυτό του, ερμήνευσε όλα τα κομμάτια με το δικό της τρόπο. Πέτυχε, έτσι, και σε κομμάτια της Πιαφ, που, αν μη τι άλλο, τα έχουμε συνδέσει με συγκεκριμένες αγαπημένες ερμηνείες. Μέσα σε μία; δύο ώρες;-ήταν τόσο απολαυστικό που δεν είχα την αίσθηση του χρόνου- η Ute Lemper μας ταξίδεψε στο πρόσωπο του σύγχρονου Βερολίνου, όπως ακόμα και η ίδια η πόλη δυσκολεύεται να πράξει.

Μια αξέχαστη βραδιά!

Bernarda, contACT

2010-02-16T20:05:00.003+02:00

Πρόκειται για τη χοροθεατρική παράσταση που ανέβηκε στο νεότευκτο πολιτιστικό χώρο-πολυμίξερ που ακούει στο όνομα ''contACT''. Ο τίτλος της παράστασης μπορεί να μην είναι τόσο περιεκτικός, αναφορικά με το συμπαγές αποτέλεσμα, αλλά τουλάχιστον αποδίδει αρκετά τη λανθάνουσα σχέση της με το έργο του Λόρκα '' Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα''. Θεωρώ τη σχέση αυτή λανθάνουσα όχι γιατί η ερμηνεία του έργου είναι αυθαίρετη-αντιθέτως, μάλιστα, είναι αρκετά πιστή στο πρωτότυπο, νομίζω, ώστε ο κορμός του έργου διατηρείται-, αλλά διότι το τελικό αποτέλεσμα δεν αφήνει τη γεύση ενός καθαρόαιμου Λόρκα. Αντ'αυτού, νομίζω ότι το όλο εγχείρημα έχει μία σκανδιναβική αισθητική και αισθαντικότητα, που φυσικά πόρρω απέχει από την ισπανική κουλτούρα του πάθους.
Αν γνωρίζει κανείς πού να κοιτάξει και προσπεράσει κάποια αρνητικά στίγματα- μάλλον απόρροια εσφαλμένων επιλογών στο καστ-, θα δει μία παράσταση άρτια, που ίσως δε συγκλονίζει συνολικά, αλλά φωνάζει ότι η καλλιτεχνική αυτή ομάδα έχει πολλά περισσότερα να δώσει. Someone to watch, λοιπόν.

Όσο, τώρα, αφορά το χώρο, αυτός είναι βιομηχανικός. Και για να προλάβω τυχόν αρνητικές αντιδράσεις, σπεύδω να συμπληρώσω ότι δεν είναι άλλη μία ομάδα ανθρώπων, των οποίων το όραμα για την τέχνη και τους χώρους τέχνης εξαντλείται στη δημιουργία άλλου ενός βιομηχανοποιημένου μάλλον παρά βιομηχανικού χώρου. Όχι. Αυτός ο χώρος διαθέτει μία αυθεντικότητα και μία ακατέργαστη υφή, που μου θύμισε έντονα γκαλερί στο βιομηχανικό City του Λονδίνου. Ούτε επιτηδευμένα τεχνητά σκουριασμένες μεταλλικές επιφάνειες ούτε τεχνητά παλαιωμένα βιομηχανικά μηχανήματα. Φυσικά, δεν υπονοώ καμία μοναδικότητα.
Απλώς, υπογραμμίζω την απουσία του τεχνητού, η οποία λείπει από πλειάδα τέτοιων χώρων.

Ο επίσημος ιστοχώρος της ομάδας contACT βρίσκεται εδώ.

Φωτογραφικές Αναμνήσεις

2009-12-20T17:44:00.003+02:00

Hiroshima Mon Amour

2009-12-04T20:37:00.003+02:00

Ήταν μεγάλη έκπληξη όταν, αναζητώντας κάποιο video με τη μουσική της ταινίας, έπεσα πάνω στην ίδια την ταινία (!) χωρισμένη σε εννέα κομμάτια. Έχοντας, λοιπόν, δει την ταινία για πρώτη φορά μόλις προχθές και σαγηνευμένος καθώς είμαι ακόμα από αυτή, αποφάσισα να αδράξω την ευκαιρία και να την αναρτήσω ολόκληρη -έστω και έτσι, θρυμματισμένη.
Το ''ποιητικό αριστούργημα του Alain Resnais'', όπως λένε, μιλάει από μοναχό του...

«Ο Alain Resnais βρίσκεται πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από όλους τους άλλους. Αυτή είναι η δύναμή του». Jean-Luc Godard

Κινηματογραφικά Φιλιά/ Το Σινεμά της ζωής

2009-12-01T19:05:00.007+02:00

Τα ''Κινηματογραφικά Φιλιά'' είναι ένα πολύ όμορφο μυθιστόρημα του Εric Fottorino, διευθυντή της ''Le Monde'', το οποίο μάλιστα απέσπασε το βραβείο Femina του 2007. Η ιστορία του αφορά τη ζωη του Ζιλ Εκτόρ, γιου του διάσημου διευθυντή φωτογραφίας της Νουβέλ Βαγκ, Ζαν Εκτόρ, ο οποίος αναζητά την άγνωστη μητέρα του σε ένα ασπρόμαυρο μποέμ Παρίσι.
Ο πατέρας του, εραστής του φωτός, καθώς και των μεγαλύτερων ηθοποιών των ταινιών Νουβέλ Βαγκ, του είχε πει κάποτε πως όφειλε την ύπαρξή του σε ένα κινηματογραφικό φιλί. Ενώ, όμως, ο Ζαν Εκτόρ αγαπούσε να φωτίζει ανθρώπους, άφησε, πεθαίνοντας,το γιο του, Ζιλ, στο σκοτάδι...
Με μόνο στοιχείο αυτό το κινηματογραφικό φιλί και το κίνημα της Νουβέλ Βαγκ, ο Ζιλ ταξιδεύει στο ασπρόμαυρο Παρίσι του πατέρα του μέσα από τις ταινίες του Τρυφώ και των άλλων παιδιών του γαλλικού κύματος, αναζητώντας στο πρόσωπο της Ζαν Μορώ, της Φρανσουάζ Ντορλεάκ, της Ανούκ Αϊμέ, της Ρόμι Σνάιντερ και άλλων μεγάλων ηθοποιών τη γυναίκα που τον έφερε στη ζωή.
Όμως, οι κινηματογραφικές αίθουσες του Παρισιού του επιφυλάσσουν επιπλέον και ένα μεγάλο έρωτα, ο οποίος του δίνει ζωή με τον μακρύ πλατωνικό του χαρακτήρα, ώσπου η σαρκική επαφή τον εξουσιάζει και τον υποτάσει. Η αέρινη Μεϊλίς...
Τα ''Κινηματογραφικά Φιλιά'' είναι ένα καθαρόαιμο γαλλικό βιβλίο που αφήνει με το μύθο και το τέλος του μια γεύση γλυκόπικρη, αντάξια της γαλλικής λογοτεχνικής παράδοσης, που ασχολείται με την ανάγκη του ανθρώπου να ανακαλύψει την καταγωγή του, με τον πανίσχυρο έρωτα και τις αναπάντεχες στροφές του, τις συνέπειές του και, βεβαίως, με τη ζωή του σινεμά και το σινεμά της ζωής...

Momix

2009-11-30T16:59:00.004+02:00

Το κείμενο που ακολουθεί είναι ειλημμένο από το free-press περιοδικό faq, τεύχος 78 και συγγραφέας του είναι ο Παναγιώτης Κούστας.

''Ο ταλαντούχος κύριος Μόουζες Πέντλετον όχι μόνο ίδρυσε και διευθύνει τους MOMIX, αλλά έχει σκηνοθετήσει, χορογραφήσει, επιμεληθεί τις μουσικές, τους φωτισμούς, τα κοστούμια και τα σκηνικά όλων των παραστάσεων του διάσημου χορευτικού συγκροτήματος. Γεννήθηκε πριν από εξήντα ένα χρόνια στο Λίντονβιλ της πολιτείας του Βερμόντ, κάπου στα βορειοανατολικά σύνορα των ΗΠΑ με τον Καναδά και πέρασε τα παιδικά του χρόνια παίζοντας και δουλεύοντας στο αγρόκτημα των γονιών του οι οποίοι συντηρούσαν ένα κοπάδι ενός συγκεκριμένου είδους αγελάδων με… ιδιαίτερες επιδόσεις στην παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων. Έτσι, ο μικρός Μόουζες ξεκίνησε να δίνει τα πρώτα του «σόου» στις ζωοπανηγύρεις της κομητείας της Καληδονίας, διαλαλώντας συχνά πυκνά τις αρετές των προς πώληση ζωντανών. Αργότερα, αποφάσισε να σπουδάσει και βρέθηκε φοιτητής Αγγλικής Λογοτεχνίας στο Κολέγιο του Ντάρτμουθ στο Ανόβερο του Νέου Χαμπσάιρ, έχοντας επιδείξει το ιδιαίτερο ταλέντο του και στον αθλητισμό. Το 1971, ενώ βρισκόταν στο τελευταίο έτος των σπουδών του και έπρεπε να διαλέξει οπωσδήποτε ένα μάθημα σχετικό με τις καλές τέχνες για να πάρει πτυχίο, κατέφθασε στο κολέγιο μια νεαρά χορεύτρια και χορογράφος ονόματι Άλισον Μπέκερ-Τσέιζ για να διδάξει το μάθημα της Εισαγωγής στον Σύγχρονο Χορό. Ο Πέντλετον, όπως και πολλοί άλλοι φοιτητές, γράφτηκε στο μάθημα αναγκάζοντας την Μπέκερ-Τσέιζ να προσαρμόσει τη διδασκαλία στα δεδομένα των θαυμαστών της που ήταν μάλλον υπέρ του δέοντος «γομάρια» για να κάνουν χορό. Έτσι, έδωσε έμφαση στους αυτοσχεδιασμούς και τη χορογραφική σύνθεση. Παραδόξως, το πείραμα έπιασε καθώς μία ομάδα φοιτητών που είχαν αθλητικό υπόβαθρο, ανάμεσα στους οποίους και ο Πέντλετον, άρχισε να αναπτύσσει ολόκληρες κινητικές φράσεις και ενδιαφέροντα σωματικά συμπλέγματα τα οποία προκαλούσαν έναν ιδιαίτερα ισχυρό οπτικό εντυπωσιασμό. Με τη δική της παρακίνηση δημιούργησαν ένα συγκρότημα -τους μετέπειτα διάσημους Pilobolus- και άρχισαν να οργώνουν επί έξι χρόνια την αμερικανική ήπειρο πριν καταφέρουν να παρουσιάσουν τη δουλειά τους στο Μπρόντγουεϊ.

Ο Πέντλετον συνέχισε να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι των Pilobolus για τέσσερα χρόνια μετά την ιστορική τους εμφάνιση στο Μπρόντγουεϊ η οποία τους είχε χαρίσει παγκόσμια φήμη. Παρόλα αυτά, το 1981 αποχώρησε για να ιδρύσει τη δική του ομάδα στην οποία έδωσε το όνομα MOMIX – για το ανεκδοτολογικό της υπόθεσης, ας σημειωθεί ότι το εμπνεύστηκε από την εμπορική ονομασία «Moses Mixture», ένα είδος ζωοτροφής. Στα είκοσι οχτώ χρόνια που ακολούθησαν οι MOMIX κατάφεραν να φτιάξουν ένα ακαταμάχητα γοητευτικό σύμπαν εξελίσσοντας το κάποτε καινοφανές κινητικό λεξιλόγιο των Pilobolus και δημιουργώντας νέους τρόπους αισθητηριακής πρόσληψης του θεάματος. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα ιδιόμορφα σόου τους προέκυψαν μέσα από τη στενή συσχέτιση της ανθρώπινης κίνησης με το περιρρέον τεχνολογικό καθεστώς. Έτσι, οι ανθρώπινες ή ανθρωπόμορφες μορφές βρίσκονται στο χώρο και μετακινούνται με συνεχή ενεργειακή ροή αντλώντας από ποικίλες κινητικές παραδόσεις, όχι απαραίτητα χορευτικές, ενώ οι σκηνικοί μηχανισμοί και τα πολυμέσα υποβοηθούν τη δημιουργία ψευδαισθήσεων μέσω σουρεαλιστικών εικόνων που μπορεί να περιλαμβάνουν σπερματοζωάρια που μετατρέπονται σε έμβρυα ή σώματα που μετά τη συμπλοκή τους μετατρέπονται σε έμβιους οργανισμούς που δεν υπήρξαν ποτέ. Ο θεατής, δεν μπορεί παρά να πέσει θύμα αποπλάνησης.

Οι MOMIX αυτή την εποχή βρίσκονται σε διπλή παγκόσμια περιοδεία με τις παραγωγές «Passion» και «The best of MOMIX». Κι αν το «Passion» το ελληνικό κοινό είχε την ευκαιρία να το απολαύσει πριν από δύο χρόνια, το «The best of MOMIX», μία ρετροσπεκτίβα με τις καλύτερες στιγμές της πορείας τους, έρχεται για πρώτη στα μέρη μας για έξι παραστάσεις στην Αθήνα και τρεις στη Θεσσαλονίκη. Φαντασμαγορικό, όπως όλα τα επετειακά σόου των μεγάλων χορευτικών οργανισμών, αποτελεί έναν ύμνο στη χοροπλασία του συγκροτήματος. Σε αυτό, σκηνές από το «Lunar Sea», το «Opus Cactus», το «Baseball» και το «MOMIX in Orbit» διαδέχονται η μία την άλλη σε μία τέτοια διάταξη που αποδομεί σε σημαντικό βαθμό την όποια αφηγηματική δράση μπορεί να είχαν ως ολοκληρωμένα σόου। Έτσι, ενώ έχουμε προς στιγμή μεταφερθεί σε ένα σεληνιακό τοπίο με φωσφορίζοντα θαλάσσια όντα να εμφανίζονται από το σκοτάδι και σώματα να αιωρούνται στο διάστημα (Lunar Sea), στη συνέχεια μπορεί να βρεθούμε στις ερήμους των νοτιοδυτικών αμερικανικών πολιτειών, με τους περφόρμερ να μεταπλάθουν σκηνικά την οργιώδη πανίδα και χλωρίδα (Opus Cactus)। Πλέον, αυτό το οποίο εξυμνείται είναι οι «εικόνες-ως-στιγμιότυπα» καθώς ξετυλίγονται η μία μετά την άλλη σαν αποκάλυψη μπροστά στα μάτια του θεατή. Διαλέξτε τα πιο όμορφα από τα καλά σας ρούχα, φορέστε την κατάλληλη διάθεση και ετοιμαστείτε να χαθείτε για μέρες στο σύμπαν των καλύτερων στιγμών των MOMIX… ''

Τους ξαναείδα στο ''Passion'' και με συνεπήραν. Έκτοτε τους έχω συζητήσει πολλές φορές. Εγώ, πάντως, πήρα τα δικά μου εισιτήρια! Περισσότερα μετά την παράσταση...

50o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης/ Μέρα 10η

2009-11-23T19:12:00.004+02:00

Τελείωσε και αυτό το φεστιβάλ... Οι εντυπώσεις είναι ανάμεικτες, όπως και στην αρχή του.
Οι περισσότερες ταινίες σχετικά μέτριες, χωρίς όμως να λείπουν οι εξαιρετικές και οι απαίσιες...
τα ηνία όσον αφορά τις απαίσιες κρατάει φέτος ένας φιλιππινέζος, ο John Torres, μετά από ανελέητη μάχη με τις ελληνικές ταινίες που κι αυτές διεκδικούσαν τον τίτλο επάξια.
Κάθε φορά ορκίζομαι πως δε θα ξαναδω ελληνική ταινία στο φεστιβάλ, χωρίς πρώτα να μου την έχει προτείνει κάποιος που σέβομαι και εκτιμώ και κάθε φορά απατάω τον όρκο μου και βλέπω.
Θέλω να διευκρινίσω ότι δεν έχω κάποιο κόμπλεξ απέναντι στις ελληνικές ταινίες ή ο,τιδήποτε παρεμφερές, αλλά -με ελάχιστες εξαιρέσεις- δε μου μιλάνε ποτέ. Οπότε γιατί να καταναγκάζομαι; Στην πραγματικότητα, το κάνω, διότι φοβάμαι ότι θα βρεθώ στο στόχαστρο όλων όσοι υποστηρίζουν ότι από κόμπλεξ δε βλέπουμε ελληνικές ταινίες, ενώ δεχόμαστε ως αριστουργήματα απαίσιες ταινίες, απλώς επειδή προέρχονται από το εξωτερικό. Δε σκοπεύω, όμως, να ξαναπέσω στην ίδια παγίδα. Γνωρίζω ότι δεν είναι αυτός ο λόγος που αποφεύγω τις ελληνικές ταινίες και μπορώ να υποστηρίξω τη γνώμη μου. Και, φυσικά, η υποχρηματοδότηση δεν είναι δικαιολογία, διότι και άλλοι δεν είχαν λεφτά, αλλά γύρισαν αριστουργήματα.
Οι Σκανδιναβοί μεγαλουργούν με ένα σενάριο τόσο απλό όσο ένα διαζύγιο. Οι Έλληνες γιατί χρειάζονται τόσες φιοριτούρες και ανατροπές;
Επ'ουδενί δεν απορρίπτω την ελληνική κινηματογραφική παραγωγή εξ ολοκλήρου.

Τέλος, αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν μια ταινία όπως το ''Θα'ρθει η μέρα'' να μη βραβευτεί...
Τι να πω... Μακάρι να πάρει τα βραβεία σε κάποιο άλλο φεστιβάλ.

Your Hand in Mine

2009-11-20T18:43:00.002+02:00

Περισσότερα για τους Your Hand in Mine, εδώ.

50o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης/ Μέρα 8η/ The Prefabricated Quartet

2009-11-20T18:14:00.005+02:00

Το φεστιβάλ σιγά-σιγά κορυφώνεται μέχρι την Κυριακή, που θα πραγματοποιηθεί και η τελετή λήξης παράλληλα με την απονομή των βραβείων. Δυστυχώς, λόγω υποχρεώσεων τις δύο τελευταίες μέρες δεν κατάφερα να δω πολλές ταινίες, αλλά ξεχώρισαν δύο εξαιρετικές και πάλι.
Η πρώτη ταινία που μου έκλεψε την καρδιά είναι ''Ο άνθρωπος των μαζών''. Πρόκειται για μια καταπληκτική ταινία- υπόδειγμα του βωβού κινηματογράφου της Αμερικής. Πραγματικά, δεν ανέμενα να αρέσει τόσο αυτή η ταινία. Φυσικά, σε αυτό συνέβαλε τα μέγιστα και η live μουσική από τους The Prefabricated Quartet, οι οποίοι επένδυσαν μουσικά την ταινία και για μιάμιση περίπου ώρα μας ταξίδεψαν με τους ήχους τους. Η μουσική εκτελέστηκε άψογα και το κυριότερο είναι ότι έδενε φανταστικά με την εικόνα. Από τις ''Τρεις στιγμές'' και μετά οι Prefab Q αποτελούν τους νέους StL (Someone to listen to) και με αυτή τη δουλειά απέδειξαν ότι αξίζουν την προσοχή και με το παραπάνω. Νομίζω ότι φέτος θα λάβουν το Χρυσό Φεστιβαλικό Μουσικό Βραβείο εξ ημισείας με τους Υour Hand in Mine! Φυσικά, οι τελευταίοι το είχαν ξαναπάρει παλιότερα, αλλά λόγω του support που έκαναν, το αξίζουν και φέτος!
Αρκετά, όμως, με τα μουσικά, διότι η ανάρτηση αφορά το ΦΚΘ!
Τη δεύτερη ταινία στην οποία θα αναφερθώ δεν είχα την τύχη να την παρακολουθήσω, καθώς κάτι τέτοιο θα μου απαγόρευε να παρευρεθώ στον ''Άνθρωπο των μαζών'' και αυτό ήταν κάτι που δε διαπραγματευόμουν. Αναφέρομαι στο ''Λίβανο'' που, αν δεν απατώμαι, ήταν ο Χρυσός Λέων της φετινής Βενετίας. Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με έγκυρη πηγή, η ταινία ήταν εξαιρετική. Ορισμένοι, μάλιστα, δήλωσαν πως είναι από τις καλύτερες της φετινής διοργάνωσης. Προσωπική άποψη επί του θέματος δεν έχω, βέβαια, αλλά τείνω να τους πιστέψω, αν κρίνω από το χαμό που γινόταν για τα εισιτήρια.

50o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης/ Μέρα 5η/ Yann Tiersen

2009-11-17T22:37:00.005+02:00

Έχουμε φτάσει ήδη στα μισά του φεστιβάλ και έτσι στο μυαλό μας σχηματίζεται μια πιο ξεκάθαρη εικόνα σχετικά. Ο κόσμος στο λιμάνι λιγότερος από τα προηγούμενα χρόνια, όμως οι αίθουσες, ευτυχώς, παραμένουν γεμάτες. Ανάμεσα στις ταινίες που είδα αυτές τις μέρες ξεχωρίζουν το εξαιρετικό, καθηλωτικό ''Πολυτεχνείο'', το εξίσου εξαιρετικό -σεναριακά θυμίζει έντονα το ''Σαββατοκύριακο'' του Σλινκ- ''Θα 'ρθει η μέρα'', το οποίο διαγωνίζεται, το γλυκύτατο ''Μια καινούρια ζωή'' και το απρόσμενο ''Soul Kitchen'' δια χειρός Fatih Akin. Απρόσμενο, διότι είναι κωμωδία! Φυσικά, πρόκειται για ευρωπαική κωμωδία και μάλιστα πολύ πετυχημένη, ομολογουμένως!

Και φτάνουμε και στο Yann Tiersen... Το Principal αρχικά ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Τη συναυλία άνοιξαν οι ''Your hand in mine'', που πρέπει να σημειωθεί ότι ήταν εξαιρετικοί και οι καταλληλότεροι για το support της συγκεκριμένης συναυλίας. Λίγη ώρα, όμως, αφότου εμφανίστηκε ο Υann στη σκηνή ορισμένοι αποχώρησαν. Καλώς ή κακώς, ο μουσικός αποφάσισε να παίξει κομμάτια καινούρια από τον επερχόνενο δίσκο του και ελάχιστα παλιά- όλα με ροκ ήχο. Τελικά, η μουσική του εχθές ήταν πολύ μακρυά από αυτή για την οποία το γνωρίζουμε. Αυτό, λοιπόν, απογοήτευσε ορισμένους και ενθουσίασε κάποιους άλλους. Εγώ μοιράζομαι στη μέση...

50o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης/ Μέρα 1η

2009-11-14T10:26:00.005+02:00

Εχθές, Παρασκευή 13 Νοεμβρίου, ήταν η πρώτη μέρα του 50ου ΦΚΘ. Οι πρώτες εντυπώσεις;
Ανάμεικτες. Οι πρώτες ταινίες ήταν αρκετά καλές, αλλά όχι τίποτα το ιδιαίτερο, με εξαίρεση το ''Πολυτεχνείο'' -ουδεμία σχέση με το ελληνικό αντίστοιχο, αν αναρωτιέται κανείς-, που σύμφωνα με πολλούς ήταν εξαιρετικό. Δυστυχώς, ένας αδαής κύριος στα εκδοτήρια με πληροφόρησε ότι δεν υπήρχαν εισιτήρια, ενώ υπήρχαν, οπότε δε μπορώ να σας πω κάτι παραπάνω για την ταινία. Ευτυχώς, όμως, για όσους το χάσαμε, υπάρχει και η καθιερωμένη δεύτερη προβολή.
Αν και ήταν πρώτη μέρα του φεστιβάλ, είχε λίγο κόσμο, ο οποίος μάλιστα δεν αυξήθηκε προς το βράδυ, που κατά κανόνα το kitchen bar γεμίζει. Γενικά, το κλίμα ήταν κάπως υποτονικό για το φεστιβάλ, πράγμα ασυνήθιστο τουλάχιστον για τις πρώτες και τις τελευταίες μέρες. Πόσο μάλλον που πρόκειται και για επετειακή χρονιά!
Βεβαίως, υπήρχαν και οι ευχάριστες εκπλήξεις. Πολύ ευχάριστες, ομολογουμένως!
Εικόνες σινεφίλ προβάλλονται τη νύχτα στην πρόσοψη του Ολύμπιον, ενώ το σήμα του 50ου ΦΚΘ προβάλλεται και πάνω στο Λευκό Πύργο. Αυτό, όμως, που μου έκανε την καλύτερη εντύπωση ήταν οι διάφορες ομάδες που κατακλύζουν την πόλη αναβιώνοντας σκηνές από διάσημες ταινίες! Δε με αφορά αν είναι πρωτότυπη ή όχι η ιδέα αυτή. Είναι ένα βήμα που δείχνει επιτέλους μια διάθεση για βελτίωση, για πρόοδο, για ουσιαστική ανάπτυξη της πνευματικής ζωής μιας πόλης που ψηφίζει Ψωμιάδη!
Η αλήθεια είναι ότι το φετινό φεστιβάλ μέχρι και αυτή τη στιγμή είναι μια μεγάλη αντίφαση. Από τη μία είναι διάχυτη η αίσθηση της φθοράς και της φθίνουσας πορείας, ενώ από την άλλη είναι όλα αυτά τα καινούρια γοητευτικά στοιχεία, που παραπέμπουν σε πρόοδο και συνέχεια.
Ας ελπίσουμε όλοι ότι το ΦΚΘ δε θα λήξει άδοξα στα επόμενα έτη και ότι η πρώτη μου εντύπωση είναι απλώς η προβολή του φόβου πολλών μήπως μία από τις λίγες εβδομάδες πολιτιστικού αναβρασμού της Θεσσαλονίκης ακυρωθεί.

Λευκή Κορδέλα/ Χάνεκε

2009-11-09T20:44:00.004+02:00

Η Λευκή Κορδέλα του Μίκαελ Χάνεκε που απέσπασε φέτος το χρυσό φοίνικα στις Κάννες φαίνεται ότι κέρδισε επιπλέον και τις καρδιές πολλών κριτικών. Με την εξαιρετική φωτογραφία και τις θεατρικές στιγμές, με τις τρομερές ερμηνείες και τη σκηνοθεσία, με τη θεματική-γροθιά στο στομάχι, πρόκειται για μία εξαιρετική ταινία, η οποία πραγματεύεται ουσιαστικά τη γέννηση της βίας και το ελικοειδές της, μέσα από την κακοποίηση των παιδιών από τους γονείς τους. Ο Χάνεκε είναι εξαντλητικός , κινηματογραφώντας επίμονα όλες σχεδόν τις συνιστώσες της παιδικής κακοποίησης. Από την πλήρη αδιαφορία των γονέων και τον άμετρο, πλην, όμως, πανανθρώπινο , όπως καταδεικνύει και ο σκηνοθέτης, εγωισμό έως τη σεξουαλική κακοποίηση και τη σωματική βία, από τις ανομολόγητες αποτυχημένες προσπάθειες άμβλωσης έως το ευρωπαϊκό αντίστοιχο του νυμφοπάζαρου, τα παιδιά βιώνουν τη βία από τη στιγμή της σύλληψής τους μέχρι και την ενηλικίωσή τους, η οποία, σημειωτέον, είναι τις πιο πολλές φορές πρόωρη.

Είναι τόσο συγκλονιστική η βουβή οργή αυτών των παιδιών που ο θεατής ανατριχιάζει. Ένας αδιάλειπτος απειλητικός βόμβος. Εκπαιδευμένοι από τη γέννησή τους να επιτίθενται και να βασανίζουν, αυτοί οι μικροί μεγάλοι που αντιπροσωπεύουν κάθε παιδική ηλικία, από τη στιγμή μηδέν ως τα δεκαεπτά έτη, ‘’το παιδί’’, αποδίδουν πολλαπλάσια ό,τι έχουν απολαύσει. Βία, ωμότητα, καταπίεση, φασισμό. Η λευκή κορδέλα συμβολοποιεί τον πουριτανισμό της κοινωνίας, που καταπνίγει τη φυσική επιλογή και ανάγκη του ατόμου στο βωμό της παρθενικής αγνότητας και της αθωότητας, ενώ ανασύρει μνήμες από το στιγματισμό των ανθρώπων κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Καταδεικνύεται, έτσι, η υποφώσκουσα ακόμη στην προ του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου εποχή φασίζουσα διάθεση, η οποία προοικονομεί τραγικά την έλευση του ναζισμού και φωτίζει την ευφορία του εδάφους που το φιλοξένησε κάποιες δεκαετίες αργότερα.

Εν τέλει, παρατηρούμε την απολυταρχία εν τη γενέσει της, με τον καθολικισμό να συμμετέχει ενεργά ως είναι αναμενόμενο, αλλά και την ίδια την ανθρώπινη φύση με τα σφάλματα και τη στάση της να συνεργεί, επανδρώνοντας τα στρατεύματα του μίσους και της οργής. Και βέβαια, όταν οι υπεύθυνοι ενήλικες, οι οποίοι, δέσμιοι των αρχών τους και αυτοί, πνίγουν το όποιο συναίσθημα, τίθενται προ των ευθυνών τους, αποστρέφουν το κεφάλι και κλείνουν τα μάτια. Άλλος το έκανε. Όχι τα παιδιά μας. Όχι εμείς. Και η ιστορία συνεχίζεται…

Ney Rosauro/ Concerto for Marimba and Orchestra

2009-11-01T20:21:00.001+02:00

Μια Γυναίκα Δαιμονισμένη/ Andrzej Żuławski

2009-10-27T16:44:00.002+02:00

Μια γυναίκα δαιμονισμένη ή απλώς μια γυναίκα ερωτευμένη;

Μια γυναίκα ερωτευμένη.
Ο εξανθρωπισμός.

Στο λεωφορείο...

2009-10-22T16:21:00.004+03:00

Ανέβηκα και σήμερα στο λεωφορείο, για να γυρίσω στο σπίτι μου...
Όλα θα γίνονταν όπως πάντα, με την ίδια μονότονη σειρά, μέχρις ότου φτάσω στον τελικό μου προορισμό. Κάποιοι, όμως, είχαν όρεξη για κουβέντα...
Άκουσα πάρα πολλά. Ορισμένα, όμως, με ενόχλησαν περισσότερο από τα άλλα..
'' - Έχουμε πολλά ξένα... στοιχεία στην Ελλάδα, αν με καταλαβαίνετε! Έρχονται εδώ για να πλουτίσουν. Έχουν κόμπλεξ κατωτερότητας και γι' αυτό τα κάνουν όλα αυτά τα επεισόδια στις πορείες και τα καίνε και τα ρημάζουν!
- Ναι, ναι! Οι Αμερικάνοι έχουν σχέδιο να μας καταστρέψουν! Φέρνουν μαζικά τους μουσουλμάνους στην Ελλάδα και μετά οι Έλληνες δεν έχουμε να φάμε! Όπου και να πας, αλλοδαποί δουλεύουν! Μετά πώς να βρούμε εμείς δουλειά; Και τα κόμματα υπόσχονται, αλλά τελικά κανένα δε σε διορίζει!''
Για άλλη μία φορά, δηλαδή, ευθύνονται οι μετανάστες!
Κατ'αρχάς, οι οικονομικοί μετανάστες -γιατί αυτοί είναι πάντα οι αποδιοπομπαίοι τράγοι- δεν είναι μία ομάδα ηλιθίων, που αποφασίζουν μία ωραία πρωία να εγκαταλείψουν τις χώρες τους, τα σπίτια τους, τους συγγενείς και τους φίλους, για να πάνε να δουλέψουν σε οποιαδήποτε άλλη χώρα. Είναι άνθρωποι άνεργοι, οι οποίοι επιλέγουν να μεταναστεύσουν σε μία ξένη χώρα με προσφορά εργασίας, προκειμένου να μπορέσουν και αυτοί να επιβιώσουν.
/Και ο λόγος, βέβαια, που δε μπορούν να επιβιώσουν στη δική τους χώρα και πρέπει να μεταναστεύσουν είναι ότι εμείς οι ''εξελιγμένοι'' τους εκμεταλλευόμαστε./
Έτσι, λοιπόν, φυσικά και δε διαλέγουν την Ελλάδα ως προορισμό, αφού δεν υπάρχει μεγάλη προσφορά εργασίας, αλλά τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Αγγλία και ούτω καθεξής. Επειδή, όμως, αυτές οι χώρες δεν τους δέχονται, ξεμένουν στην Ελλάδα.
Πέρα από αυτό, οι μετανάστες δεν κλέβουν τη δουλειά κανενός. Τα πεδία με τα οποία ασχολούνται δεν ενδιαφέρουν κανέναν ''Ευρωπαίο'' - με πολλά εισαγωγικά- Έλληνα πολίτη. Δε νομίζω ότι είναι πολλοί οι ''ανεπτυγμένοι''- και πάλι πολλά εισαγωγικά- Έλληνες, που ενδιαφέρονται να καθαρίζουν σπίτια, να δουλεύουν στην οικοδομή, να μεταφέρουν βαριά αντικείμενα και άλλα. Έρχονται, λοιπόν, για να καταλάβουν θέσεις τις οποίες οι Έλληνες αφήνουν κενές.
Και δεν έρχονται εδώ ούτε για να πλουτίσουν ούτε για να ξεπεράσουν σε κοινωνικό status τους Έλληνες. Έρχονται εδώ, προκειμένου να είναι σε θέση να ταϊσουν τους εαυτούς τους και τις οικογένειες τους.
Και φυσικά δεν είναι αυτοί που τα καίνε και τα ρημάζουν στις πορείες, αλλά οι δυνάστες τους.
Αυτοί που έχουν το σύμπλεγμα κατωτερότητας είναι οι Έλληνες απέναντι στους μετανάστες και όχι αντίστροφα. Αυτός είναι και ο λόγος που, μόλις μια οικογένεια μεταναστών αγοράσει σπίτι, αυτοκίνητο ή κάτι άλλο, πολλοί Έλληνες δαγκώνονται, γίνονται επιθετικοί και ξεσπάνε με διαφόρων ειδών κακίες, με κλασική ατάκα την εξής: ''Κάποιον θα έκλεψαν πάλι. Δεν εξηγείται αλλιώς''. Εξηγείται, όμως. Την ώρα που αυτοί κάθονται, κοιμούνται ή ξύνουν τους δίδυμους αδένες τους στη δουλειά τους, οι μετανάστες δουλεύουν σκληρά, κάνοντας πολλές φορές εξευτελιστικές δουλειές. Και όχι μόνο δουλεύουν, αλλά αποταμιεύουν κιόλας. Έτσι αγοράζουν το σπίτι, έτσι αγοράζουν και το αυτοκίνητο, έτσι σπουδάζουν και τα παιδιά τους με τα μάτια πάντα στο μέλλον.
Και φυσικά είναι αξιοπρεπέστατοι. Άλλωστε, μέχρι και οι τράπεζες κάποιες φορές δίνουν πιο εύκολα δάνειο σε μια οικογένεια μεταναστών, καθώς είναι σίγουροι ότι όσο έχουν χρήματα, θα τα δίνουν στην τράπεζα. Αξιοπρεπείς και υπεύθυνοι.
Aξιοπρεπείς, υπεύθυνοι και δυστυχισμένοι...
Βγάζω το καπέλο και κατεβάζω το κεφάλι...